noun · masculinefourth declension
prī̆ncipātus
prī̆ncipātus m (genitive prī̆ncipātūs)
Classical[priːŋ.kɪˈpaː.tʊs]Ecclesiastical[prin̠ʲ.t͡ʃiˈpaː.tus]
Meaning
- first place
- rule
- leadership
- supremacy
- historicalthe principate
- Late Latinsovereignty
- Late Latinprincipality
Latīnē defined in Latin in our graded readers
tempus quō prīnceps imperatprīncipātus -ūs (m) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 1
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | prī̆ncipātus | prī̆ncipātūs |
| genitive | prī̆ncipātūs | prī̆ncipātuum |
| dative | prī̆ncipātuī | prī̆ncipātibus |
| accusative | prī̆ncipātum | prī̆ncipātūs |
| ablative | prī̆ncipātū | prī̆ncipātibus |
| vocative | prī̆ncipātus | prī̆ncipātūs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- principatum tenere, obtinere
- to occupy the leading position.
- eloquentiae principatum tenere
- to be considered the foremost orator.
- principatu deici (B. G. 7. 63)
- to be deposed from one's leading position.
- de principatu deiectus (B. G. 7. 63)
- deposed from one's high position.
- contendere cum aliquo de principatu (Nep. Arist. 1)
- to contend with some one for the pre-eminence.
princĭpātus, ūs, m. princeps,
I. the first place, pre-eminence, preference (class.).
I. In gen.: omnem naturam necesse est .. habere aliquem in se principatum, ut in homine mentem ... in arborum autem radicibus inesse principatus putatur. Principatum autem id dico, quod Graeci ἡγεμονικόν vocant, quo nihil in quoque genere nec potest, nec debet esse praestantius, Cic. N. D. 2, 11, 29 sq.:
animi, id. Tusc. 1, 10, 20: ut quisque aetate antecedit, ita sententiae principatum tenet, id. Sen. 18, 64: Gallia hujus belli sustinendi principatum tenet, i. e. in bello sustinendo, id. Phil. 12, 4, 9: eloquentiae dignitatis principatum dare, id. Off. 2, 19, 49: qui tibi detulerat ex latronibus suis principatum, id. Phil. 2, 3, 5: sol astrorum obtinet principatum, id. N. D. 2, 19, 49: principatum in oleo obtinuit Italia, Plin. 15, 2, 3, § 8; 16, 36, 64, § 156; 37, 13, 76, § 198.—II. In partic.
A. The chief place in the state or the army, the post of commander-in-chief:
Cassio dominatum et principatum dari, Cic. Phil. 11, 14, 36: Cingetorigi principatus atque imperium est traditum, Caes. B. G. 6, 8 fin.: obtinere principatum totius Galliae, id. ib. 7, 4: se dejectos principatu, id. ib. 7, 63: de principatu contendere, Nep. Arist. 1.—2. Of the empire (post-Aug.), reign, empire, dominion, sovereignty:
Nero toto principatu suo hostis generis humani, Plin. 7, 8, 6, § 46: Fenestella, qui obiit novissimo Tiberii Caesaris principatu, id. 33, 11, 52, § 146: Nerva res olim dissociabiles miscuit, principatum et libertatem, Tac. Agr. 3; Plin. Pan. 36, 3; 45, 3; Suet. Calig. 22; id. Tib. 24.—B. A beginning, origin (class. but very rare):
an mundus ab aliquo temporis principatu ortus est? Cic. Univ. 2; cf.: totius opusculi principatus, the beginning, Diom. 375 P.—Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prīncipātus ūs, m
princeps, a beginning, origin : an mundus ab aliquo temporis principatu ortus est?— The first place, pre-eminence, chief part, supremacy, leadership : (animi) principatum in capite posuit: sententiae principatum tenere: eloquentiae.— The chief command, post of commander-in-chief : Cassio principatum dari: Cingetorigi principatus atque imperium est traditum, Cs.: de principatu contendere, N.— Reign, empire, dominion, sovereignty : miscuit principatum ac libertatem, Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin prī̆ncipātus From prī̆nceps + -ātus.
Descendants
- Catalanprincipat
- Englishprincipate
- Frenchprincipat
- GermanPrinzipat
- Italianprincipato
- Portugueseprincipado
- Romanianprincipat
- Spanishprincipado