LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

praepōnō

praepōnō (present infinitive praepōnere, perfect active praeposuī or praeposīvī, supine praepositum or praepostum)
Classical[prae̯ˈpoː.noː]Ecclesiastical[preˈpɔː.no]

Meaning

  1. ditransitiveto place or set over as chief, commander, or superintendent; to place at the head of or entrust with the charge or command of; to appoint or depute as
  2. ditransitiveto prefer
    ...unum illum ex omnibus delegistis quem bello praedonum praeponeretis.69 BCE, Cicero, De Imperio Cn. Pompei 22, 63....you preferred him alone to entrust with the command of the war against the pirates.

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praepōnōpraepōnēbampraepōnampraeposuī
praeposīvī
praeposueram
praeposīveram, praeposīram
praeposuerō
praeposīverō, praeposīrō
2nd sg.praepōnispraepōnēbāspraepōnēspraeposuistī
praeposīvistī, praeposīstī
praeposuerās
praeposīverās, praeposīrās
praeposueris
praeposīveris, praeposīris
3rd sg.praepōnitpraepōnēbatpraepōnetpraeposuit
praeposīvit, praeposīt
praeposuerat
praeposīverat, praeposīrat
praeposuerit
praeposīverit, praeposīrit
1st pl.praepōnimuspraepōnēbāmuspraepōnēmuspraeposuimus
praeposīvimus, praeposīmus
praeposuerāmus
praeposīverāmus, praeposīrāmus
praeposuerimus
praeposīverimus, praeposīrimus
2nd pl.praepōnitispraepōnēbātispraepōnētispraeposuistis
praeposīvistis, praeposīstis
praeposuerātis
praeposīverātis, praeposīrātis
praeposueritis
praeposīveritis, praeposīritis
3rd pl.praepōnuntpraepōnēbantpraepōnentpraeposuērunt
praeposuēre, praeposīvērunt, praeposīrunt, praeposīvēre
praeposuerant
praeposīverant, praeposīrant
praeposuerint
praeposīverint, praeposīrint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praepōnampraepōnerempraeposuerim
praeposīverim, praeposīrim
praeposuissem
praeposīvissem, praeposīssem
2nd sg.praepōnāspraepōnerēspraeposuerīs
praeposīverīs, praeposīrīs
praeposuissēs
praeposīvissēs, praeposīssēs
3rd sg.praepōnatpraepōneretpraeposuerit
praeposīverit, praeposīrit
praeposuisset
praeposīvisset, praeposīsset
1st pl.praepōnāmuspraepōnerēmuspraeposuerīmus
praeposīverīmus, praeposīrīmus
praeposuissēmus
praeposīvissēmus, praeposīssēmus
2nd pl.praepōnātispraepōnerētispraeposuerītis
praeposīverītis, praeposīrītis
praeposuissētis
praeposīvissētis, praeposīssētis
3rd pl.praepōnantpraepōnerentpraeposuerint
praeposīverint, praeposīrint
praeposuissent
praeposīvissent, praeposīssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praepōnorpraepōnēbarpraepōnar
2nd sg.praepōneris
praepōnere
praepōnēbāris
praepōnēbāre
praepōnēris
praepōnēre
3rd sg.praepōniturpraepōnēbāturpraepōnētur
1st pl.praepōnimurpraepōnēbāmurpraepōnēmur
2nd pl.praepōniminīpraepōnēbāminīpraepōnēminī
3rd pl.praepōnunturpraepōnēbanturpraepōnentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praepōnarpraepōnerer
2nd sg.praepōnāris
praepōnāre
praepōnerēris
praepōnerēre
3rd sg.praepōnāturpraepōnerētur
1st pl.praepōnāmurpraepōnerēmur
2nd pl.praepōnāminīpraepōnerēminī
3rd pl.praepōnanturpraepōnerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praepōnepraepōnere
pres. 2nd pl.praepōnitepraepōniminī
fut. 2nd sg.praepōnitōpraepōnitor
fut. 3rd sg.praepōnitōpraepōnitor
fut. 2nd pl.praepōnitōte—
fut. 3rd pl.praepōnuntōpraepōnuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraepōnerepraepōnī
perfect infinitivepraeposuisse
praeposīvisse, praeposīsse
praepositum esse
praepostum esse
future infinitivepraepositūrum esse
praepostūrum esse
praepositum īrī
praepostum īrī
present participlepraepōnēns—
perfect participle—praepositus
praepostus, praeposita, praepositā, praepositae, praepositam, praepositārum, praepositās, praeposite, praepositī, praepositīs, praepositō, praepositōrum, praepositōs
future participlepraepositūrus
praepostūrus, praepositūra, praepositūrā, praepositūrae, praepositūram, praepositūrārum, praepositūrās, praepositūre, praepositūrī, praepositūrīs, praepositūrō, praepositūrōrum, praepositūrōs, praepositūrum
praepōnendus
praepōnundus, praepōnenda, praepōnendā, praepōnendae, praepōnendam, praepōnendārum, praepōnendās, praepōnende, praepōnendīs, praepōnendōrum, praepōnendōs
gerundpraepōnendī, praepōnendō, praepōnendumsupinepraepositum, praepositū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

muneri aliquem praeficere, praeponere
to appoint some one to an office.

