LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

praeditus

praeditus (feminine praedita, neuter praeditum)
Classical[ˈprae̯.dɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈprɛː.di.tus]

Meaning

  1. adjectiveendowed, gifted, provided with, possessed of something (construed with ablative)
    Legiones pulchris armis praeditasThe legions furnished with splendid armsPlautus, Amphitryon 215
  2. adjectivepost Augustanplaced or set over, presiding over any thing

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Præditus · Instructus · Exstructus · Ornatus

1. Præditus (præ-θετός) refers to a distinction which sheds lustre; instructus and exstructus to a qualification which attests usefulness; ornatus refers to both, for ornamentum is not, on the one side, that which is merely of use, like instrumentum, nor, on the other, that which is merely for show, like decus, but that which is of such eminent utility as to be prized even as an ornament. Instructus paints the qualification, etc., as a perfection which protects and secures; ornatus, as an accomplishment of an imposing nature. It is only in a higher point of view, and with reference to ideal claims, that ornatus is considered as a want; but, according to ordinary pretensions, it passes for a distinction of life. Cic. Phil. x. 4. Græcia copiis non instructa solum, sed etiam ornata. Sen. Tranq. 9. Sicut plerisque libri non studiorum instrumenta, sed cœnationum ornamenta sunt. 2. Instructus refers to persons and things, which act either offensively or defensively; exstructus to things which are for the most part only destined to be acted upon; for example, we say, instructæ naves but exstructæ mensæ. The exstructa are absolutely ready; the instructa are only relatively so, only fully prepared to be employed according to their destination. (iii. 260.) 3. Instructus refers to the possession of the means; paratus to the readiness of the possessor to employ them. (vi. 175.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepraedituspraeditapraeditum
genitivepraeditīpraeditaepraeditī
dativepraeditōpraeditaepraeditō
accusativepraeditumpraeditampraeditum
ablativepraeditōpraeditāpraeditō
vocativepraeditepraeditapraeditum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepraeditīpraeditaepraedita
genitivepraeditōrumpraeditārumpraeditōrum
dativepraeditīspraeditīspraeditīs
accusativepraeditōspraeditāspraedita
ablativepraeditīspraeditīspraeditīs
vocativepraeditīpraeditaepraedita

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

usu praeditum esse
to possess experience.
sensibus praeditum esse
to be endowed with sense.
vir magno ingenio praeditus
a man of ability.
ratione praeditum esse, uti
to be endowed with reason.
summo ingenio praeditum esse
to possess rich mental endowments.
summa dignitate praeditum esse
to be in a dignified position.
bona indole (always in sing.) praeditum esse
to be gifted, talented (not praeditum esse by itself).
virtute praeditum, ornatum esse (opp. vitiis obrutum esse)
to be virtuous.

prae-dĭtus, a, um, Part. [do].
I. Endowed, gifted, or provided with, possessed of something (above others) (freq. and class.; syn.: instructus, ornatus); constr. with abl.: legiones pulchris armis praeditas, Plaut. Am. 1, 1, 63: divino praedita sensu, Lucr. 5, 144: immortali sunt haec naturā praedita, id. 1, 236: parvis opibus ac facultatibus praeditus, Cic. Div. in Caecil. 21, 69: mundus praeditus animo et sensibus, id. N. D. 1, 8, 18: spe, Cic. Verr. 1, 3, 10: parvo metu, id. Tusc. 5, 14, 41: singulari cupiditate, audaciā, scelere, id. Div. in Caecil. 2, 6: praeditus levitate, egestate, perfidiā, id. Fl. 3: singulari immanitate et crudelitate, id. Sull. 3, 7: vitio grandi et perspicuo, id. Inv. 1, 47, 88.—
II. Of a deity, like praepositus, placed or set over, presiding over any thing (post-Aug.); constr. with dat.: deus ei rei praeditus, M. Aur. ap. Front. Ep. 3, 9 Mai: Mercurius nuntiis praeditus, Front. Eloqu. med.: Venus praedita optimati amori, App. Mag. p. 281 med.; id. de Deo Socr. p. 50.

Origins

From prae + datus (past participle of dō).

Quick answers

What does praeditus mean in Latin?
praeditus, a adjective, means “endowed, gifted, provided with, possessed of something (construed with ablative); placed or set over, presiding over any thing”.
How do you pronounce praeditus?
In classical Latin, [ˈprae̯.dɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈprɛː.di.tus].