verbthird conjugation
praevertō
praevertō (present infinitive praevertere, perfect active praevertī, supine praevertum)
Classical[prae̯ˈwɛr.toː]Ecclesiastical[preˈvɛr.to]
Meaning
- to anticipate
- to turn attention to, to attend to
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ante veniōpraevertō -ere, -versus — in IVLIANVS III: Persia, ch. 1
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praevertō | praevertēbam | praevertam | praevertī | praeverteram | praeverterō |
| 2nd sg. | praevertis | praevertēbās | praevertēs | praevertistī | praeverterās | praeverteris |
| 3rd sg. | praevertit | praevertēbat | praevertet | praevertit | praeverterat | praeverterit |
| 1st pl. | praevertimus | praevertēbāmus | praevertēmus | praevertimus | praeverterāmus | praeverterimus |
| 2nd pl. | praevertitis | praevertēbātis | praevertētis | praevertistis | praeverterātis | praeverteritis |
| 3rd pl. | praevertunt | praevertēbant | praevertent | praevertērunt praevertēre | praeverterant | praeverterint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praevertam | praeverterem | praeverterim | praevertissem |
| 2nd sg. | praevertās | praeverterēs | praeverterīs | praevertissēs |
| 3rd sg. | praevertat | praeverteret | praeverterit | praevertisset |
| 1st pl. | praevertāmus | praeverterēmus | praeverterīmus | praevertissēmus |
| 2nd pl. | praevertātis | praeverterētis | praeverterītis | praevertissētis |
| 3rd pl. | praevertant | praeverterent | praeverterint | praevertissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praevertor | praevertēbar | praevertar |
| 2nd sg. | praeverteris praevertere | praevertēbāris praevertēbāre | praevertēris praevertēre |
| 3rd sg. | praevertitur | praevertēbātur | praevertētur |
| 1st pl. | praevertimur | praevertēbāmur | praevertēmur |
| 2nd pl. | praevertiminī | praevertēbāminī | praevertēminī |
| 3rd pl. | praevertuntur | praevertēbantur | praevertentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praevertar | praeverterer |
| 2nd sg. | praevertāris praevertāre | praeverterēris praeverterēre |
| 3rd sg. | praevertātur | praeverterētur |
| 1st pl. | praevertāmur | praeverterēmur |
| 2nd pl. | praevertāminī | praeverterēminī |
| 3rd pl. | praevertantur | praeverterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praeverte | praevertere |
| pres. 2nd pl. | praevertite | praevertiminī |
| fut. 2nd sg. | praevertitō | praevertitor |
| fut. 3rd sg. | praevertitō | praevertitor |
| fut. 2nd pl. | praevertitōte | — |
| fut. 3rd pl. | praevertuntō | praevertuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praevertere | praevertī |
| perfect infinitive | praevertisse | praevertum esse |
| future infinitive | praevertūrum esse | praevertum īrī |
| present participle | praevertēns | — |
| perfect participle | — | praevertus praeverta, praevertā, praevertae, praevertārum, praevertōrum, praevertōs |
| future participle | praevertūrus praevertūra, praevertūrā, praevertūrae, praevertūram, praevertūrārum, praevertūrās, praevertūre, praevertūrī, praevertūrīs, praevertūrō, praevertūrōrum, praevertūrōs, praevertūrum | praevertendus praevertundus, praevertenda, praevertendā, praevertendae, praevertendam, praevertendārum, praevertendās, praevertende, praevertendīs, praevertendōrum, praevertendōs |
gerundpraevertendī, praevertendō, praevertendumsupinepraevertum, praevertū
prae-verto or -vorto, ti, 3, v. a., and (only in present tense) praevertor or -vortor (
I. To prefer:
ne me uxorem praevertisse dicant prae republicā, Plaut. Am. 1, 3, 29: si vacas animo, neque habes aliquid, quod huic sermoni praevertendum putes, Cic. Div. 1, 6, 10; Gell. 4, 3, 2.—II. To go before, precede, outstrip, outrun.
A. Lit. (poet.):
cursu pedum ventos, Verg. A. 7, 807: equo ventos, id. ib. 12, 345: volucremque fugā praevertitur Eurum, id. ib. 1, 317: vestigia cervae, Cat. 64, 341; Stat. Th. 5, 691.—B. Trop.
