verbthird conjugation
praecinō
praecinō (present infinitive praecinere, perfect active praecinuī, supine praecentum)
Classical[ˈprae̯.kɪ.noː]Ecclesiastical[ˈprɛː.t͡ʃi.no]
Meaning
- to sing or play before
- to predict, foretell
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ante canō, praedīcōpraecinō -ere — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 23
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praecinō | praecinēbam | praecinam | praecinuī | praecinueram | praecinuerō |
| 2nd sg. | praecinis | praecinēbās | praecinēs | praecinuistī | praecinuerās | praecinueris |
| 3rd sg. | praecinit | praecinēbat | praecinet | praecinuit | praecinuerat | praecinuerit |
| 1st pl. | praecinimus | praecinēbāmus | praecinēmus | praecinuimus | praecinuerāmus | praecinuerimus |
| 2nd pl. | praecinitis | praecinēbātis | praecinētis | praecinuistis | praecinuerātis | praecinueritis |
| 3rd pl. | praecinunt | praecinēbant | praecinent | praecinuērunt praecinuēre | praecinuerant | praecinuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praecinam | praecinerem | praecinuerim | praecinuissem |
| 2nd sg. | praecinās | praecinerēs | praecinuerīs | praecinuissēs |
| 3rd sg. | praecinat | praecineret | praecinuerit | praecinuisset |
| 1st pl. | praecināmus | praecinerēmus | praecinuerīmus | praecinuissēmus |
| 2nd pl. | praecinātis | praecinerētis | praecinuerītis | praecinuissētis |
| 3rd pl. | praecinant | praecinerent | praecinuerint | praecinuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praecinor | praecinēbar | praecinar |
| 2nd sg. | praecineris praecinere | praecinēbāris praecinēbāre | praecinēris praecinēre |
| 3rd sg. | praecinitur | praecinēbātur | praecinētur |
| 1st pl. | praecinimur | praecinēbāmur | praecinēmur |
| 2nd pl. | praeciniminī | praecinēbāminī | praecinēminī |
| 3rd pl. | praecinuntur | praecinēbantur | praecinentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praecinar | praecinerer |
| 2nd sg. | praecināris praecināre | praecinerēris praecinerēre |
| 3rd sg. | praecinātur | praecinerētur |
| 1st pl. | praecināmur | praecinerēmur |
| 2nd pl. | praecināminī | praecinerēminī |
| 3rd pl. | praecinantur | praecinerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praecine | praecinere |
| pres. 2nd pl. | praecinite | praeciniminī |
| fut. 2nd sg. | praecinitō | praecinitor |
| fut. 3rd sg. | praecinitō | praecinitor |
| fut. 2nd pl. | praecinitōte | — |
| fut. 3rd pl. | praecinuntō | praecinuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praecinere | praecinī |
| perfect infinitive | praecinuisse | praecentum esse |
| future infinitive | praecentūrum esse | praecentum īrī |
| present participle | praecinēns | — |
| perfect participle | — | praecentus praecenta, praecentā, praecentae, praecentam, praecentārum, praecentās, praecente, praecentī, praecentīs, praecentō, praecentōrum, praecentōs |
| future participle | praecentūrus praecentūra, praecentūrā, praecentūrae, praecentūram, praecentūrārum, praecentūrās, praecentūre, praecentūrī, praecentūrīs, praecentūrō, praecentūrōrum, praecentūrōs, praecentūrum | praecinendus praecinundus, praecinenda, praecinendā, praecinendae, praecinendam, praecinendārum, praecinendās, praecinende, praecinendīs, praecinendōrum, praecinendōs |
gerundpraecinendī, praecinendō, praecinendumsupinepraecentum, praecentū
prae-cĭno, cĭnŭi (e. g. praecinuit, Plin. 2, 12, 9, § 54), centum, 3, v. n. and a.
I. [cano].
I. Neutr., to sing or play before (class.):
et deorum pulvinaribus et epulis magistratuum fides praecinunt, Cic. Tusc. 4, 2, 4: praecinere sibi tibias jussit, Flor. 2, 2, 10: praecinente citharā, Gell. 1, 11, 6: tubā praecinente, sounding beforehand, Flor. 2, 16, 5.—B. In partic., to utter an incantation:
carmine cum magico praecinuisset anus, Tib. 1, 5, 12.—II. Act., to sing to one:
gemitum, a funeral song, Stat. S. 5, 3, 59.—B. To foretell, predict:
magnum aliquid deos populo Romano praemonstrare et praecinere, Cic. Har. Resp. 10, 20: lucos praecinuisse fugam, Tib. 2, 5, 74: lymphati futura praecinunt, Plin. 8, 46, 71, § 185: cursum sideris, foretell, id. 2, 12, 9, § 54: responsa, i. e. to give responses respecting the future, to utter predictions, id. 25, 9, 59, § 106.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
praecinō cinuī, —, ere
prae+cano.—Of musicians, to make music before, play at : sacrificiis, L.: carmine cum magico praecinuisset anus, i. e. had uttered an incantation , Tb.—Of musical instruments, to make music before, be played at : epulis magistratuum fides praecinunt.—Fig., to foretell, predict : magnum aliquid populo R.
Origins
From prae- (“before”) + canō (“to sing”).
In English words that came into English from praecinō
- precentorpraecentor