LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation, no passive, no supine stem

praeniteō

praeniteō (present infinitive praenitēre, perfect active praenituī)
Classical[prae̯ˈnɪ.te.oː]Ecclesiastical[preˈniː.te.o]

Meaning

  1. to shine or glitter forth; shine brightly
  2. figurativelywith dativeto outshine, excel in brilliance

Conjugation conjugation 2 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praeniteōpraenitēbampraenitēbōpraenituīpraenituerampraenituerō
2nd sg.praenitēspraenitēbāspraenitēbispraenituistīpraenituerāspraenitueris
3rd sg.praenitetpraenitēbatpraenitēbitpraenituitpraenitueratpraenituerit
1st pl.praenitēmuspraenitēbāmuspraenitēbimuspraenituimuspraenituerāmuspraenituerimus
2nd pl.praenitētispraenitēbātispraenitēbitispraenituistispraenituerātispraenitueritis
3rd pl.praenitentpraenitēbantpraenitēbuntpraenituērunt
praenituēre
praenituerantpraenituerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praeniteampraenitērempraenituerimpraenituissem
2nd sg.praeniteāspraenitērēspraenituerīspraenituissēs
3rd sg.praeniteatpraenitēretpraenitueritpraenituisset
1st pl.praeniteāmuspraenitērēmuspraenituerīmuspraenituissēmus
2nd pl.praeniteātispraenitērētispraenituerītispraenituissētis
3rd pl.praeniteantpraenitērentpraenituerintpraenituissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praenitē—
pres. 2nd pl.praenitēte—
fut. 2nd sg.praenitētō—
fut. 3rd sg.praenitētō—
fut. 2nd pl.praenitētōte—
fut. 3rd pl.praenitentō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraenitēre—
perfect infinitivepraenituisse—
present participlepraenitēns—
gerundpraenitendī, praenitendō, praenitendum

prae-nĭtĕo, ŭi, 2, v. n.,
I. to shine or glitter forth (poet. and in post-Aug. prose).
I. Lit.: vestes praenitent, App. M. 5, p. 162, 37: luna subito praenitens, Plin. 2, 9, 6, § 42: juvenis veste niveā praenitens, App. M. 11, p. 261, 21.—With dat.: cur tibi junior praeniteat, appear more attractive, Hor. C. 1, 33, 4: unius facies praenitet omnibus, shines brighter than they all, outshines them all, Sen. Med. 93.—
II. Trop.: gentes, quarum titulis forum Augusti praenitet, Vell. 2, 39, 2: virtus Catonis conspicua atque praenitens, id. 2, 35, 1 (2, 59, 1 dub.).

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraeniteō

Latin niteō Latin praeniteō From prae- + niteō (“shine”).

Quick answers

What does praeniteō mean in Latin?
praeniteō, a verb, means “to shine or glitter forth; shine brightly; to outshine, excel in brilliance”.
What are the principal parts of praeniteō?
praeniteō, praenitēre, praenituī (second conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce praeniteō?
In classical Latin, [prae̯ˈnɪ.te.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈniː.te.o].
Where does praeniteō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praeniteō.