LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbirregular conjugation

praeeō

praeeō (present infinitive praeīre, perfect active praeiī or praeīvī, supine praeitum)
Classical[ˈprae̯.e.oː]Ecclesiastical[ˈprɛː.e.o]

Meaning

  1. to go before, precede (with dative)
  2. to go forward; lead the way
  3. to dictate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation irregular

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praeeōpraeībampraeībōpraeiī
praeīvī
praeieram
praeīveram
praeierō
praeīverō
2nd sg.praeīspraeībāspraeībispraeīstī
praeiistī, praeīvistī
praeierās
praeīverās
praeieris
praeīveris
3rd sg.praeitpraeībatpraeībitpraeiit
praeīvit
praeierat
praeīverat
praeierit
praeīverit
1st pl.praeīmuspraeībāmuspraeībimuspraeiimus
praeīvimus
praeierāmus
praeīverāmus
praeierimus
praeīverimus
2nd pl.praeītispraeībātispraeībitispraeīstis
praeiistis, praeīvistis
praeierātis
praeīverātis
praeieritis
praeīveritis
3rd pl.praeeuntpraeībantpraeībuntpraeiērunt
praeiēre, praeīvērunt, praeīvēre
praeierant
praeīverant
praeierint
praeīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praeeampraeīrempraeierim
praeīverim
praeīssem
praeiissem, praeīvissem
2nd sg.praeeāspraeīrēspraeierīs
praeīverīs
praeīssēs
praeiissēs, praeīvissēs
3rd sg.praeeatpraeīretpraeierit
praeīverit
praeīsset
praeiisset, praeīvisset
1st pl.praeeāmuspraeīrēmuspraeierīmus
praeīverīmus
praeīssēmus
praeiissēmus, praeīvissēmus
2nd pl.praeeātispraeīrētispraeierītis
praeīverītis
praeīssētis
praeiissētis, praeīvissētis
3rd pl.praeeantpraeīrentpraeierint
praeīverint
praeīssent
praeiissent, praeīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praeeorpraeībarpraeībor
2nd sg.praeīris
praeīre
praeībāris
praeībāre
praeīberis
praeībere
3rd sg.praeīturpraeībāturpraeībitur
1st pl.praeīmurpraeībāmurpraeībimur
2nd pl.praeīminīpraeībāminīpraeībiminī
3rd pl.praeeunturpraeībanturpraeībuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praeearpraeīrer
2nd sg.praeeāris
praeeāre
praeīrēris
praeīrēre
3rd sg.praeeāturpraeīrētur
1st pl.praeeāmurpraeīrēmur
2nd pl.praeeāminīpraeīrēminī
3rd pl.praeeanturpraeīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praeīpraeīre
pres. 2nd pl.praeītepraeīminī
fut. 2nd sg.praeītōpraeītor
fut. 3rd sg.praeītōpraeītor
fut. 2nd pl.praeītōte—
fut. 3rd pl.praeeuntōpraeeuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraeīrepraeīrī
perfect infinitivepraeīsse
praeiisse, praeīvisse
praeitum esse
future infinitivepraeitūrum essepraeitum īrī
present participlepraeiēns—
perfect participle—praeitus
praeita, praeitā, praeitae, praeitam, praeitārum, praeitās, praeitī, praeitōrum, praeitōs
future participlepraeitūrus
praeitūra, praeitūrā, praeitūrae, praeitūram, praeitūrārum, praeitūrās, praeitūre, praeitūrī, praeitūrīs, praeitūrō, praeitūrōrum, praeitūrōs, praeitūrum
praeeundus
praeeunda, praeeundā, praeeundae, praeeundam, praeeundārum, praeeundās, praeeunde, praeeundīs, praeeundōrum, praeeundōs
gerundpraeeundī, praeeundō, praeeundumsupinepraeitum, praeitū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

praeire verba (carmen) (Liv. 31. 17)
to read prayers for the congregation to repeat.

