LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation, no passive, no supine stem

praetimeō

praetimeō (present infinitive praetimēre, perfect active praetimuī)
Classical[prae̯ˈtɪ.me.oː]Ecclesiastical[preˈtiː.me.o]

Meaning

  1. to fear beforehand, worry
    Nihil est nec miserius nec stultius quam praetimere: quae ista dementia est malum suum antecedere?And there is nothing more wretched or foolish than premature fear: what madness is it to anticipate one’s troubles?c. 65 CE, Seneca Minor, Epistulae morales ad Lucilium 16.2.7

Conjugation conjugation 2 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praetimeōpraetimēbampraetimēbōpraetimuīpraetimuerampraetimuerō
2nd sg.praetimēspraetimēbāspraetimēbispraetimuistīpraetimuerāspraetimueris
3rd sg.praetimetpraetimēbatpraetimēbitpraetimuitpraetimueratpraetimuerit
1st pl.praetimēmuspraetimēbāmuspraetimēbimuspraetimuimuspraetimuerāmuspraetimuerimus
2nd pl.praetimētispraetimēbātispraetimēbitispraetimuistispraetimuerātispraetimueritis
3rd pl.praetimentpraetimēbantpraetimēbuntpraetimuērunt
praetimuēre
praetimuerantpraetimuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praetimeampraetimērempraetimuerimpraetimuissem
2nd sg.praetimeāspraetimērēspraetimuerīspraetimuissēs
3rd sg.praetimeatpraetimēretpraetimueritpraetimuisset
1st pl.praetimeāmuspraetimērēmuspraetimuerīmuspraetimuissēmus
2nd pl.praetimeātispraetimērētispraetimuerītispraetimuissētis
3rd pl.praetimeantpraetimērentpraetimuerintpraetimuissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praetimē—
pres. 2nd pl.praetimēte—
fut. 2nd sg.praetimētō—
fut. 3rd sg.praetimētō—
fut. 2nd pl.praetimētōte—
fut. 3rd pl.praetimentō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraetimēre—
perfect infinitivepraetimuisse—
present participlepraetimēns—
gerundpraetimendī, praetimendō, praetimendum

prae-tĭmĕo, ŭi, 2, v. a. and n.,
I. to fear beforehand, to be in fear, be afraid (poet. and in post-Aug. prose): sibi praetimet, Plaut. Am. prol. 29: nil est miserius, quam praetimere, Sen. Ep. 98, 7: praetimens ne sibi desit (pecunia), Lact. 6, 17, 17: aeternitatem praetimendam, Tert. Res. Carn. 35 (in Tib. 3, 4, 14, the true reading is pertimuisse).

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraetimeō

Latin timeō Latin praetimeō From prae- + timeō (“fear”).

Quick answers

What does praetimeō mean in Latin?
praetimeō, a verb, means “to fear beforehand, worry”.
What are the principal parts of praetimeō?
praetimeō, praetimēre, praetimuī (second conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce praetimeō?
In classical Latin, [prae̯ˈtɪ.me.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈtiː.me.o].
Where does praetimeō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praetimeō.