adjectivefirst/second-declension adjective
precārius
precārius (feminine precāria, neuter precārium)
Classical[prɛˈkaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[preˈkaː.ri.us]
Meaning
- adjectiverelated to entreaty or petition
- adjectiveobtained by entreaty or by mere favor
- adjectivedoubtful, uncertain, precarious
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | precārius | precāria | precārium |
| genitive | precāriī | precāriae | precāriī |
| dative | precāriō | precāriae | precāriō |
| accusative | precārium | precāriam | precārium |
| ablative | precāriō | precāriā | precāriō |
| vocative | precārie | precāria | precārium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | precāriī | precāriae | precāria |
| genitive | precāriōrum | precāriārum | precāriōrum |
| dative | precāriīs | precāriīs | precāriīs |
| accusative | precāriōs | precāriās | precāria |
| ablative | precāriīs | precāriīs | precāriīs |
| vocative | precāriī | precāriae | precāria |
prĕcārĭus, a, um, adj. id.,
I. obtained by begging, entreaty, or prayer (opp. debitus and pro imperio; not freq. till the Aug. per.; perh. used by Cic. only adverbially; v. infra).
I. Lit.:
non orare solum precariam opem, sed pro debitā petere, obtained by entreaty, from mere favor, Liv. 3, 47, 2; cf.: tribunicia potestas, precarium, non justum auxilium ferens, id. 8, 35: vita, Tac. H. 4, 76: precariam animam inter infensos trahere, id. A. 1, 42: imperium (quasi precibus concessum, ac propterea, quandocumque lubeat, rursus adimendum, Orell.), id. H. 1, 52. —Hence, as subst.: prĕcārĭum, ii, n., any thing granted or lent upon request and at the will of the grantor: precarium est, quod precibus petenti utendum conceditur tam diu, quamdiu is qui concessit patitur: quod genus liberalitatis ex jure gentium descendit, et distat a donatione eo, quod qui donat sic dat, ne recipiat: qui precario concedit sic dat, quasi tunc recepturus, cum sibi libuerit precarium solvere, Dig. 43, 26, 1.—II. Transf., depending on the will of another, doubtful, uncertain, transient, precarious:
forma, Ov. M. 9, 76: sapiens corpus suum, seque ipsum inter precaria numerat, precarious, uncertain, transitory things, Sen. Tranq. 11, 1: fulgor, passing quickly by, very transient, Symm. Or. ap. Val. 1, 6.— Hence, adv.: prĕcārĭō, by entreaty or request (class.): hoc petere me precario a vobis jussit, Plaut. Am. prol. 24: cum aliquo agere precario, id. Truc. 4, 1, 12: vel vi vel clam vel precario, Ter. Eun. 2, 3, 28: si precario essent rogandi, Cic. Verr. 2, 5, 23, § 59: exegit, Suet. Claud. 12: praefuit, on sufferance, Tac. Agr. 16: precario studeo, am obliged, as it were, to beg time for study, Plin. Ep. 7, 30, 4: precario possidere, by sufferance, Paul. Sent. 5, 6, 11: ancillam quis precario rogaverit, Dig. 43, 26, 10. Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
precārius adj.
precor, obtained by entreaty, granted to prayer : orare precariam opem, as a favor , L.: victus, the bread of charity , Cu.— Dependent on another's will, uncertain, precarious : forma, O.: imperium, Ta.: vita, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*preḱ-
- Proto-Italic*preks
- Latinprecārius
Proto-Indo-European *-yósder. Proto-Italic *-āzios Latin -ārius Latin precārius From prec- (“prayer, request”) + -ārius (adjective-forming suffix).
Descendants
- Catalanprecari
- Englishprecarious
- Frenchprécaire
- Italianprecario
- Occitanprecari
- Portugueseprecário
- Romanianprecar
- Spanishprecario