LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

praeripiō

praeripiō (present infinitive praeripere, perfect active praeripuī, supine praereptum)
Classical[prae̯ˈrɪ.pi.oː]Ecclesiastical[preˈriː.pi.o]

Meaning

  1. to snatch (before another)
  2. to forestall

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praeripiōpraeripiēbampraeripiampraeripuīpraeripuerampraeripuerō
2nd sg.praeripispraeripiēbāspraeripiēspraeripuistīpraeripuerāspraeripueris
3rd sg.praeripitpraeripiēbatpraeripietpraeripuitpraeripueratpraeripuerit
1st pl.praeripimuspraeripiēbāmuspraeripiēmuspraeripuimuspraeripuerāmuspraeripuerimus
2nd pl.praeripitispraeripiēbātispraeripiētispraeripuistispraeripuerātispraeripueritis
3rd pl.praeripiuntpraeripiēbantpraeripientpraeripuērunt
praeripuēre
praeripuerantpraeripuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praeripiampraeriperempraeripuerimpraeripuissem
2nd sg.praeripiāspraeriperēspraeripuerīspraeripuissēs
3rd sg.praeripiatpraeriperetpraeripueritpraeripuisset
1st pl.praeripiāmuspraeriperēmuspraeripuerīmuspraeripuissēmus
2nd pl.praeripiātispraeriperētispraeripuerītispraeripuissētis
3rd pl.praeripiantpraeriperentpraeripuerintpraeripuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praeripiorpraeripiēbarpraeripiar
2nd sg.praeriperis
praeripere
praeripiēbāris
praeripiēbāre
praeripiēris
praeripiēre
3rd sg.praeripiturpraeripiēbāturpraeripiētur
1st pl.praeripimurpraeripiēbāmurpraeripiēmur
2nd pl.praeripiminīpraeripiēbāminīpraeripiēminī
3rd pl.praeripiunturpraeripiēbanturpraeripientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praeripiarpraeriperer
2nd sg.praeripiāris
praeripiāre
praeriperēris
praeriperēre
3rd sg.praeripiāturpraeriperētur
1st pl.praeripiāmurpraeriperēmur
2nd pl.praeripiāminīpraeriperēminī
3rd pl.praeripianturpraeriperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praeripepraeripere
pres. 2nd pl.praeripitepraeripiminī
fut. 2nd sg.praeripitōpraeripitor
fut. 3rd sg.praeripitōpraeripitor
fut. 2nd pl.praeripitōte—
fut. 3rd pl.praeripiuntōpraeripiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraeriperepraeripī
perfect infinitivepraeripuissepraereptum esse
future infinitivepraereptūrum essepraereptum īrī
present participlepraeripiēns—
perfect participle—praereptus
praerepta, praereptā, praereptae, praereptam, praereptārum, praereptās, praerepte, praereptī, praereptīs, praereptō, praereptōrum, praereptōs
future participlepraereptūrus
praereptūra, praereptūrā, praereptūrae, praereptūram, praereptūrārum, praereptūrās, praereptūre, praereptūrī, praereptūrīs, praereptūrō, praereptūrōrum, praereptūrōs, praereptūrum
praeripiendus
praeripiundus, praeripienda, praeripiendā, praeripiendae, praeripiendam, praeripiendārum, praeripiendās, praeripiende, praeripiendīs, praeripiendōrum, praeripiendōs
gerundpraeripiendī, praeripiendō, praeripiendumsupinepraereptum, praereptū

prae-rĭpĭo, rĭpui, reptum, 3, v. a. rapio.
I. In gen., to take away a thing before another, to snatch or tear away, to carry off (class.): quid huc venisti sponsam praereptum meam? Plaut. Cas. 1, 14: Tun meo patre es prognatus? Men. Immo equidem, meo. Tuom tibi ego neque occupare neque praeripere postulo, id. Men. 5, 9, 21: aliquem alicui, Ter. Eun. 1, 2, 81: maritum, Vulg. Gen. 30, 15: arma Minervae, Ov. Am. 1, 1, 7: aliis laudem, Cic. Rosc. Am. 1, 2; Hirt. B. G. 8, prooem. § 5: cum ea praerepta et extorta defensioni suae cerneret, in quibus, etc., Plin. Ep. 3, 9, 16; cf. Hirt. ap. Suet. Caes. 56: alicui cibos, Plin. 10, 9, 11, § 27.—
II. In partic.
A. To snatch away before the time, to carry off prematurely: deorum beneficium festinatione, Cic. Phil. 14, 2, 2: immaturā morte praereptus, Aur. Vict. Vir. Ill. 5: brevibus praereptus in annis, snatched away prematurely, sc. by death, Val. Fl. 5, 571: IN PRIMO AETATIS FLORE PRAEREPTVS, Inscr. Grut. 350, 6.—
B. To take away quickly: oscula, to snatch kisses, Lucr. 3, 896: codicillos, to take or seize hastily, Suet. Ner. 49.—
C. To forestall, anticipate: non praeripiam, I will not anticipate, Cic. Att. 10, 1, 2: hostium consilia, baffle in advance, id. Off. 1, 30, 108: scelere praerepto doles, Sen. Thyest. 1104.—
D. With se, to take one's self off hastily, to make one's escape: praeripuit se ad amicum, Dig. 21, 1, 17.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraeripiō

Latin rapiō Latin praeripiō From prae- + rapiō.

Quick answers

What does praeripiō mean in Latin?
praeripiō, a verb, means “to snatch (before another); to forestall”.
What are the principal parts of praeripiō?
praeripiō, praeripere, praeripuī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce praeripiō?
In classical Latin, [prae̯ˈrɪ.pi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈriː.pi.o].
Where does praeripiō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praeripiō.