verbfourth conjugation
praemūniō
praemūniō (present infinitive praemūnīre, perfect active praemūnīvī, supine praemūnītum)
Classical[prae̯ˈmuː.ni.oː]Ecclesiastical[preˈmuː.ni.o]
Meaning
- to fortify in front; defend in advance
- to safeguard, protect, secure
- figurativelyrhetoricto condition the minds of an audience before a speech (as an orator), to reinforce one's rhetorical fortifications, guard against counterargument, strengthen one's argument
- figurativelyto prepare one's legal defense (as a lawyer), to anticipate objections and formulate strong rebuttals to argue that would bolster one's side of the case
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praemūniō | praemūniēbam | praemūniam | praemūnīvī | praemūnīveram | praemūnīverō |
| 2nd sg. | praemūnīs | praemūniēbās | praemūniēs | praemūnīvistī | praemūnīverās | praemūnīveris |
| 3rd sg. | praemūnit | praemūniēbat | praemūniet | praemūnīvit | praemūnīverat | praemūnīverit |
| 1st pl. | praemūnīmus | praemūniēbāmus | praemūniēmus | praemūnīvimus | praemūnīverāmus | praemūnīverimus |
| 2nd pl. | praemūnītis | praemūniēbātis | praemūniētis | praemūnīvistis | praemūnīverātis | praemūnīveritis |
| 3rd pl. | praemūniunt | praemūniēbant | praemūnient | praemūnīvērunt praemūnīvēre | praemūnīverant | praemūnīverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praemūniam | praemūnīrem | praemūnīverim | praemūnīvissem |
| 2nd sg. | praemūniās | praemūnīrēs | praemūnīverīs | praemūnīvissēs |
| 3rd sg. | praemūniat | praemūnīret | praemūnīverit | praemūnīvisset |
| 1st pl. | praemūniāmus | praemūnīrēmus | praemūnīverīmus | praemūnīvissēmus |
| 2nd pl. | praemūniātis | praemūnīrētis | praemūnīverītis | praemūnīvissētis |
| 3rd pl. | praemūniant | praemūnīrent | praemūnīverint | praemūnīvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praemūnior | praemūniēbar | praemūniar |
| 2nd sg. | praemūnīris praemūnīre | praemūniēbāris praemūniēbāre | praemūniēris praemūniēre |
| 3rd sg. | praemūnītur | praemūniēbātur | praemūniētur |
| 1st pl. | praemūnīmur | praemūniēbāmur | praemūniēmur |
| 2nd pl. | praemūnīminī | praemūniēbāminī | praemūniēminī |
| 3rd pl. | praemūniuntur | praemūniēbantur | praemūnientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praemūniar | praemūnīrer |
| 2nd sg. | praemūniāris praemūniāre | praemūnīrēris praemūnīrēre |
| 3rd sg. | praemūniātur | praemūnīrētur |
| 1st pl. | praemūniāmur | praemūnīrēmur |
| 2nd pl. | praemūniāminī | praemūnīrēminī |
| 3rd pl. | praemūniantur | praemūnīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praemūnī | praemūnīre |
| pres. 2nd pl. | praemūnīte | praemūnīminī |
| fut. 2nd sg. | praemūnītō | praemūnītor |
| fut. 3rd sg. | praemūnītō | praemūnītor |
| fut. 2nd pl. | praemūnītōte | — |
| fut. 3rd pl. | praemūniuntō | praemūniuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praemūnīre | praemūnīrī |
| perfect infinitive | praemūnīvisse | praemūnītum esse |
| future infinitive | praemūnītūrum esse | praemūnītum īrī |
| present participle | praemūniēns | — |
| perfect participle | — | praemūnītus praemūnīta, praemūnītā, praemūnītae, praemūnītam, praemūnītārum, praemūnītās, praemūnītī, praemūnītōrum, praemūnītōs |
| future participle | praemūnītūrus praemūnītūra, praemūnītūrā, praemūnītūrae, praemūnītūram, praemūnītūrārum, praemūnītūrās, praemūnītūre, praemūnītūrī, praemūnītūrīs, praemūnītūrō, praemūnītūrōrum, praemūnītūrōs, praemūnītūrum | praemūniendus praemūniundus, praemūnienda, praemūniendā, praemūniendae, praemūniendam, praemūniendārum, praemūniendās, praemūniende, praemūniendīs, praemūniendōrum, praemūniendōs |
gerundpraemūniendī, praemūniendō, praemūniendumsupinepraemūnītum, praemūnītū
prae-mūnĭo (praemoenio, Gell. 13, 27; 14, 2), īvi, ītum, 4, v. a.,
I. to fortify or defend in front (class.).
I. Lit.:
aditus magnis operibus, Caes. B. C. 3, 58: loca necessaria, id. ib. 3, 112: Isthmum, id. ib. 3, 55: fossa, Tac. H. 3, 21.—II. Trop.
A. To fortify, protect, secure:
metu venenorum praemuniri medicamentis, of securing himself, Suet. Calig. 29: praemuniendae regalis potentiae gratiā, Vell. 2, 6, 2: genus (dicendi) praemunitum, et ex omni parte causae septum, Cic. de Or. 3, 9, 32: praemunitus scientiā linguarum, fortified, Aug. Doct. Chr. 3, 1.—Absol.: ut ante praemuniat, of an orator's art, Cic. Or. 40, 137.— B. To place a thing before another for defence or strengthening:
quae praemuniuntur omnia reliquo sermoni, quo facilius, etc., are premised to obviate objections, said by way of premunition, Cic. Leg. 1, 12, 34: illa, quae ex accusatorum oratione praemuniri intellegebam, brought forward or adduced in defence, id. Cael. 8, 19: primum illud praefulci et praemuni, quaeso, ut simus annui, take care of or secure beforehand, id. Att. 5, 13, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prae-mūniō īvī, ītus, īre,
to fortify in front: aditūs magnis operibus, Cs.: non praemunito vallo, L.—Fig., to fortify, protect, secure: genus (dicendi) praemunitum: ut ante praemuniat, prepare his defences (of an orator).—To set forth as a defence: quae praemuniuntur reliquo sermoni, are premised to anticipate objections: illud praefulci et praemuni, ut, etc., secure beforehand.
Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraemūniō
Proto-Indo-European *mey- Proto-Indo-European *móyni Proto-Italic *moini Latin moene Proto-Indo-European *-yétider. Latin -iō Latin mūniō Latin praemūniō From prae- (“before; in front”) + mūniō (“to wall, defend with a wall, fortify, strengthen”).
Descendants
- Englishpraemunire
- Frenchprémunir
- Italianpremunire
In English words that came into English from praemūniō
- praemunirepraemūnīre