prae-pōno, pŏsui, pŏsĭtum, 3 (old
I. perf. praeposivi, Plaut. Rud. 4, 2, 11.—Sync. form praepostus, Lucr. 6, 999), v. a., to put or set before, to place first (syn.: praefero, praeficio).
I. Lit.
A. In gen.: versus, in primā fronte libelli, Ov. Tr. 1, 7, 33: praeponens ultima primis, Hor. S. 1, 4, 59; Cic. Att. 7, 3, 10: oportet, ut aedibus ac templis vestibula et aditus, sic causis principia proportione rerum praeponere, id. de Or. 2, 79, 320: de quā priusquam respondeo, pauca praeponam, I will first make a few observations, id. Fam. 11, 27, 1.—
B. In partic., to place or set over as chief, commander, or superintendent, to place at the head of, intrust with the charge or command of; to appoint or depute as: unum illum ex omnibus delegistis, quem bello praedonum praeponeretis, to appoint commander in the war, Cic. Imp. Pomp. 22, 63: hibernis Labienum praeposuit, Caes. B. G. 1, 54: sinistro cornu Antonium praeposuerat, id. B. C. 3, 89: aliquem provinciae, to appoint as governor, Cic. Fam. 2, 15, 4: negotio, to charge with the management of an affair, id. ib. 15, 4, 10: navibus, to appoint admiral, Cic. Verr. 2, 5, 38, § 101: vectigalibus, to appoint minister of finance, Tac. A. 15, 18: Bibulus toti officio maritimo praepositus, superintendent of all maritime affairs, Caes. B. C. 3, 5: praepositus cubiculo, chamberlain, Suet. Dom. 16: sacerdos oraculo praeposita, that presides over, Cic. Div. 1, 34, 76: aliquem custodem alicui loco, to appoint keeper of a place, Ov. Tr. 3, 1, 67: illum exercitibus, Juv. 10, 92.—
C. To place or set upon: fronti praeponere olivam, Hor. C. 1, 7, 7 (cf.: comis praetexere frondes, Sen. Med. 70).—
II. Trop., to set before or above, to prefer: lucrum praeposivi sopori et quieti, Plaut. Rud. 4, 2, 11: se alteri, Ter. And. 1, 1, 38; id. Eun. 1, 2, 59: salutem rei publicae vitae suae, Cic. Phil. 9, 7, 15: amicitiam patriae, id. Rab. Perd. 8, 23: necessaria gloriosis, Vell. 2, 110, 3: multum mihi praestat, si me Mazaeo generum praeponit, Curt. 4, 11, 20: Prochytam Suburrae, Juv. 3, 5.—Hence, praepŏsĭtus, a, um, P. a.—As subst.
A. praepŏsĭtus, i, m., a prefect, president, head, chief, overseer, director, commander: legatorum tuorum, Cic. Pis. 36, 88; Tac. H. 1, 36: quod (milites) praepositos suos occiderant, Suet. Oth. 1: rerum curae Caesaris, director, S. C. ap. Plin. Ep. 8, 6, 13: aquarum, water-inspector, Front. Aquaed. 17; 100; 117: cubiculi, a chamberlain, Amm. 14, 10, 5.—Of the governor of a province; with dat.: Illyrico, Dalmatiae, etc., Vell. 2, 112, 2; 2, 116, 2; absol., Suet. Galb. 12; 16; id. Oth. 1 al.; Vulg. Act. 7, 10.—
B. praepŏsĭta, ae, f. (eccl. Lat.), a prioress or abbess, Aug. Civ. Dei, 21, 8; id. Ep. 211.—
C. With the Stoics, praepŏsĭta, ōrum, n., for the Gr. προηγμένα, preferable or advantageous things, but which are not to be called absolutely good; such as wealth, beauty, etc. (class.): ista bona non dico, sed dicam Graece προηγμένα, Latine autem producta: sed praeposita, aut praecipua malo, Cic. Fin. 4, 26, 72 sq.: bonum negas esse divitias, praepositum esse dicis, id. ib. 4, 26, 73; cf. also, id. ib. 3, 16, 52; 54.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraepōnō

Latin pōnō Latin praepōnō From prae- + pōnō.

Descendants
  • Frenchpréposer
  • Englishpreposefrom French préposer
  • Italianpreporre
  • Occitanprepausar
  • Portugueseprepor
  • Romanianprepune
  • Spanishpreponer
  • Sicilianpripùniri

In English words that came into English from praepōnō

  • prepositionpraepositio
  • provostprōpositus
  • prepositionalpraepositiō
  • prepositivepraepositivus

Quick answers

What does praepōnō mean in Latin?
praepōnō, a verb, means “to place or set over as chief, commander, or superintendent; to place at the head of or entrust with the charge or command of; to appoint or depute as”.
What are the principal parts of praepōnō?
praepōnō, praepōnere, praeposuī, praepositum (third conjugation).
How do you pronounce praepōnō?
In classical Latin, [prae̯ˈpoː.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈpɔː.no].
Where does praepōnō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praepōnō.
Which English words come from praepōnō?
English words that go back to Latin praepōnō include preposition, provost, prepositional and prepositive.