noun · femininethird declension
probitās
probitās f (genitive probitātis)
Classical[ˈprɔ.bɪ.taːs]Ecclesiastical[ˈprɔː.bi.tas]
Meaning
- honesty, probity
- uprightness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | probitās | probitātēs |
| genitive | probitātis | probitātum |
| dative | probitātī | probitātibus |
| accusative | probitātem | probitātēs |
| ablative | probitāte | probitātibus |
| vocative | probitās | probitātēs |
prŏbĭtas, ātis, f. 1. probus,
I. goodness, worth, uprightness, honesty, probity; modesty (class.):
virtus, probitas, integritas in candidato requiri solet, Cic. Planc. 25, 62; id. Fam. 13, 10, 3: probitatis commendatio, id. de Or. 1, 26, 122: spectatae probitatis femina, Tac. A. 13, 12; Quint. 6, 4, 11 fin.: exempla probitatis sinceritatisque, Gell. 14, 2, 5.—Prov.: probitas laudatur et alget, Juv. 1, 74.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
probitās ātis, f
probus, goodness, worth, uprightness, honesty, probity : probitatis commendatio: probitas laudatur et alget, Iu.
Origins
Derived from probus (“honest”, “upright”) + -tās (“-ity”, noun-forming suffix).
Descendants
- Catalanprobitat
- Englishprobityfrom Middle French probité
- Frenchprobitéfrom Middle French probité
- GermanProbität
- Italianprobitate
- Italianprobitade
- Italianprobità
- Portugueseprobidade
- Spanishprobidad