LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

praevertō

praevertō (present infinitive praevertere, perfect active praevertī, supine praevertum)
Classical[prae̯ˈwɛr.toː]Ecclesiastical[preˈvɛr.to]

Meaning

  1. to anticipate
  2. to turn attention to, to attend to

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praevertōpraevertēbampraevertampraevertīpraeverterampraeverterō
2nd sg.praevertispraevertēbāspraevertēspraevertistīpraeverterāspraeverteris
3rd sg.praevertitpraevertēbatpraevertetpraevertitpraeverteratpraeverterit
1st pl.praevertimuspraevertēbāmuspraevertēmuspraevertimuspraeverterāmuspraeverterimus
2nd pl.praevertitispraevertēbātispraevertētispraevertistispraeverterātispraeverteritis
3rd pl.praevertuntpraevertēbantpraevertentpraevertērunt
praevertēre
praeverterantpraeverterint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praevertampraeverterempraeverterimpraevertissem
2nd sg.praevertāspraeverterēspraeverterīspraevertissēs
3rd sg.praevertatpraeverteretpraeverteritpraevertisset
1st pl.praevertāmuspraeverterēmuspraeverterīmuspraevertissēmus
2nd pl.praevertātispraeverterētispraeverterītispraevertissētis
3rd pl.praevertantpraeverterentpraeverterintpraevertissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praevertorpraevertēbarpraevertar
2nd sg.praeverteris
praevertere
praevertēbāris
praevertēbāre
praevertēris
praevertēre
3rd sg.praevertiturpraevertēbāturpraevertētur
1st pl.praevertimurpraevertēbāmurpraevertēmur
2nd pl.praevertiminīpraevertēbāminīpraevertēminī
3rd pl.praevertunturpraevertēbanturpraevertentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praevertarpraeverterer
2nd sg.praevertāris
praevertāre
praeverterēris
praeverterēre
3rd sg.praevertāturpraeverterētur
1st pl.praevertāmurpraeverterēmur
2nd pl.praevertāminīpraeverterēminī
3rd pl.praevertanturpraeverterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praevertepraevertere
pres. 2nd pl.praevertitepraevertiminī
fut. 2nd sg.praevertitōpraevertitor
fut. 3rd sg.praevertitōpraevertitor
fut. 2nd pl.praevertitōte—
fut. 3rd pl.praevertuntōpraevertuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraeverterepraevertī
perfect infinitivepraevertissepraevertum esse
future infinitivepraevertūrum essepraevertum īrī
present participlepraevertēns—
perfect participle—praevertus
praeverta, praevertā, praevertae, praevertārum, praevertōrum, praevertōs
future participlepraevertūrus
praevertūra, praevertūrā, praevertūrae, praevertūram, praevertūrārum, praevertūrās, praevertūre, praevertūrī, praevertūrīs, praevertūrō, praevertūrōrum, praevertūrōs, praevertūrum
praevertendus
praevertundus, praevertenda, praevertendā, praevertendae, praevertendam, praevertendārum, praevertendās, praevertende, praevertendīs, praevertendōrum, praevertendōs
gerundpraevertendī, praevertendō, praevertendumsupinepraevertum, praevertū

