LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

probitās

probitās f (genitive probitātis)
Classical[ˈprɔ.bɪ.taːs]Ecclesiastical[ˈprɔː.bi.tas]

Meaning

  1. honesty, probity
  2. uprightness

Declension

declension
formsingularplural
nominativeprobitāsprobitātēs
genitiveprobitātisprobitātum
dativeprobitātīprobitātibus
accusativeprobitātemprobitātēs
ablativeprobitāteprobitātibus
vocativeprobitāsprobitātēs

prŏbĭtas, ātis, f. 1. probus,
I. goodness, worth, uprightness, honesty, probity; modesty (class.): virtus, probitas, integritas in candidato requiri solet, Cic. Planc. 25, 62; id. Fam. 13, 10, 3: probitatis commendatio, id. de Or. 1, 26, 122: spectatae probitatis femina, Tac. A. 13, 12; Quint. 6, 4, 11 fin.: exempla probitatis sinceritatisque, Gell. 14, 2, 5.—Prov.: probitas laudatur et alget, Juv. 1, 74.

Origins

Derived from probus (“honest”, “upright”) + -tās (“-ity”, noun-forming suffix).

Descendants
  • Catalanprobitat
  • Englishprobityfrom Middle French probité
  • Frenchprobitéfrom Middle French probité
  • GermanProbität
  • Italianprobitate
  • Italianprobitade
  • Italianprobità
  • Portugueseprobidade
  • Spanishprobidad

Quick answers

What does probitās mean in Latin?
probitās, a noun, means “honesty, probity; uprightness”.
What is the genitive of probitās?
The genitive singular is probitātis. probitās is feminine, third declension.
How do you pronounce probitās?
In classical Latin, [ˈprɔ.bɪ.taːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈprɔː.bi.tas].