LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

praecerpō

praecerpō (present infinitive praecerpere, perfect active praecerpsī, supine praecerptum)
Classical[prae̯ˈkɛr.poː]Ecclesiastical[preˈt͡ʃɛr.po]

Meaning

  1. to pluck, pick, harvest beforehand, or before the right time
  2. to lessen or diminish

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praecerpōpraecerpēbampraecerpampraecerpsīpraecerpserampraecerpserō
2nd sg.praecerpispraecerpēbāspraecerpēspraecerpsistīpraecerpserāspraecerpseris
3rd sg.praecerpitpraecerpēbatpraecerpetpraecerpsitpraecerpseratpraecerpserit
1st pl.praecerpimuspraecerpēbāmuspraecerpēmuspraecerpsimuspraecerpserāmuspraecerpserimus
2nd pl.praecerpitispraecerpēbātispraecerpētispraecerpsistispraecerpserātispraecerpseritis
3rd pl.praecerpuntpraecerpēbantpraecerpentpraecerpsērunt
praecerpsēre		praecerpserantpraecerpserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praecerpampraecerperempraecerpserimpraecerpsissem
2nd sg.praecerpāspraecerperēspraecerpserīspraecerpsissēs
3rd sg.praecerpatpraecerperetpraecerpseritpraecerpsisset
1st pl.praecerpāmuspraecerperēmuspraecerpserīmuspraecerpsissēmus
2nd pl.praecerpātispraecerperētispraecerpserītispraecerpsissētis
3rd pl.praecerpantpraecerperentpraecerpserintpraecerpsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praecerporpraecerpēbarpraecerpar
2nd sg.praecerperis
praecerpere		praecerpēbāris
praecerpēbāre		praecerpēris
praecerpēre
3rd sg.praecerpiturpraecerpēbāturpraecerpētur
1st pl.praecerpimurpraecerpēbāmurpraecerpēmur
2nd pl.praecerpiminīpraecerpēbāminīpraecerpēminī
3rd pl.praecerpunturpraecerpēbanturpraecerpentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praecerparpraecerperer
2nd sg.praecerpāris
praecerpāre		praecerperēris
praecerperēre
3rd sg.praecerpāturpraecerperētur
1st pl.praecerpāmurpraecerperēmur
2nd pl.praecerpāminīpraecerperēminī
3rd pl.praecerpanturpraecerperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praecerpepraecerpere
pres. 2nd pl.praecerpitepraecerpiminī
fut. 2nd sg.praecerpitōpraecerpitor
fut. 3rd sg.praecerpitōpraecerpitor
fut. 2nd pl.praecerpitōte—
fut. 3rd pl.praecerpuntōpraecerpuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraecerperepraecerpī
perfect infinitivepraecerpsissepraecerptum esse
future infinitivepraecerptūrum essepraecerptum īrī
present participlepraecerpēns—
perfect participle—praecerptus
praecerpta, praecerptā, praecerptae, praecerptam, praecerptārum, praecerptās, praecerpte, praecerptī, praecerptīs, praecerptō, praecerptōrum, praecerptōs
future participlepraecerptūrus
praecerptūra, praecerptūrā, praecerptūrae, praecerptūram, praecerptūrārum, praecerptūrās, praecerptūre, praecerptūrī, praecerptūrīs, praecerptūrō, praecerptūrōrum, praecerptūrōs, praecerptūrum		praecerpendus
praecerpundus, praecerpenda, praecerpendā, praecerpendae, praecerpendam, praecerpendārum, praecerpendās, praecerpende, praecerpendīs, praecerpendōrum, praecerpendōs
gerundpraecerpendī, praecerpendō, praecerpendumsupinepraecerptum, praecerptū

prae-cerpo (praecarpo, Oppius ap. Macr. S. 2, 15), psi, ptum, 3, v. a. carpo.
I. To pluck, break off, or gather before, or before the time (poet. and in post-Aug. prose): messes, Ov. H. 20, 143: germinum tenera, Plin. 18, 19, 49, § 177: mala citrea (opp. maturescere), Oppius ap. Macr. l. l. —
B. Trop., to pluck beforehand; hence, to take away, lessen, diminish (class.): non praecerpo fructum officii tui, Cic. Verr. 2, 4, 37, § 80: purpurae decus praecerptum praefloratumque, Plin. Pan. 58 fin.: gratiam novitatis, id. Ep. 5, 20, 8.—*
II. To pluck out in front: jubas, Stat. Th. 9, 193. —*
III. To make extracts from: Aristotelis libros, Gell. 2, 30, 11.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraecerpō

Latin carpo Latin praecerpō From prae- + carpo.

Quick answers

What does praecerpō mean in Latin?
praecerpō, a verb, means “to pluck, pick, harvest beforehand, or before the right time; to lessen or diminish”.
What are the principal parts of praecerpō?
praecerpō, praecerpere, praecerpsī, praecerptum (third conjugation).
How do you pronounce praecerpō?
In classical Latin, [prae̯ˈkɛr.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈt͡ʃɛr.po].
Where does praecerpō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praecerpō.