verbthird conjugation
praecognōscō
praecognōscō (present infinitive praecognōscere, perfect active praecognōvī, supine praecognitum)
Classical[prae̯.kɔŋˈnoːs.koː]Ecclesiastical[pre.koɲˈɲɔs.ko]
Meaning
- to foresee or foreknow
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praecognōscō | praecognōscēbam | praecognōscam | praecognōvī | praecognōveram praecognōram | praecognōverō praecognōrō |
| 2nd sg. | praecognōscis | praecognōscēbās | praecognōscēs | praecognōvistī praecognōstī | praecognōverās praecognōrās | praecognōveris praecognōris |
| 3rd sg. | praecognōscit | praecognōscēbat | praecognōscet | praecognōvit praecognōt | praecognōverat praecognōrat | praecognōverit praecognōrit |
| 1st pl. | praecognōscimus | praecognōscēbāmus | praecognōscēmus | praecognōvimus praecognōmus | praecognōverāmus praecognōrāmus | praecognōverimus praecognōrimus |
| 2nd pl. | praecognōscitis | praecognōscēbātis | praecognōscētis | praecognōvistis praecognōstis | praecognōverātis praecognōrātis | praecognōveritis praecognōritis |
| 3rd pl. | praecognōscunt | praecognōscēbant | praecognōscent | praecognōvērunt praecognōrunt, praecognōvēre | praecognōverant praecognōrant | praecognōverint praecognōrint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praecognōscam | praecognōscerem | praecognōverim praecognōrim | praecognōvissem praecognōssem |
| 2nd sg. | praecognōscās | praecognōscerēs | praecognōverīs praecognōrīs | praecognōvissēs praecognōssēs |
| 3rd sg. | praecognōscat | praecognōsceret | praecognōverit praecognōrit | praecognōvisset praecognōsset |
| 1st pl. | praecognōscāmus | praecognōscerēmus | praecognōverīmus praecognōrīmus | praecognōvissēmus praecognōssēmus |
| 2nd pl. | praecognōscātis | praecognōscerētis | praecognōverītis praecognōrītis | praecognōvissētis praecognōssētis |
| 3rd pl. | praecognōscant | praecognōscerent | praecognōverint praecognōrint | praecognōvissent praecognōssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praecognōscor | praecognōscēbar | praecognōscar |
| 2nd sg. | praecognōsceris praecognōscere | praecognōscēbāris praecognōscēbāre | praecognōscēris praecognōscēre |
| 3rd sg. | praecognōscitur | praecognōscēbātur | praecognōscētur |
| 1st pl. | praecognōscimur | praecognōscēbāmur | praecognōscēmur |
| 2nd pl. | praecognōsciminī | praecognōscēbāminī | praecognōscēminī |
| 3rd pl. | praecognōscuntur | praecognōscēbantur | praecognōscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praecognōscar | praecognōscerer |
| 2nd sg. | praecognōscāris praecognōscāre | praecognōscerēris praecognōscerēre |
| 3rd sg. | praecognōscātur | praecognōscerētur |
| 1st pl. | praecognōscāmur | praecognōscerēmur |
| 2nd pl. | praecognōscāminī | praecognōscerēminī |
| 3rd pl. | praecognōscantur | praecognōscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praecognōsce | praecognōscere |
| pres. 2nd pl. | praecognōscite | praecognōsciminī |
| fut. 2nd sg. | praecognōscitō | praecognōscitor |
| fut. 3rd sg. | praecognōscitō | praecognōscitor |
| fut. 2nd pl. | praecognōscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | praecognōscuntō | praecognōscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praecognōscere | praecognōscī |
| perfect infinitive | praecognōvisse praecognōsse | praecognitum esse |
| future infinitive | praecognitūrum esse | praecognitum īrī |
| present participle | praecognōscēns | — |
| perfect participle | — | praecognitus praecognita, praecognitā, praecognitae, praecognitam, praecognitārum, praecognitās, praecognite, praecognitī, praecognitīs, praecognitō, praecognitōrum, praecognitōs |
| future participle | praecognitūrus praecognitūra, praecognitūrā, praecognitūrae, praecognitūram, praecognitūrārum, praecognitūrās, praecognitūre, praecognitūrī, praecognitūrīs, praecognitūrō, praecognitūrōrum, praecognitūrōs, praecognitūrum | praecognōscendus praecognōscundus, praecognōscenda, praecognōscendā, praecognōscendae, praecognōscendam, praecognōscendārum, praecognōscendās, praecognōscende, praecognōscendīs, praecognōscendōrum, praecognōscendōs |
gerundpraecognōscendī, praecognōscendō, praecognōscendumsupinepraecognitum, praecognitū
prae-cognosco, no
I. perf., gnĭtum, 3, v. a., to foreknow, foresee (very rare): praecognito nostro adventu, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 15, 4:
mors praecognita est, Suet. Aug. 97: Christus praecognitus ante mundi constitutionem, Vulg. 1 Pet. 1, 20: haec enim praecognita, Boëth. Consol. Phil. 5, 4.Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraecognōscō
Latin cognōscō Latin praecognōscō From prae- + cognōscō.
Descendants
- Englishprecognosce
- Frenchpréconnaître
- Italianpreconoscere
- Spanishpreconocer
In English words that came into English from praecognōscō
- precognitionpraecognitio
- precognoscepraecognoscere