LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

praefestīnō

praefestīnō (present infinitive praefestīnāre, perfect active praefestīnāvī, supine praefestīnātum)
Classical[prae̯.fɛsˈtiː.noː]Ecclesiastical[pre.fesˈtiː.no]

Meaning

  1. to be overhasty
  2. to hasten past

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praefestīnōpraefestīnābampraefestīnābōpraefestīnāvīpraefestīnāverampraefestīnāverō
praefestīnārō
2nd sg.praefestīnāspraefestīnābāspraefestīnābispraefestīnāvistī
praefestīnāstī
praefestīnāverās
praefestīnārās
praefestīnāveris
3rd sg.praefestīnatpraefestīnābatpraefestīnābitpraefestīnāvitpraefestīnāverat
praefestīnārat
praefestīnāverit
praefestīnārit
1st pl.praefestīnāmuspraefestīnābāmuspraefestīnābimuspraefestīnāvimuspraefestīnāverāmuspraefestīnāverimus
praefestīnārimus
2nd pl.praefestīnātispraefestīnābātispraefestīnābitispraefestīnāvistis
praefestīnāstis
praefestīnāverātis
praefestīnārātis
praefestīnāveritis
praefestīnāritis
3rd pl.praefestīnantpraefestīnābantpraefestīnābuntpraefestīnāvērunt
praefestīnāvēre, praefestīnārunt
praefestīnāverant
praefestīnārant
praefestīnāverint
praefestīnārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praefestīnempraefestīnārempraefestīnāverim
praefestīnārim
praefestīnāvissem
praefestīnāssem
2nd sg.praefestīnēspraefestīnārēspraefestīnāverīspraefestīnāvissēs
praefestīnāssēs
3rd sg.praefestīnetpraefestīnāretpraefestīnāverit
praefestīnārit
praefestīnāvisset
praefestīnāsset
1st pl.praefestīnēmuspraefestīnārēmuspraefestīnāverīmus
praefestīnārīmus
praefestīnāvissēmus
praefestīnāssēmus
2nd pl.praefestīnētispraefestīnārētispraefestīnāverītis
praefestīnārītis
praefestīnāvissētis
praefestīnāssētis
3rd pl.praefestīnentpraefestīnārentpraefestīnāverint
praefestīnārint
praefestīnāvissent
praefestīnāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praefestīnorpraefestīnābarpraefestīnābor
2nd sg.praefestīnāris
praefestīnāre
praefestīnābāris
praefestīnābāre
praefestīnāberis
praefestīnābere
3rd sg.praefestīnāturpraefestīnābāturpraefestīnābitur
1st pl.praefestīnāmurpraefestīnābāmurpraefestīnābimur
2nd pl.praefestīnāminīpraefestīnābāminīpraefestīnābiminī
3rd pl.praefestīnanturpraefestīnābanturpraefestīnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praefestīnerpraefestīnārer
2nd sg.praefestīnēris
praefestīnēre
praefestīnārēris
praefestīnārēre
3rd sg.praefestīnēturpraefestīnārētur
1st pl.praefestīnēmurpraefestīnārēmur
2nd pl.praefestīnēminīpraefestīnārēminī
3rd pl.praefestīnenturpraefestīnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praefestīnāpraefestīnāre
pres. 2nd pl.praefestīnātepraefestīnāminī
fut. 2nd sg.praefestīnātōpraefestīnātor
fut. 3rd sg.praefestīnātōpraefestīnātor
fut. 2nd pl.praefestīnātōte—
fut. 3rd pl.praefestīnantōpraefestīnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraefestīnārepraefestīnārī
perfect infinitivepraefestīnāvisse
praefestīnāsse
praefestīnātum esse
future infinitivepraefestīnātūrum essepraefestīnātum īrī
present participlepraefestīnāns—
perfect participle—praefestīnātus
praefestīnāta, praefestīnātā, praefestīnātae, praefestīnātam, praefestīnātārum, praefestīnātās, praefestīnātī, praefestīnātōrum, praefestīnātōs
future participlepraefestīnātūrus
praefestīnātūra, praefestīnātūrā, praefestīnātūrae, praefestīnātūram, praefestīnātūrārum, praefestīnātūrās, praefestīnātūre, praefestīnātūrī, praefestīnātūrīs, praefestīnātūrō, praefestīnātūrōrum, praefestīnātūrōs, praefestīnātūrum
praefestīnandus
praefestīnanda, praefestīnandā, praefestīnandae, praefestīnandam, praefestīnandārum, praefestīnandās, praefestīnande, praefestīnandīs, praefestīnandōrum, praefestīnandōs
gerundpraefestīnandī, praefestīnandō, praefestīnandumsupinepraefestīnātum, praefestīnātū

prae-festīno, āvi, ātum, 1, v. a.
I. To hasten before the time, to hasten too much (rare; not in Cic. or Cæs.): praefestinare praeloqui, Plaut. Rud. 1, 2, 31: sciscere, quae sit causa, Afran. ap. Charis. p. 186 P. (Com. Rel. p. 182 Rib.): ne deficere praefestinarent, Liv. 23, 14 fin.: praefestinatum opus, Col. 11, 2, 3.—
II. To hasten past: sinum, Tac. A. 5, 10.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraefestīnō

Latin festino Latin praefestīnō From prae- + festino.

Quick answers

What does praefestīnō mean in Latin?
praefestīnō, a verb, means “to be overhasty; to hasten past”.
What are the principal parts of praefestīnō?
praefestīnō, praefestīnāre, praefestīnāvī, praefestīnātum (first conjugation).
How do you pronounce praefestīnō?
In classical Latin, [prae̯.fɛsˈtiː.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [pre.fesˈtiː.no].
Where does praefestīnō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praefestīnō.