LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

praemōnstrō

praemōnstrō (present infinitive praemōnstrāre, perfect active praemōnstrāvī, supine praemōnstrātum)
Classical[prae̯ˈmõː.stroː]Ecclesiastical[preˈmɔn.stro]

Meaning

  1. to show beforehand; to guide, direct
  2. to predict, presage, prognosticate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praemōnstrōpraemōnstrābampraemōnstrābōpraemōnstrāvīpraemōnstrāverampraemōnstrāverō
praemōnstrārō
2nd sg.praemōnstrāspraemōnstrābāspraemōnstrābispraemōnstrāvistī
praemōnstrāstī
praemōnstrāverās
praemōnstrārās
praemōnstrāveris
3rd sg.praemōnstratpraemōnstrābatpraemōnstrābitpraemōnstrāvitpraemōnstrāverat
praemōnstrārat
praemōnstrāverit
praemōnstrārit
1st pl.praemōnstrāmuspraemōnstrābāmuspraemōnstrābimuspraemōnstrāvimuspraemōnstrāverāmuspraemōnstrāverimus
praemōnstrārimus
2nd pl.praemōnstrātispraemōnstrābātispraemōnstrābitispraemōnstrāvistis
praemōnstrāstis
praemōnstrāverātis
praemōnstrārātis
praemōnstrāveritis
praemōnstrāritis
3rd pl.praemōnstrantpraemōnstrābantpraemōnstrābuntpraemōnstrāvērunt
praemōnstrāvēre, praemōnstrārunt
praemōnstrāverant
praemōnstrārant
praemōnstrāverint
praemōnstrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praemōnstrempraemōnstrārempraemōnstrāverim
praemōnstrārim
praemōnstrāvissem
praemōnstrāssem
2nd sg.praemōnstrēspraemōnstrārēspraemōnstrāverīspraemōnstrāvissēs
praemōnstrāssēs
3rd sg.praemōnstretpraemōnstrāretpraemōnstrāverit
praemōnstrārit
praemōnstrāvisset
praemōnstrāsset
1st pl.praemōnstrēmuspraemōnstrārēmuspraemōnstrāverīmus
praemōnstrārīmus
praemōnstrāvissēmus
praemōnstrāssēmus
2nd pl.praemōnstrētispraemōnstrārētispraemōnstrāverītis
praemōnstrārītis
praemōnstrāvissētis
praemōnstrāssētis
3rd pl.praemōnstrentpraemōnstrārentpraemōnstrāverint
praemōnstrārint
praemōnstrāvissent
praemōnstrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praemōnstrorpraemōnstrābarpraemōnstrābor
2nd sg.praemōnstrāris
praemōnstrāre
praemōnstrābāris
praemōnstrābāre
praemōnstrāberis
praemōnstrābere
3rd sg.praemōnstrāturpraemōnstrābāturpraemōnstrābitur
1st pl.praemōnstrāmurpraemōnstrābāmurpraemōnstrābimur
2nd pl.praemōnstrāminīpraemōnstrābāminīpraemōnstrābiminī
3rd pl.praemōnstranturpraemōnstrābanturpraemōnstrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praemōnstrerpraemōnstrārer
2nd sg.praemōnstrēris
praemōnstrēre
praemōnstrārēris
praemōnstrārēre
3rd sg.praemōnstrēturpraemōnstrārētur
1st pl.praemōnstrēmurpraemōnstrārēmur
2nd pl.praemōnstrēminīpraemōnstrārēminī
3rd pl.praemōnstrenturpraemōnstrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praemōnstrāpraemōnstrāre
pres. 2nd pl.praemōnstrātepraemōnstrāminī
fut. 2nd sg.praemōnstrātōpraemōnstrātor
fut. 3rd sg.praemōnstrātōpraemōnstrātor
fut. 2nd pl.praemōnstrātōte—
fut. 3rd pl.praemōnstrantōpraemōnstrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraemōnstrārepraemōnstrārī
perfect infinitivepraemōnstrāvisse
praemōnstrāsse
praemōnstrātum esse
future infinitivepraemōnstrātūrum essepraemōnstrātum īrī
present participlepraemōnstrāns—
perfect participle—praemōnstrātus
praemōnstrāta, praemōnstrātā, praemōnstrātae, praemōnstrātam, praemōnstrātārum, praemōnstrātās, praemōnstrātī, praemōnstrātōrum, praemōnstrātōs
future participlepraemōnstrātūrus
praemōnstrātūra, praemōnstrātūrā, praemōnstrātūrae, praemōnstrātūram, praemōnstrātūrārum, praemōnstrātūrās, praemōnstrātūre, praemōnstrātūrī, praemōnstrātūrīs, praemōnstrātūrō, praemōnstrātūrōrum, praemōnstrātūrōs, praemōnstrātūrum
praemōnstrandus
praemōnstranda, praemōnstrandā, praemōnstrandae, praemōnstrandam, praemōnstrandārum, praemōnstrandās, praemōnstrande, praemōnstrandīs, praemōnstrandōrum, praemōnstrandōs
gerundpraemōnstrandī, praemōnstrandō, praemōnstrandumsupinepraemōnstrātum, praemōnstrātū

prae-monstro (old form praemo-stro,
I. v. infra), āvi, ātum, 1, v. a., to show beforehand, to point out the way, to guide, direct.
I. In gen. (poet.): praemonstra docte, quid fabuletur, Plaut. Pers. 1, 3, 68: currenti spatium praemonstra, Lucr. 6, 93: te praemonstrante, under thy guidance, Stat. Th. 1, 66: praemostro tibi, ut, I caution you, that, Plaut. Trin. 2, 2, 61 Brix ad loc.: quae voluit mihi dixit, docuit et praemonstravit prius, id. ib. 4, 2, 12.—
II. In partic., to denote beforehand, to predict, presage, prognosticate: magnum aliquid populo Romano praemonstrare et praecinere, Cic. Har. Resp. 10, 21: ventos futuros, id. poët. Div. 1, 7, 13: hanc suavitatem praemonstratam efficaci auspicio, Plin. 10, 29, 43, § 82.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraemōnstrō

Latin mōnstrō Latin praemōnstrō From prae- + mōnstrō.

Descendants
  • Englishpremonstrate
  • Spanishpremostrar

Quick answers

What does praemōnstrō mean in Latin?
praemōnstrō, a verb, means “to show beforehand; to guide, direct; to predict, presage, prognosticate”.
What are the principal parts of praemōnstrō?
praemōnstrō, praemōnstrāre, praemōnstrāvī, praemōnstrātum (first conjugation).
How do you pronounce praemōnstrō?
In classical Latin, [prae̯ˈmõː.stroː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈmɔn.stro].
Where does praemōnstrō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praemōnstrō.