prae-verto or -vorto, ti, 3, v. a., and (only in present tense) praevertor or -vortor (
I. inf. pass. paragog. praevortier, Plaut. Am. 3, 2, 39), 3, v. dep.
I. To prefer: ne me uxorem praevertisse dicant prae republicā, Plaut. Am. 1, 3, 29: si vacas animo, neque habes aliquid, quod huic sermoni praevertendum putes, Cic. Div. 1, 6, 10; Gell. 4, 3, 2.—
II. To go before, precede, outstrip, outrun.
A. Lit. (poet.): cursu pedum ventos, Verg. A. 7, 807: equo ventos, id. ib. 12, 345: volucremque fugā praevertitur Eurum, id. ib. 1, 317: vestigia cervae, Cat. 64, 341; Stat. Th. 5, 691.—
B. Trop.
1. To be beforehand with, to anticipate; with acc., to prevent, make useless: nostra omnis lis est: pulcre praevortar viros, will anticipate, be beforehand with them (cf. praevenio), Plaut. Cas. 2, 8, 75: aggerem et vineas egit, turresque admovit: quorum usum forte oblata opportunitas praevertit, has rendered useless, Liv. 8, 16: praevertunt, inquit, me fata, prevent me, Ov. M. 2, 657: celeri praevertit tristia leto, Luc. 8, 29: quae absolvi, quoniam mors praeverterat, nequiverunt, Gell. 17, 10, 6.—
2. To take possession of beforehand, to preoccupy, prepossess: vivo tentat praevertere amore Jampridem resides animos, to prepossess, Verg. A. 1, 722; cf.: neque praevorto poculum, take before my turn, Plaut. Mil. 3, 1, 59.—
3. To surpass in worth, outweigh, exceed, to be preferable, of more importance: erilis praevertit metus, Plaut. Am. 5, 1, 16: quoniam pietatem amori tuo video praevortere, outweigh, exceed, id. Ps. 1, 3, 59: nec posse, cum hostes prope ad portas essent, bello praevertisse quicquam, Liv. 2, 24.—
4. To turn one's attention first or principally to, to do first or in preference to any thing else, to despatch first; used esp. in the dep.
(a). With dat.: rei mandatae omnes sapientes primum praevorti decet, to apply themselves principally to it, to despatch it first, Plaut. Merc. 2, 3, 40: ei rei primum praevorti volo, id. Capt. 2, 3, 100: stultitia est, cui bene esse licet, cum praevorti litibus, to occupy one's self with contentions, id. Pers. 5, 2, 20: cave, pigritiae praevorteris, do not give yourself up to indolence, id. Merc. 1, 2, 3: etsi ab hoste discedere detrimentosum esse existimabat, tamen huic rei praevertendum existimavit, Caes. B. G. 7, 33.—
(b). With acc., to do or attend to in preference: hoc praevortar principio, Plaut. Ps. 2, 2, 8: si quid dictum est per jocum, non aequom est, id te serio praevortier, to take it in earnest, id. Am. 3, 2, 39; Liv. 8, 13: aliud in praesentia praevertendum sibi esse dixit, that must be attended to first, id. 35, 33.—Pass.: praevorti hoc certum est rebus aliis omnibus, Plaut. Cist. 5, 1, 8. —
(g). With ad, to apply one's self particularly to any thing: si quando ad interna praeverterent, Tac. A. 4, 32; so, praevertor, dep.: nunc praevertemur ad nostrum orbem, Plin. 28, 9, 33, § 123: nunc praevertemur ad differentias aeris, id. 34, 8, 20, § 94: ad ea praeverti, Col. 3, 7: hostes ad occursandum pugnandumque in eos praevertentur, Gell. 3, 7, 6.—
(d). With an adverb of place: illuc praevertamur, let us first of all look at this, Hor. S. 1, 3, 38.—(ε) With a rel.-clause; proximum erat narrare glandiferas quoque, ni praeverti cogeret admiratio, quaenam esset vita sine arbore ullā, Plin. H. N. 16, praef. § 1.—(ζ) Absol.: in rem quod sit, praevortaris, potius quam, etc., do, perform, attend to, Plaut. Ps. 1, 3, 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraevertō

Proto-Indo-European *wert- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *-etor Proto-Indo-European *wértetor Proto-Italic *wertō Latin vertō Latin praevertō From prae- + vertō.

Quick answers

What does praevertō mean in Latin?
praevertō, a verb, means “to anticipate; to turn attention to, to attend to”.
What are the principal parts of praevertō?
praevertō, praevertere, praevertī, praevertum (third conjugation).
How do you pronounce praevertō?
In classical Latin, [prae̯ˈwɛr.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈvɛr.to].
Where does praevertō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praevertō.