verbsecond conjugation, no passive, no supine stem
praeniteō
praeniteō (present infinitive praenitēre, perfect active praenituī)
Classical[prae̯ˈnɪ.te.oː]Ecclesiastical[preˈniː.te.o]
Meaning
- to shine or glitter forth; shine brightly
- figurativelywith dativeto outshine, excel in brilliance
Conjugation conjugation 2 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praeniteō | praenitēbam | praenitēbō | praenituī | praenitueram | praenituerō |
| 2nd sg. | praenitēs | praenitēbās | praenitēbis | praenituistī | praenituerās | praenitueris |
| 3rd sg. | praenitet | praenitēbat | praenitēbit | praenituit | praenituerat | praenituerit |
| 1st pl. | praenitēmus | praenitēbāmus | praenitēbimus | praenituimus | praenituerāmus | praenituerimus |
| 2nd pl. | praenitētis | praenitēbātis | praenitēbitis | praenituistis | praenituerātis | praenitueritis |
| 3rd pl. | praenitent | praenitēbant | praenitēbunt | praenituērunt praenituēre | praenituerant | praenituerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praeniteam | praenitērem | praenituerim | praenituissem |
| 2nd sg. | praeniteās | praenitērēs | praenituerīs | praenituissēs |
| 3rd sg. | praeniteat | praenitēret | praenituerit | praenituisset |
| 1st pl. | praeniteāmus | praenitērēmus | praenituerīmus | praenituissēmus |
| 2nd pl. | praeniteātis | praenitērētis | praenituerītis | praenituissētis |
| 3rd pl. | praeniteant | praenitērent | praenituerint | praenituissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praenitē | — |
| pres. 2nd pl. | praenitēte | — |
| fut. 2nd sg. | praenitētō | — |
| fut. 3rd sg. | praenitētō | — |
| fut. 2nd pl. | praenitētōte | — |
| fut. 3rd pl. | praenitentō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praenitēre | — |
| perfect infinitive | praenituisse | — |
| present participle | praenitēns | — |
gerundpraenitendī, praenitendō, praenitendum
prae-nĭtĕo, ŭi, 2, v. n.,
I. to shine or glitter forth (poet. and in post-Aug. prose).
I. Lit.:
vestes praenitent, App. M. 5, p. 162, 37: luna subito praenitens, Plin. 2, 9, 6, § 42: juvenis veste niveā praenitens, App. M. 11, p. 261, 21.—With dat.: cur tibi junior praeniteat, appear more attractive, Hor. C. 1, 33, 4: unius facies praenitet omnibus, shines brighter than they all, outshines them all, Sen. Med. 93.—II. Trop.:
gentes, quarum titulis forum Augusti praenitet, Vell. 2, 39, 2: virtus Catonis conspicua atque praenitens, id. 2, 35, 1 (2, 59, 1 dub.).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prae-niteō uī, —, ēre,
to shine in preference, be more attractive: cur tibi iunior praeniteat, H.
Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraeniteō
Latin niteō Latin praeniteō From prae- + niteō (“shine”).