LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

praenūntiō

praenūntiō (present infinitive praenūntiāre, perfect active praenūntiāvī, supine praenūntiātum)
Classical[prae̯ˈnuːn.ti.oː]Ecclesiastical[preˈnun.t͡si.o]

Meaning

  1. to announce beforehand
  2. to foretell or predict

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quae futūra ante nūntiat
praenūntia -ae (f) — in Epistulae, ch. 14

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praenūntiōpraenūntiābampraenūntiābōpraenūntiāvīpraenūntiāverampraenūntiāverō
praenuntiārō
2nd sg.praenūntiāspraenūntiābāspraenūntiābispraenūntiāvistī
praenuntiāstī
praenūntiāverās
praenuntiārās
praenūntiāveris
3rd sg.praenūntiatpraenūntiābatpraenūntiābitpraenūntiāvitpraenūntiāverat
praenuntiārat
praenūntiāverit
praenuntiārit
1st pl.praenūntiāmuspraenūntiābāmuspraenūntiābimuspraenūntiāvimuspraenūntiāverāmuspraenūntiāverimus
praenuntiārimus
2nd pl.praenūntiātispraenūntiābātispraenūntiābitispraenūntiāvistis
praenuntiāstis
praenūntiāverātis
praenuntiārātis
praenūntiāveritis
praenuntiāritis
3rd pl.praenūntiantpraenūntiābantpraenūntiābuntpraenūntiāvērunt
praenūntiāvēre, praenuntiārunt
praenūntiāverant
praenuntiārant
praenūntiāverint
praenuntiārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praenūntiempraenūntiārempraenūntiāverim
praenuntiārim
praenūntiāvissem
praenuntiāssem
2nd sg.praenūntiēspraenūntiārēspraenūntiāverīspraenūntiāvissēs
praenuntiāssēs
3rd sg.praenūntietpraenūntiāretpraenūntiāverit
praenuntiārit
praenūntiāvisset
praenuntiāsset
1st pl.praenūntiēmuspraenūntiārēmuspraenūntiāverīmus
praenuntiārīmus
praenūntiāvissēmus
praenuntiāssēmus
2nd pl.praenūntiētispraenūntiārētispraenūntiāverītis
praenuntiārītis
praenūntiāvissētis
praenuntiāssētis
3rd pl.praenūntientpraenūntiārentpraenūntiāverint
praenuntiārint
praenūntiāvissent
praenuntiāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praenūntiorpraenūntiābarpraenūntiābor
2nd sg.praenūntiāris
praenūntiāre
praenūntiābāris
praenūntiābāre
praenūntiāberis
praenūntiābere
3rd sg.praenūntiāturpraenūntiābāturpraenūntiābitur
1st pl.praenūntiāmurpraenūntiābāmurpraenūntiābimur
2nd pl.praenūntiāminīpraenūntiābāminīpraenūntiābiminī
3rd pl.praenūntianturpraenūntiābanturpraenūntiābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praenūntierpraenūntiārer
2nd sg.praenūntiēris
praenūntiēre
praenūntiārēris
praenūntiārēre
3rd sg.praenūntiēturpraenūntiārētur
1st pl.praenūntiēmurpraenūntiārēmur
2nd pl.praenūntiēminīpraenūntiārēminī
3rd pl.praenūntienturpraenūntiārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praenūntiāpraenūntiāre
pres. 2nd pl.praenūntiātepraenūntiāminī
fut. 2nd sg.praenūntiātōpraenūntiātor
fut. 3rd sg.praenūntiātōpraenūntiātor
fut. 2nd pl.praenūntiātōte—
fut. 3rd pl.praenūntiantōpraenūntiantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraenūntiārepraenūntiārī
perfect infinitivepraenūntiāvisse
praenuntiāsse
praenūntiātum esse
future infinitivepraenūntiātūrum essepraenūntiātum īrī
present participlepraenūntiāns—
perfect participle—praenūntiātus
praenūntiāta, praenūntiātā, praenūntiātae, praenūntiātam, praenūntiātārum, praenūntiātās, praenūntiātī, praenūntiātōrum, praenūntiātōs
future participlepraenūntiātūrus
praenūntiātūra, praenūntiātūrā, praenūntiātūrae, praenūntiātūram, praenūntiātūrārum, praenūntiātūrās, praenūntiātūre, praenūntiātūrī, praenūntiātūrīs, praenūntiātūrō, praenūntiātūrōrum, praenūntiātūrōs, praenūntiātūrum
praenūntiandus
praenūntianda, praenūntiandā, praenūntiandae, praenūntiandam, praenūntiandārum, praenūntiandās, praenūntiande, praenūntiandīs, praenūntiandōrum, praenūntiandōs
gerundpraenūntiandī, praenūntiandō, praenūntiandumsupinepraenūntiātum, praenūntiātū

prae-nuntĭo (praenunc-), āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to announce or publish beforehand, to foretell, foreshow, predict; constr. with acc., de, or an object-clause (class.).
I. Lit.: futura, Cic. Div. 1, 6, 12. —Impers.: de eorum adventu esse pronuntiatum, Nep. Eum. 9, 4 (but in Ter. Phorm. 5, 2, 12, the correct reading is abi prae: nuntia, etc., Fleck.).—
II. Transf., of things: juglans, frangi se, praenuntiat strepitu, Plin. 16, 42, 81, § 223: vasa diras tempestates praenuntiant, id. 18, 35, 90, § 365: usus turris ad praenuntianda vada, id. 36, 12, 18, § 83.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraenūntiō

Latin nūntiō Latin praenūntiō From prae- + nūntiō.

Quick answers

What does praenūntiō mean in Latin?
praenūntiō, a verb, means “to announce beforehand; to foretell or predict”.
What are the principal parts of praenūntiō?
praenūntiō, praenūntiāre, praenūntiāvī, praenūntiātum (first conjugation).
How do you pronounce praenūntiō?
In classical Latin, [prae̯ˈnuːn.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈnun.t͡si.o].
Where does praenūntiō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praenūntiō.