LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

praemūniō

praemūniō (present infinitive praemūnīre, perfect active praemūnīvī, supine praemūnītum)
Classical[prae̯ˈmuː.ni.oː]Ecclesiastical[preˈmuː.ni.o]

Meaning

  1. to fortify in front; defend in advance
  2. to safeguard, protect, secure
  3. figurativelyrhetoricto condition the minds of an audience before a speech (as an orator), to reinforce one's rhetorical fortifications, guard against counterargument, strengthen one's argument
  4. figurativelyto prepare one's legal defense (as a lawyer), to anticipate objections and formulate strong rebuttals to argue that would bolster one's side of the case

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praemūniōpraemūniēbampraemūniampraemūnīvīpraemūnīverampraemūnīverō
2nd sg.praemūnīspraemūniēbāspraemūniēspraemūnīvistīpraemūnīverāspraemūnīveris
3rd sg.praemūnitpraemūniēbatpraemūnietpraemūnīvitpraemūnīveratpraemūnīverit
1st pl.praemūnīmuspraemūniēbāmuspraemūniēmuspraemūnīvimuspraemūnīverāmuspraemūnīverimus
2nd pl.praemūnītispraemūniēbātispraemūniētispraemūnīvistispraemūnīverātispraemūnīveritis
3rd pl.praemūniuntpraemūniēbantpraemūnientpraemūnīvērunt
praemūnīvēre
praemūnīverantpraemūnīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praemūniampraemūnīrempraemūnīverimpraemūnīvissem
2nd sg.praemūniāspraemūnīrēspraemūnīverīspraemūnīvissēs
3rd sg.praemūniatpraemūnīretpraemūnīveritpraemūnīvisset
1st pl.praemūniāmuspraemūnīrēmuspraemūnīverīmuspraemūnīvissēmus
2nd pl.praemūniātispraemūnīrētispraemūnīverītispraemūnīvissētis
3rd pl.praemūniantpraemūnīrentpraemūnīverintpraemūnīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praemūniorpraemūniēbarpraemūniar
2nd sg.praemūnīris
praemūnīre
praemūniēbāris
praemūniēbāre
praemūniēris
praemūniēre
3rd sg.praemūnīturpraemūniēbāturpraemūniētur
1st pl.praemūnīmurpraemūniēbāmurpraemūniēmur
2nd pl.praemūnīminīpraemūniēbāminīpraemūniēminī
3rd pl.praemūniunturpraemūniēbanturpraemūnientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praemūniarpraemūnīrer
2nd sg.praemūniāris
praemūniāre
praemūnīrēris
praemūnīrēre
3rd sg.praemūniāturpraemūnīrētur
1st pl.praemūniāmurpraemūnīrēmur
2nd pl.praemūniāminīpraemūnīrēminī
3rd pl.praemūnianturpraemūnīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praemūnīpraemūnīre
pres. 2nd pl.praemūnītepraemūnīminī
fut. 2nd sg.praemūnītōpraemūnītor
fut. 3rd sg.praemūnītōpraemūnītor
fut. 2nd pl.praemūnītōte—
fut. 3rd pl.praemūniuntōpraemūniuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraemūnīrepraemūnīrī
perfect infinitivepraemūnīvissepraemūnītum esse
future infinitivepraemūnītūrum essepraemūnītum īrī
present participlepraemūniēns—
perfect participle—praemūnītus
praemūnīta, praemūnītā, praemūnītae, praemūnītam, praemūnītārum, praemūnītās, praemūnītī, praemūnītōrum, praemūnītōs
future participlepraemūnītūrus
praemūnītūra, praemūnītūrā, praemūnītūrae, praemūnītūram, praemūnītūrārum, praemūnītūrās, praemūnītūre, praemūnītūrī, praemūnītūrīs, praemūnītūrō, praemūnītūrōrum, praemūnītūrōs, praemūnītūrum
praemūniendus
praemūniundus, praemūnienda, praemūniendā, praemūniendae, praemūniendam, praemūniendārum, praemūniendās, praemūniende, praemūniendīs, praemūniendōrum, praemūniendōs
gerundpraemūniendī, praemūniendō, praemūniendumsupinepraemūnītum, praemūnītū

prae-mūnĭo (praemoenio, Gell. 13, 27; 14, 2), īvi, ītum, 4, v. a.,
I. to fortify or defend in front (class.).
I. Lit.: aditus magnis operibus, Caes. B. C. 3, 58: loca necessaria, id. ib. 3, 112: Isthmum, id. ib. 3, 55: fossa, Tac. H. 3, 21.—
II. Trop.
A. To fortify, protect, secure: metu venenorum praemuniri medicamentis, of securing himself, Suet. Calig. 29: praemuniendae regalis potentiae gratiā, Vell. 2, 6, 2: genus (dicendi) praemunitum, et ex omni parte causae septum, Cic. de Or. 3, 9, 32: praemunitus scientiā linguarum, fortified, Aug. Doct. Chr. 3, 1.—Absol.: ut ante praemuniat, of an orator's art, Cic. Or. 40, 137.—
B. To place a thing before another for defence or strengthening: quae praemuniuntur omnia reliquo sermoni, quo facilius, etc., are premised to obviate objections, said by way of premunition, Cic. Leg. 1, 12, 34: illa, quae ex accusatorum oratione praemuniri intellegebam, brought forward or adduced in defence, id. Cael. 8, 19: primum illud praefulci et praemuni, quaeso, ut simus annui, take care of or secure beforehand, id. Att. 5, 13, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraemūniō

Proto-Indo-European *mey- Proto-Indo-European *móyni Proto-Italic *moini Latin moene Proto-Indo-European *-yétider. Latin -iō Latin mūniō Latin praemūniō From prae- (“before; in front”) + mūniō (“to wall, defend with a wall, fortify, strengthen”).

Descendants
  • Englishpraemunire
  • Frenchprémunir
  • Italianpremunire

In English words that came into English from praemūniō

  • praemunirepraemūnīre

Quick answers

What does praemūniō mean in Latin?
praemūniō, a verb, means “to fortify in front; defend in advance; to safeguard, protect, secure”.
What are the principal parts of praemūniō?
praemūniō, praemūnīre, praemūnīvī, praemūnītum (fourth conjugation).
How do you pronounce praemūniō?
In classical Latin, [prae̯ˈmuː.ni.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈmuː.ni.o].
Where does praemūniō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praemūniō.