LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

prī̆ncipātus

prī̆ncipātus m (genitive prī̆ncipātūs)
Classical[priːŋ.kɪˈpaː.tʊs]Ecclesiastical[prin̠ʲ.t͡ʃiˈpaː.tus]

Meaning

  1. first place
  2. rule
  3. leadership
  4. supremacy
  5. historicalthe principate
  6. Late Latinsovereignty
  7. Late Latinprincipality

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeprī̆ncipātusprī̆ncipātūs
genitiveprī̆ncipātūsprī̆ncipātuum
dativeprī̆ncipātuīprī̆ncipātibus
accusativeprī̆ncipātumprī̆ncipātūs
ablativeprī̆ncipātūprī̆ncipātibus
vocativeprī̆ncipātusprī̆ncipātūs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

principatum tenere, obtinere
to occupy the leading position.
eloquentiae principatum tenere
to be considered the foremost orator.
principatu deici (B. G. 7. 63)
to be deposed from one's leading position.
de principatu deiectus (B. G. 7. 63)
deposed from one's high position.
contendere cum aliquo de principatu (Nep. Arist. 1)
to contend with some one for the pre-eminence.

princĭpātus, ūs, m. princeps,
I. the first place, pre-eminence, preference (class.).
I. In gen.: omnem naturam necesse est .. habere aliquem in se principatum, ut in homine mentem ... in arborum autem radicibus inesse principatus putatur. Principatum autem id dico, quod Graeci ἡγεμονικόν vocant, quo nihil in quoque genere nec potest, nec debet esse praestantius, Cic. N. D. 2, 11, 29 sq.: animi, id. Tusc. 1, 10, 20: ut quisque aetate antecedit, ita sententiae principatum tenet, id. Sen. 18, 64: Gallia hujus belli sustinendi principatum tenet, i. e. in bello sustinendo, id. Phil. 12, 4, 9: eloquentiae dignitatis principatum dare, id. Off. 2, 19, 49: qui tibi detulerat ex latronibus suis principatum, id. Phil. 2, 3, 5: sol astrorum obtinet principatum, id. N. D. 2, 19, 49: principatum in oleo obtinuit Italia, Plin. 15, 2, 3, § 8; 16, 36, 64, § 156; 37, 13, 76, § 198.—
II. In partic.
A. The chief place in the state or the army, the post of commander-in-chief: Cassio dominatum et principatum dari, Cic. Phil. 11, 14, 36: Cingetorigi principatus atque imperium est traditum, Caes. B. G. 6, 8 fin.: obtinere principatum totius Galliae, id. ib. 7, 4: se dejectos principatu, id. ib. 7, 63: de principatu contendere, Nep. Arist. 1.—
2. Of the empire (post-Aug.), reign, empire, dominion, sovereignty: Nero toto principatu suo hostis generis humani, Plin. 7, 8, 6, § 46: Fenestella, qui obiit novissimo Tiberii Caesaris principatu, id. 33, 11, 52, § 146: Nerva res olim dissociabiles miscuit, principatum et libertatem, Tac. Agr. 3; Plin. Pan. 36, 3; 45, 3; Suet. Calig. 22; id. Tib. 24.—
B. A beginning, origin (class. but very rare): an mundus ab aliquo temporis principatu ortus est? Cic. Univ. 2; cf.: totius opusculi principatus, the beginning, Diom. 375 P.—
III. The hosts of angels, good or bad (eccl. Lat.), Vulg. Rom. 8, 38; id. Col. 1, 16.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin prī̆ncipātus From prī̆nceps + -ātus.

Descendants
  • Catalanprincipat
  • Englishprincipate
  • Frenchprincipat
  • GermanPrinzipat
  • Italianprincipato
  • Portugueseprincipado
  • Romanianprincipat
  • Spanishprincipado

Quick answers

What does prī̆ncipātus mean in Latin?
prī̆ncipātus, a noun, means “first place; rule; leadership”.
What is the genitive of prī̆ncipātus?
The genitive singular is prī̆ncipātūs. prī̆ncipātus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce prī̆ncipātus?
In classical Latin, [priːŋ.kɪˈpaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [prin̠ʲ.t͡ʃiˈpaː.tus].