LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

praestituō

praestituō (present infinitive praestituere, perfect active praestituī, supine praestitūtum)
Classical[prae̯sˈtɪ.tu.oː]Ecclesiastical[presˈtiː.tu.o]

Meaning

  1. to determine in advance

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praestituōpraestituēbampraestituampraestituīpraestituerampraestituerō
2nd sg.praestituispraestituēbāspraestituēspraestituistīpraestituerāspraestitueris
3rd sg.praestituitpraestituēbatpraestituetpraestituitpraestitueratpraestituerit
1st pl.praestituimuspraestituēbāmuspraestituēmuspraestituimuspraestituerāmuspraestituerimus
2nd pl.praestituitispraestituēbātispraestituētispraestituistispraestituerātispraestitueritis
3rd pl.praestituuntpraestituēbantpraestituentpraestituērunt
praestituēre
praestituerantpraestituerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praestituampraestituerempraestituerimpraestituissem
2nd sg.praestituāspraestituerēspraestituerīspraestituissēs
3rd sg.praestituatpraestitueretpraestitueritpraestituisset
1st pl.praestituāmuspraestituerēmuspraestituerīmuspraestituissēmus
2nd pl.praestituātispraestituerētispraestituerītispraestituissētis
3rd pl.praestituantpraestituerentpraestituerintpraestituissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praestituorpraestituēbarpraestituar
2nd sg.praestitueris
praestituere
praestituēbāris
praestituēbāre
praestituēris
praestituēre
3rd sg.praestituiturpraestituēbāturpraestituētur
1st pl.praestituimurpraestituēbāmurpraestituēmur
2nd pl.praestituiminīpraestituēbāminīpraestituēminī
3rd pl.praestituunturpraestituēbanturpraestituentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praestituarpraestituerer
2nd sg.praestituāris
praestituāre
praestituerēris
praestituerēre
3rd sg.praestituāturpraestituerētur
1st pl.praestituāmurpraestituerēmur
2nd pl.praestituāminīpraestituerēminī
3rd pl.praestituanturpraestituerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praestituepraestituere
pres. 2nd pl.praestituitepraestituiminī
fut. 2nd sg.praestituitōpraestituitor
fut. 3rd sg.praestituitōpraestituitor
fut. 2nd pl.praestituitōte—
fut. 3rd pl.praestituuntōpraestituuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraestituerepraestituī
perfect infinitivepraestituissepraestitūtum esse
future infinitivepraestitūtūrum essepraestitūtum īrī
present participlepraestituēns—
perfect participle—praestitūtus
praestitūta, praestitūtā, praestitūtae, praestitūtam, praestitūtārum, praestitūtās, praestitūte, praestitūtī, praestitūtīs, praestitūtō, praestitūtōrum, praestitūtōs
future participlepraestitūtūrus
praestitūtūra, praestitūtūrā, praestitūtūrae, praestitūtūram, praestitūtūrārum, praestitūtūrās, praestitūtūre, praestitūtūrī, praestitūtūrīs, praestitūtūrō, praestitūtūrōrum, praestitūtūrōs, praestitūtūrum
praestituendus
praestituenda, praestituendā, praestituendae, praestituendam, praestituendārum, praestituendās, praestituende, praestituendīs, praestituendōrum, praestituendōs
gerundpraestituendī, praestituendō, praestituendumsupinepraestitūtum, praestitūtū

prae-stĭtŭo, ŭi, ūtum, 3, v. a. statuo,
I. to determine or appoint beforehand, to prescribe (class.; syn.: praefinio, praescribo): ei rei dies Haec praestituast proxuma, Plaut. Ps. 1, 1, 59; 2, 2, 29: diem praestituit operi faciundo, Cic. Verr. 2, 1, 56, § 148: nobis tempus, id. Quint. 9, 23: dies, Tert. Anim. 14, 3, 4.—With a rel.-clause: praetor numquam petitori praestituit, quā actione illum uti velit, Cic. Caecin. 3, 8: nullā praestitutā die, without any fixed term, id. Tusc. 1, 39, 93; cf. Nep. Chabr. 3, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraestituō

Proto-Indo-European *steh₂- Proto-Indo-European *-tus Proto-Indo-European *stéh₂-tu-s ~ *sth₂-téw-s Proto-Italic *status Proto-Indo-European *-yéti Proto-Italic *statujō Proto-Italic *statuō Latin statuō Latin praestituō From prae- + statuō.

Quick answers

What does praestituō mean in Latin?
praestituō, a verb, means “to determine in advance”.
What are the principal parts of praestituō?
praestituō, praestituere, praestituī, praestitūtum (third conjugation).
How do you pronounce praestituō?
In classical Latin, [prae̯sˈtɪ.tu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [presˈtiː.tu.o].
Where does praestituō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praestituō.