1. To be beforehand with, to anticipate; with acc., to prevent, make useless: nostra omnis lis est: pulcre praevortar viros, will anticipate, be beforehand with them (cf. praevenio), Plaut. Cas. 2, 8, 75:
aggerem et vineas egit, turresque admovit: quorum usum forte oblata opportunitas praevertit, has rendered useless, Liv. 8, 16: praevertunt, inquit, me fata, prevent me, Ov. M. 2, 657: celeri praevertit tristia leto, Luc. 8, 29: quae absolvi, quoniam mors praeverterat, nequiverunt, Gell. 17, 10, 6.—2. To take possession of beforehand, to preoccupy, prepossess:
vivo tentat praevertere amore Jampridem resides animos, to prepossess, Verg. A. 1, 722; cf.: neque praevorto poculum, take before my turn, Plaut. Mil. 3, 1, 59.—3. To surpass in worth, outweigh, exceed, to be preferable, of more importance:
erilis praevertit metus, Plaut. Am. 5, 1, 16: quoniam pietatem amori tuo video praevortere, outweigh, exceed, id. Ps. 1, 3, 59: nec posse, cum hostes prope ad portas essent, bello praevertisse quicquam, Liv. 2, 24.—4. To turn one's attention first or principally to, to do first or in preference to any thing else, to despatch first; used esp. in the dep.
(a). With dat.:
rei mandatae omnes sapientes primum praevorti decet, to apply themselves principally to it, to despatch it first, Plaut. Merc. 2, 3, 40: ei rei primum praevorti volo, id. Capt. 2, 3, 100: stultitia est, cui bene esse licet, cum praevorti litibus, to occupy one's self with contentions, id. Pers. 5, 2, 20: cave, pigritiae praevorteris, do not give yourself up to indolence, id. Merc. 1, 2, 3: etsi ab hoste discedere detrimentosum esse existimabat, tamen huic rei praevertendum existimavit, Caes. B. G. 7, 33.—(b). With acc., to do or attend to in preference:
hoc praevortar principio, Plaut. Ps. 2, 2, 8: si quid dictum est per jocum, non aequom est, id te serio praevortier, to take it in earnest, id. Am. 3, 2, 39; Liv. 8, 13: aliud in praesentia praevertendum sibi esse dixit, that must be attended to first, id. 35, 33.—Pass.: praevorti hoc certum est rebus aliis omnibus, Plaut. Cist. 5, 1, 8. —(g). With ad, to apply one's self particularly to any thing:
si quando ad interna praeverterent, Tac. A. 4, 32; so, praevertor, dep.: nunc praevertemur ad nostrum orbem, Plin. 28, 9, 33, § 123: nunc praevertemur ad differentias aeris, id. 34, 8, 20, § 94: ad ea praeverti, Col. 3, 7: hostes ad occursandum pugnandumque in eos praevertentur, Gell. 3, 7, 6.—(d). With an adverb of place:
illuc praevertamur, let us first of all look at this, Hor. S. 1, 3, 38.—(ε) With a rel.-clause; proximum erat narrare glandiferas quoque, ni praeverti cogeret admiratio, quaenam esset vita sine arbore ullā, Plin. H. N. 16, praef. § 1.—(ζ) Absol.: in rem quod sit, praevortaris, potius quam, etc., do, perform, attend to, Plaut. Ps. 1, 3, 8.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prae-vertō (-vortō) tī, —, ere,
to go before, precede, outstrip, outrun: cursu pedum ventos, V. —Fig., to anticipate, prevent, come before: (turrium) usum opportunitas praevertit, L.: praevertunt, inquit, me fata, O.—To preoccupy, prepossess: amore animos, V.—To attend to in preference, despatch first, prefer: aliquid, quod huic sermoni praevertendum putes: aliud in praesentia praevertendnm sibi esse dixit, that must be attended to first, L.: Punicum Romano bellum, L.: huic rei praevertendum existimavit, ne, etc., Cs.
Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraevertō
Proto-Indo-European *wert- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *-etor Proto-Indo-European *wértetor Proto-Italic *wertō Latin vertō Latin praevertō From prae- + vertō.