noun · femininethird declension
praepositiō
praepositiō f (genitive praepositiōnis)
Classical[prae̯.pɔˈsɪ.ti.oː]Ecclesiastical[pre.poˈs̬it.t͡si.o]
Meaning
- preference
- prefixing
- preposition
- prefix
Observate curioseque animadvertit M. Tullius “in” et “con” praepositiones verbis […] “indoctus” dicimus brevi prima littera, “insanus” producta, “inhumanus” brevi, “infelix” longa et,[…]
c. 177 CE, Aulus Gellius, Noctes Atticae 2.17.1–2
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | praepositiō | praepositiōnēs |
| genitive | praepositiōnis | praepositiōnum |
| dative | praepositiōnī | praepositiōnibus |
| accusative | praepositiōnem | praepositiōnēs |
| ablative | praepositiōne | praepositiōnibus |
| vocative | praepositiō | praepositiōnēs |
praepŏsĭtĭo, ōnis, f. praepono.
I. A putting or setting before, a preferring, preference, Cic. Fin. 3, 16, 54.—
II. A placing or setting over as commander or president, an appointing to command (postclass.):
aliquem navi, Dig. 14, 1, 1, § 12.— III. In gram., a preposition, Cic. Or. 47, 158; cf.:
praeposito in privatur verbum eā vi, quam haberet, si in praepositum non fuisset, id. Top. 11: cum praepositione dicitur volgo ornamentum, Varr. L. L. 6, § 76 Müll.; Quint. 1, 4, 13 et saep.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
praepositiō ōnis, f
praepositus, a setting before, prefixing : negationis.—In grammar, a prefix .—Fig., a preferring, preference .
Origins
From praepōnō + -tiō. In the grammatical sense, it is a semantic loan from Ancient Greek πρόθεσις (próthesis).
Descendants
- Catalanpreposició
- Englishpreposition
- Frenchpréposition
- GermanPräposition
- Italianpreposizione
- Occitanpreposicion
- Portuguesepreposição
- Romanianprepoziție
- Spanishpreposición
- Galicianpreposición
In English words that came into English from praepositiō
- prepositionpraepositiō
- prepositionalpraepositiō