verbfirst conjugation
praenūntiō
praenūntiō (present infinitive praenūntiāre, perfect active praenūntiāvī, supine praenūntiātum)
Classical[prae̯ˈnuːn.ti.oː]Ecclesiastical[preˈnun.t͡si.o]
Meaning
- to announce beforehand
- to foretell or predict
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quae futūra ante nūntiatpraenūntia -ae (f) — in Epistulae, ch. 14
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praenūntiō | praenūntiābam | praenūntiābō | praenūntiāvī | praenūntiāveram | praenūntiāverō praenuntiārō |
| 2nd sg. | praenūntiās | praenūntiābās | praenūntiābis | praenūntiāvistī praenuntiāstī | praenūntiāverās praenuntiārās | praenūntiāveris |
| 3rd sg. | praenūntiat | praenūntiābat | praenūntiābit | praenūntiāvit | praenūntiāverat praenuntiārat | praenūntiāverit praenuntiārit |
| 1st pl. | praenūntiāmus | praenūntiābāmus | praenūntiābimus | praenūntiāvimus | praenūntiāverāmus | praenūntiāverimus praenuntiārimus |
| 2nd pl. | praenūntiātis | praenūntiābātis | praenūntiābitis | praenūntiāvistis praenuntiāstis | praenūntiāverātis praenuntiārātis | praenūntiāveritis praenuntiāritis |
| 3rd pl. | praenūntiant | praenūntiābant | praenūntiābunt | praenūntiāvērunt praenūntiāvēre, praenuntiārunt | praenūntiāverant praenuntiārant | praenūntiāverint praenuntiārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praenūntiem | praenūntiārem | praenūntiāverim praenuntiārim | praenūntiāvissem praenuntiāssem |
| 2nd sg. | praenūntiēs | praenūntiārēs | praenūntiāverīs | praenūntiāvissēs praenuntiāssēs |
| 3rd sg. | praenūntiet | praenūntiāret | praenūntiāverit praenuntiārit | praenūntiāvisset praenuntiāsset |
| 1st pl. | praenūntiēmus | praenūntiārēmus | praenūntiāverīmus praenuntiārīmus | praenūntiāvissēmus praenuntiāssēmus |
| 2nd pl. | praenūntiētis | praenūntiārētis | praenūntiāverītis praenuntiārītis | praenūntiāvissētis praenuntiāssētis |
| 3rd pl. | praenūntient | praenūntiārent | praenūntiāverint praenuntiārint | praenūntiāvissent praenuntiāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praenūntior | praenūntiābar | praenūntiābor |
| 2nd sg. | praenūntiāris praenūntiāre | praenūntiābāris praenūntiābāre | praenūntiāberis praenūntiābere |
| 3rd sg. | praenūntiātur | praenūntiābātur | praenūntiābitur |
| 1st pl. | praenūntiāmur | praenūntiābāmur | praenūntiābimur |
| 2nd pl. | praenūntiāminī | praenūntiābāminī | praenūntiābiminī |
| 3rd pl. | praenūntiantur | praenūntiābantur | praenūntiābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praenūntier | praenūntiārer |
| 2nd sg. | praenūntiēris praenūntiēre | praenūntiārēris praenūntiārēre |
| 3rd sg. | praenūntiētur | praenūntiārētur |
| 1st pl. | praenūntiēmur | praenūntiārēmur |
| 2nd pl. | praenūntiēminī | praenūntiārēminī |
| 3rd pl. | praenūntientur | praenūntiārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praenūntiā | praenūntiāre |
| pres. 2nd pl. | praenūntiāte | praenūntiāminī |
| fut. 2nd sg. | praenūntiātō | praenūntiātor |
| fut. 3rd sg. | praenūntiātō | praenūntiātor |
| fut. 2nd pl. | praenūntiātōte | — |
| fut. 3rd pl. | praenūntiantō | praenūntiantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praenūntiāre | praenūntiārī |
| perfect infinitive | praenūntiāvisse praenuntiāsse | praenūntiātum esse |
| future infinitive | praenūntiātūrum esse | praenūntiātum īrī |
| present participle | praenūntiāns | — |
| perfect participle | — | praenūntiātus praenūntiāta, praenūntiātā, praenūntiātae, praenūntiātam, praenūntiātārum, praenūntiātās, praenūntiātī, praenūntiātōrum, praenūntiātōs |
| future participle | praenūntiātūrus praenūntiātūra, praenūntiātūrā, praenūntiātūrae, praenūntiātūram, praenūntiātūrārum, praenūntiātūrās, praenūntiātūre, praenūntiātūrī, praenūntiātūrīs, praenūntiātūrō, praenūntiātūrōrum, praenūntiātūrōs, praenūntiātūrum | praenūntiandus praenūntianda, praenūntiandā, praenūntiandae, praenūntiandam, praenūntiandārum, praenūntiandās, praenūntiande, praenūntiandīs, praenūntiandōrum, praenūntiandōs |
gerundpraenūntiandī, praenūntiandō, praenūntiandumsupinepraenūntiātum, praenūntiātū
prae-nuntĭo (praenunc-), āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to announce or publish beforehand, to foretell, foreshow, predict; constr. with acc., de, or an object-clause (class.).
I. Lit.:
futura, Cic. Div. 1, 6, 12. —Impers.: de eorum adventu esse pronuntiatum, Nep. Eum. 9, 4 (but in Ter. Phorm. 5, 2, 12, the correct reading is abi prae: nuntia, etc., Fleck.).—II. Transf., of things:
juglans, frangi se, praenuntiat strepitu, Plin. 16, 42, 81, § 223: vasa diras tempestates praenuntiant, id. 18, 35, 90, § 365: usus turris ad praenuntianda vada, id. 36, 12, 18, § 83.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prae-nūntiō
(not-nūnciō), —, ātus, āre, to announce beforehand, foretell, predict: hanc venturam (esse), T.: futura: de eorum adventu, N.
Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraenūntiō
Latin nūntiō Latin praenūntiō From prae- + nūntiō.