LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

procō

procō (present infinitive procāre, perfect active procāvī, supine procātum)
Classical[ˈprɔ.koː]Ecclesiastical[ˈprɔː.ko]

Meaning

  1. archaicto ask, urge, demand
    quīn quod pārēre mihi vōs majestās mea3rd century BCE, L. Livius Andronicus, Aegisthus
    nam procī dīcuntur, quī poscunt aliquam in mātrimōnium, Graecē μνηστῆρες. est enim procāre poscere, ut cum dīcitur in jūdice collocandō: "sī alium procās, nīve eum procās", hoc est poscis; unde etiam meretrīcēs procācēs.c. 2nd century, Sextus Pompeius Festus, De verborum significatione 249

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.procōprocābamprocābōprocāvīprocāveramprocāverō
2nd sg.procāsprocābāsprocābisprocāvistīprocāverāsprocāveris
3rd sg.procatprocābatprocābitprocāvitprocāveratprocāverit
1st pl.procāmusprocābāmusprocābimusprocāvimusprocāverāmusprocāverimus
2nd pl.procātisprocābātisprocābitisprocāvistisprocāverātisprocāveritis
3rd pl.procantprocābantprocābuntprocāvērunt
procāvēre
procāverantprocāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.procemprocāremprocāverimprocāvissem
2nd sg.procēsprocārēsprocāverīsprocāvissēs
3rd sg.procetprocāretprocāveritprocāvisset
1st pl.procēmusprocārēmusprocāverīmusprocāvissēmus
2nd pl.procētisprocārētisprocāverītisprocāvissētis
3rd pl.procentprocārentprocāverintprocāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.procorprocābarprocābor
2nd sg.procāris
procāre
procābāris
procābāre
procāberis
procābere
3rd sg.procāturprocābāturprocābitur
1st pl.procāmurprocābāmurprocābimur
2nd pl.procāminīprocābāminīprocābiminī
3rd pl.procanturprocābanturprocābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.procerprocārer
2nd sg.procēris
procēre
procārēris
procārēre
3rd sg.procēturprocārētur
1st pl.procēmurprocārēmur
2nd pl.procēminīprocārēminī
3rd pl.procenturprocārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.procāprocāre
pres. 2nd pl.procāteprocāminī
fut. 2nd sg.procātōprocātor
fut. 3rd sg.procātōprocātor
fut. 2nd pl.procātōte—
fut. 3rd pl.procantōprocantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveprocāreprocārī
perfect infinitiveprocāvisseprocātum esse
future infinitiveprocātūrum esseprocātum īrī
present participleprocāns—
perfect participle—procātus
procāta, procātā, procātae, procātam, procātārum, procātās, procātī, procātōrum, procātōs
future participleprocātūrus
procātūra, procātūrā, procātūrae, procātūram, procātūrārum, procātūrās, procātūre, procātūrī, procātūrīs, procātūrō, procātūrōrum, procātūrōs, procātūrum
procandus
procanda, procandā, procandae, procandam, procandārum, procandās, procande, procandīs, procandōrum, procandōs
gerundprocandī, procandō, procandumsupineprocātum, procātū

prŏco, āre, v. a., and prŏcor, āri, v. dep. cf. precor,
I. to ask, demand (very rare): parere mea vos majestas procat, Liv. And. ap. Non. 24, 7: a procando, id est poscendo, procacitas nominata est, Cic. Rep. 4, 6, 6 (ap. Non. 24, 3): procare, poscere, unde procaces meretrices ab assidue poscendo, et proci uxorem poscentes in matrimonium, Paul. ex Fest. p. 224 Müll.: poscere procare dictum, Varr. L. L. 7, § 80 ib.: perit, inquit, procari, si latet, Sen. Q. N. 4, praef. 5.

Origins

From procus.

Quick answers

What does procō mean in Latin?
procō, a verb, means “to ask, urge, demand”.
What are the principal parts of procō?
procō, procāre, procāvī, procātum (first conjugation).
How do you pronounce procō?
In classical Latin, [ˈprɔ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈprɔː.ko].