adjectivefirst/second-declension adjective
praecipuus
praecipuus (feminine praecipua, neuter praecipuum, adverb praecipuē)
Classical[prae̯ˈkɪ.pu.ʊs]Ecclesiastical[preˈt͡ʃiː.pu.us]
Meaning
- adjectiveparticular, special
- adjectivedistinguished, preeminent
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | praecipuus | praecipua | praecipuum |
| genitive | praecipuī | praecipuae | praecipuī |
| dative | praecipuō | praecipuae | praecipuō |
| accusative | praecipuum | praecipuam | praecipuum |
| ablative | praecipuō | praecipuā | praecipuō |
| vocative | praecipue | praecipua | praecipuum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | praecipuī | praecipuae | praecipua |
| genitive | praecipuōrum | praecipuārum | praecipuōrum |
| dative | praecipuīs | praecipuīs | praecipuīs |
| accusative | praecipuōs | praecipuās | praecipua |
| ablative | praecipuīs | praecipuīs | praecipuīs |
| vocative | praecipuī | praecipuae | praecipua |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- ius praecipuum, beneficium, donum, also immunitas c. Gen.
- prerogative, privilege.
praecĭpŭus, a, um, adj. praecipio,
I. that is taken before other things (cf. princeps): excipuum quod excipitur, ut praecipuum, quod ante capitur, Paul. ex Fest. p. 80 Müll.—Hence,
I. Particular, peculiar, especial (class.;
opp. communis), Cic. Sull. 3, 9; cf. id. ib. 4, 12; id. Fam. 4, 15, 2; cf. also id. Prov. Cons. 1, 2: non praecipuam, sed parem cum ceteris fortunae conditionem subire, id. Rep. 1, 4, 7.—B. In partic., in jurid. lang., that is received beforehand (esp. as an inheritance), special:
praecipua dos, Dig. 33, 4, 2 fin.: peculium, ib. 40, 5, 23; Ter. Ad. 2, 3, 5; Plaut. Rud. 1, 3, 6.—Subst.: praecĭpŭum, ĭi, n., that which is received from an inheritance before the general distribution of the property: sestertium quingenties cum praecipuum inter legatarios habuisset, Suet. Galb. 5.—II. Transf., like eximius, special, chief, principal, excellent, distinguished, extraordinary:
hic homo'st hominum omnium praecipuos, Plaut. Trin. 5, 1, 1: opera praecipua, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 9, 2: jus, Cic. Imp. Pomp. 19, 58: quos praecipuo semper honore Caesar habuit, Caes. B. G. 5, 52: natura ingenerat praecipuum quendam amorem in eos, qui procreati sunt, Cic. Off. 1, 4, 12: Cicero praecipuus in eloquentiā vir, Quint. 6, 3, 3; cf.: praecipuus scientiā rei militaris, Tac. A. 12, 40: vir praecipuus corpore viribusque, Plin. 7, 48, 49, § 154: mox praecipuus cui secreta imperatorum inniterentur (the first), Tac. A. 3, 30.—Absol.: ex quibus praecipuos attingemus, Quint. 8, 3, 89: ponendus inter praecipuos, id. 10, 1, 116.—With gen.: philosophorum Platonem esse praecipuum, Quint. 10, 1, 81: praecipui amicorum, Tac. A. 15, 56 fin.: remedia calculo humano, Plin. 11, 49, 109, § 261: herba dentibus, id. 25, 13, 107, § 170; cf.: herba ad serpentium ictus, id. 8, 27, 41, § 97.—Subst.: praecĭpŭum, i, n., excellence, superiority: homini praecipui a naturā nihil datum esse, Cic. Fin. 2, 33, 110.—Plur.: praecĭpŭa, ōrum, n. I. In gen., matters of special importance:
duo statim praecipua ex imperatoriā mente monstravit, Vop. Aur. 23, 1: principum diversam esse sortem, quibus praecipua rerum ad famam dirigenda, Tac. A. 4, 40. —II. Points of superiority, of excellence:
aurigarum equorumque praecipua vel delicta, Amm. 14, 6, 25.—III. Esp., in the philos. lang. of the Stoics, principal or considerable things, things that come next to absolute good, the Gr. προηγμένα, Cic. Fin. 3, 16, 52 (v. the passage in connection).— Hence, adv.: praecĭpŭē, chiefly, principally, eminently (class.; cf.:
inprimis, maxime, potissimum, praesertim), Plaut. Most. 1, 3, 31: praecipue de consularibus disputare, Cic. Sull. 29, 82: praecipue florere, id. de Or. 1, 8, 30: semper Aeduorum civitati praecipue indulserat, Caes. B. G. 7, 40; id. B. C. 3, 68: rationem praestat praecipue analogia, Quint. 1, 6, 1: praecipue quidem apud Ciceronem, id. 1, 8, 11: fortasse ubique, in narratione tamen praecipue, id. 10, 1, 51: inferioribus praecipueque adulescentulis parcere decet, id. 11, 1, 68: praecipue sanus, Hor. Ep. 1, 1, 108: quos praecipue fugiam, Juv. 3, 59: vivendum recte est cum propter plurima, tum his praecipue causis, id. 9, 119.—B. Transf., = praesertim, especially, particularly (poet. and postAug.):
sed perlectus liber utique ex integro resumendus, praecipueque oratio, Quint. 10, 1, 20: ostendunt admirabilem praecipue in aetate illā recti generis voluntatem, id. 10, 1, 89: pantheres, leones non attingunt perunctos eo, praecipue si et alium fuerit incoctum, Plin. 29, 4, 25, § 78; 29, 4, 34, § 107.—So with cum: sedulitas stulte urget, Praecipue cum se numeris commendat, Hor. Ep. 2, 1, 261; Quint. 9, 2, 85; Plin. Ep. 3, 10, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
praecipuus adj.
prae+CAP-, taken before others, particular, peculiar, especial : hanc rem habere praeter alios praecipuam, this special distinction , T.: non praecipuam, sed parem cum ceteris fortunae condicionem subire.— Special, chief, principal, excellent, distinguished, extraordinary : ius: quos praecipuo semper honore habuit, Cs.: ad pericula, eminent in meeting , Ta.: ad scelera, Ta.—As subst n. : homini praecipui a naturā nihil datum esse, excellence : praecipua rerum, important events , Ta.: praecipua (in the language of Stoics), things preferred (opp. reiecta).
Origins
Proto-Indo-European *-wós Proto-Italic *-wos Latin -uus Latin praecipuus From praecip(iō) + -uus.