LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, no supine stem

praesāgiō

praesāgiō (present infinitive praesāgīre, perfect active praesāgīvī or praesāgiī)

Meaning

  1. to forebode

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Divinare · Præsagire · Præsentire · Prævidere · Vaticinari · Prædicere

1. Divinare denotes foreseeing by divine inspiration and supernatural aid, like μαντεύεσθαι; præsagire (præ and ἡγεῖσθαι), in a natural way, by means of a peculiar organization of mind bordering on the supernatural; præsentire and prævidere, by an unusual measure of natural talent; præsentire, by immediate presentiment; prævidere, by foresight, by an acute and happy combination. 2. Divinare, etc., are merely acts of perception, whereas vaticinatio and prædictio, the open expression of what is foreseen; vaticinatio, that of the divinans and præsagiens, like προφητεία, prophecy; but prædictio, that of the præsentiens and prævidens, prediction. (vi. 105.)

Conjugation conjugation 4 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praesāgiōpraesāgiēbampraesāgiampraesāgīvī
praesāgiī
praesāgīveram
praesāgieram
praesāgīverō
praesāgierō
2nd sg.praesāgīspraesāgiēbāspraesāgiēspraesāgīvistī
praesāgiistī
praesāgīverās
praesāgierās
praesāgīveris
praesāgieris
3rd sg.praesāgitpraesāgiēbatpraesāgietpraesāgīvit
praesāgiit
praesāgīverat
praesāgierat
praesāgīverit
praesāgierit
1st pl.praesāgīmuspraesāgiēbāmuspraesāgiēmuspraesāgīvimus
praesāgiimus
praesāgīverāmus
praesāgierāmus
praesāgīverimus
praesāgierimus
2nd pl.praesāgītispraesāgiēbātispraesāgiētispraesāgīvistis
praesāgiistis
praesāgīverātis
praesāgierātis
praesāgīveritis
praesāgieritis
3rd pl.praesāgiuntpraesāgiēbantpraesāgientpraesāgīvērunt
praesāgīvēre, praesāgiērunt, praesāgiēre
praesāgīverant
praesāgierant
praesāgīverint
praesāgierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praesāgiampraesāgīrempraesāgīverim
praesāgierim
praesāgīvissem
praesāgiissem
2nd sg.praesāgiāspraesāgīrēspraesāgīverīs
praesāgierīs
praesāgīvissēs
praesāgiissēs
3rd sg.praesāgiatpraesāgīretpraesāgīverit
praesāgierit
praesāgīvisset
praesāgiisset
1st pl.praesāgiāmuspraesāgīrēmuspraesāgīverīmus
praesāgierīmus
praesāgīvissēmus
praesāgiissēmus
2nd pl.praesāgiātispraesāgīrētispraesāgīverītis
praesāgierītis
praesāgīvissētis
praesāgiissētis
3rd pl.praesāgiantpraesāgīrentpraesāgīverint
praesāgierint
praesāgīvissent
praesāgiissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praesāgiorpraesāgiēbarpraesāgiar
2nd sg.praesāgīris
praesāgīre
praesāgiēbāris
praesāgiēbāre
praesāgiēris
praesāgiēre
3rd sg.praesāgīturpraesāgiēbāturpraesāgiētur
1st pl.praesāgīmurpraesāgiēbāmurpraesāgiēmur
2nd pl.praesāgīminīpraesāgiēbāminīpraesāgiēminī
3rd pl.praesāgiunturpraesāgiēbanturpraesāgientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praesāgiarpraesāgīrer
2nd sg.praesāgiāris
praesāgiāre
praesāgīrēris
praesāgīrēre
3rd sg.praesāgiāturpraesāgīrētur
1st pl.praesāgiāmurpraesāgīrēmur
2nd pl.praesāgiāminīpraesāgīrēminī
3rd pl.praesāgianturpraesāgīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praesāgīpraesāgīre
pres. 2nd pl.praesāgītepraesāgīminī
fut. 2nd sg.praesāgītōpraesāgītor
fut. 3rd sg.praesāgītōpraesāgītor
fut. 2nd pl.praesāgītōte—
fut. 3rd pl.praesāgiuntōpraesāgiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraesāgīrepraesāgīrī
perfect infinitivepraesāgīvisse
praesāgiisse
—
present participlepraesāgiēns—
future participle—praesāgiendus
praesāgiundus
gerundpraesāgiendī, praesāgiendō, praesāgiendum

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

animo praesagio malum
my mind forebodes misfortune.
animus praesāgit malum
my mind forebodes misfortune.

prae-sāgĭo, īvi, 4 (in the deponent form:
I. animus plus praesagitur mali, presages, Plaut. Bacch. 4, 4, 28), v. a.
I. Lit., to feel or perceive beforehand, to have a presentiment of a thing (class.): sagire, sentire acute est. Is igitur, qui ante sagit quam oblata res est, dicitur praesagire, id est futura ante sentire, Cic. Div. 1, 31, 65; cf.: praesagire est praedivinare, praesipere: sagax enim est acutus et sollers, Paul. ex Fest. p. 223 Müll.: praesagibat mihi animus, frustra me ire, Plaut. Aul. 2, 2, 1: hoc ipsum praesagiens animo, Liv. 30, 20; Prop. 3, 11 (4, 10), 5: aliquid in futurum, Cels. 2, 2: equi praesagiunt pugnam, Plin. 8, 42, 64, § 157.—
II. Transf., to forebode, foreshow, predict, presage (syn.: vaticinor, divino): exiguitas copiarum recessum praesagiebat, foretold to me, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 10, 1: galli canendo Boeotiis praesagivere victoriam, Plin. 10, 21, 24, § 49: luna tempestatem praesagiet, Varr. ap. Plin. 18, 35, 79, § 348.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraesāgiō

Latin sāgiō Latin praesāgiō From prae- + sāgiō.

Descendants
  • Catalanpresagiar
  • Englishpresage
  • Italianpresagire
  • Portuguesepressagiar
  • Spanishpresagiar
  • Galicianpresaxiar
  • Sicilianprisajiri

Quick answers

What does praesāgiō mean in Latin?
praesāgiō, a verb, means “to forebode”.
What are the principal parts of praesāgiō?
praesāgiō, praesāgīre, praesāgīvī (fourth conjugation, no supine stem).
Where does praesāgiō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praesāgiō.