verbthird conjugation
praestituō
praestituō (present infinitive praestituere, perfect active praestituī, supine praestitūtum)
Classical[prae̯sˈtɪ.tu.oː]Ecclesiastical[presˈtiː.tu.o]
Meaning
- to determine in advance
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ante cōnstitūtuspraestitūtus -a -um — in IVLIANVS III: Persia, ch. 5
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praestituō | praestituēbam | praestituam | praestituī | praestitueram | praestituerō |
| 2nd sg. | praestituis | praestituēbās | praestituēs | praestituistī | praestituerās | praestitueris |
| 3rd sg. | praestituit | praestituēbat | praestituet | praestituit | praestituerat | praestituerit |
| 1st pl. | praestituimus | praestituēbāmus | praestituēmus | praestituimus | praestituerāmus | praestituerimus |
| 2nd pl. | praestituitis | praestituēbātis | praestituētis | praestituistis | praestituerātis | praestitueritis |
| 3rd pl. | praestituunt | praestituēbant | praestituent | praestituērunt praestituēre | praestituerant | praestituerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praestituam | praestituerem | praestituerim | praestituissem |
| 2nd sg. | praestituās | praestituerēs | praestituerīs | praestituissēs |
| 3rd sg. | praestituat | praestitueret | praestituerit | praestituisset |
| 1st pl. | praestituāmus | praestituerēmus | praestituerīmus | praestituissēmus |
| 2nd pl. | praestituātis | praestituerētis | praestituerītis | praestituissētis |
| 3rd pl. | praestituant | praestituerent | praestituerint | praestituissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praestituor | praestituēbar | praestituar |
| 2nd sg. | praestitueris praestituere | praestituēbāris praestituēbāre | praestituēris praestituēre |
| 3rd sg. | praestituitur | praestituēbātur | praestituētur |
| 1st pl. | praestituimur | praestituēbāmur | praestituēmur |
| 2nd pl. | praestituiminī | praestituēbāminī | praestituēminī |
| 3rd pl. | praestituuntur | praestituēbantur | praestituentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praestituar | praestituerer |
| 2nd sg. | praestituāris praestituāre | praestituerēris praestituerēre |
| 3rd sg. | praestituātur | praestituerētur |
| 1st pl. | praestituāmur | praestituerēmur |
| 2nd pl. | praestituāminī | praestituerēminī |
| 3rd pl. | praestituantur | praestituerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praestitue | praestituere |
| pres. 2nd pl. | praestituite | praestituiminī |
| fut. 2nd sg. | praestituitō | praestituitor |
| fut. 3rd sg. | praestituitō | praestituitor |
| fut. 2nd pl. | praestituitōte | — |
| fut. 3rd pl. | praestituuntō | praestituuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praestituere | praestituī |
| perfect infinitive | praestituisse | praestitūtum esse |
| future infinitive | praestitūtūrum esse | praestitūtum īrī |
| present participle | praestituēns | — |
| perfect participle | — | praestitūtus praestitūta, praestitūtā, praestitūtae, praestitūtam, praestitūtārum, praestitūtās, praestitūte, praestitūtī, praestitūtīs, praestitūtō, praestitūtōrum, praestitūtōs |
| future participle | praestitūtūrus praestitūtūra, praestitūtūrā, praestitūtūrae, praestitūtūram, praestitūtūrārum, praestitūtūrās, praestitūtūre, praestitūtūrī, praestitūtūrīs, praestitūtūrō, praestitūtūrōrum, praestitūtūrōs, praestitūtūrum | praestituendus praestituenda, praestituendā, praestituendae, praestituendam, praestituendārum, praestituendās, praestituende, praestituendīs, praestituendōrum, praestituendōs |
gerundpraestituendī, praestituendō, praestituendumsupinepraestitūtum, praestitūtū
prae-stĭtŭo, ŭi, ūtum, 3, v. a. statuo,
I. to determine or appoint beforehand, to prescribe (class.;
syn.: praefinio, praescribo): ei rei dies Haec praestituast proxuma, Plaut. Ps. 1, 1, 59; 2, 2, 29: diem praestituit operi faciundo, Cic. Verr. 2, 1, 56, § 148: nobis tempus, id. Quint. 9, 23: dies, Tert. Anim. 14, 3, 4.—With a rel.-clause: praetor numquam petitori praestituit, quā actione illum uti velit, Cic. Caecin. 3, 8: nullā praestitutā die, without any fixed term, id. Tusc. 1, 39, 93; cf. Nep. Chabr. 3, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
praestituō uī, ūtus, ere
prae+statuo, to determine beforehand, fix in advance, prescribe : tibi quidemst olim dies praestituta, T.: diem praestituit operi faciundo: die praestitutā, L.: nullā praestitutā die, without a fixed term : diem certam Chabriae, N.: praetor numquam petitori praestituit, quā actione illum uti velit.
Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraestituō
Proto-Indo-European *steh₂- Proto-Indo-European *-tus Proto-Indo-European *stéh₂-tu-s ~ *sth₂-téw-s Proto-Italic *status Proto-Indo-European *-yéti Proto-Italic *statujō Proto-Italic *statuō Latin statuō Latin praestituō From prae- + statuō.