prae-ĕo (sometimes written in inscrr. with one e, PRAERAT, etc.), īvi and ĭi, ĭtum, īre, v. n. and a.
I. , to go before, lead the way, precede (syn.: praegredior, antecedo).
I. Lit.
(a). Neutr.: ut consulibus lictores praeirent, Cic. Rep. 2, 31, 55: domino praeire, Stat. Th. 6, 519: Laevinus Romam praeivit, Liv. 26, 27 fin.: praetor dictus, qui praeiret jure et exercitu, Varr. L. L. 5, § 80 Müll.; cf.: in re militari praetor dictus, qui praeiret exercitui, id. ib. 5, 16, § 87 ib.: praeeunte carinā, Verg. A. 5, 186; Ov. F. 1, 81.—
(b). Act.: per avia ac derupta praeibat eum, Tac. A. 6, 21: ludos Circenses eburna effigies (Germanici) praeiret, id. ib. 2, 83.—
II. Trop.
A. In gen., to go before, precede (rare but class.).
(a). Neutr.: naturā praeeunte, Cic. Fin. 5, 21, 58.—
(b). Act.: acto raptim agmine, ut famam sui praeiret, to outstrip, Tac. A. 15, 4.—
B. In partic., a relig. and publicist's t. t., to precede one in reciting a formula (as of prayer, consecration, an oath, etc.), i. e. to repeat first, to dictate any thing (the predom. signif. of the word); constr. most freq. with aliquid (alicui), and less freq. with verbis, voce, or absol.
(a). Aliquid (alicui): praei verba, quibus me pro legionibus devoveam, Liv. 8, 9, 4: aedem Concordiae dedicavit, coactusque pontifex maximus verba praeire, to dictate the formula of consecration, id. 9, 46, 6; cf. id. 4, 21, 5; 5, 41, 3; 10, 28, 14: praeeuntibus exsecrabile carmen sacerdotibus, id. 31, 17: sacramentum, Tac. H. 1, 36; 2, 74: obsecrationem, Suet. Claud. 22: cum scriba ex publicis tabulis sollemne ei praecationis carmen praeiret, Val. Max. 4, 1, 10.—
(b). Praeire verbis: praei verbis quid vis, Plaut. Rud. 5, 2, 48.—
(g). Absol., with dat. of the person: praeivimus commilitonibus jusjurandum more sollemni praestantibus, Plin. Ep. 10,52 (60): de scripto praeire, to read before, Plin. 28, 2, 3, § 12: ades, Luculle, Servili, dum dedico domum Ciceronis, ut mihi praeeatis, Cic. Dom. 52, 133.—
2. Transf., apart from technical lang., to recite, read, sing, or play before one (rare but class.): ut vobis voce praeirent, quid judicaretis, Cic. Mil. 2, 3: si legentibus singulis praeire semper ipsi velint, wish to read before, Quint. 2, 5, 3; 1, 2, 12; and: praeeunte aliquā jucundā voce, id. 1, 10, 16: tibiam Caio Graccho cum populo agenti praeisse ac praemonstrasse modulos ferunt, Gell. 1, 11, 10.—
b. In partic., to lead the way, by orders, directions, precepts: omnia, uti decemviri praeierunt, facta, Liv. 43, 13 fin. (cf. praefor): si de omni quoque officio judicis praeire tibi me vis, Gell. 14, 2, 12.— Hence, praeiens, Part., going before; as subst.: praeiens, euntis, m., he who precedes another, as a precentor or leader: lectio non omnis nec semper praeeunte eget, Quint. 1, 2, 12.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraeeō

Latin eō Latin praeeō From prae- + eō.

Descendants
  • Italianpreire
  • Albanianprij

In English words that came into English from praeeō

  • praetorpraetor
  • praetorianpraetōriānus
  • propraetorprōpraetor
  • pretoriumpraetorium

Quick answers

What does praeeō mean in Latin?
praeeō, a verb, means “to go before, precede (with dative); to go forward; lead the way”.
What are the principal parts of praeeō?
praeeō, praeīre, praeiī, praeitum (irregular conjugation).
How do you pronounce praeeō?
In classical Latin, [ˈprae̯.e.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈprɛː.e.o].
Where does praeeō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praeeō.
Which English words come from praeeō?
English words that go back to Latin praeeō include praetor, praetorian, propraetor and pretorium.