LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

praeceptor

praeceptor m (genitive praeceptōris)
Classical[prae̯ˈkɛp.tɔr]Ecclesiastical[preˈt͡ʃɛp.tor]

Meaning

  1. masculineteacher, instructor, tutor, preceptor
    Aeacidae Chīrōn, ego sum praeceptor AmōrisChiron was tutor to Achilles; I am tutor to Love.2 CE, Ovidius, Ars Amatoria 1.17
  2. masculinepost Augustancommander, ruler
    c. 177 CE, Aulus Gellius, Noctes Atticae 1.13.8

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Doctor · Præceptor · Magister

Doctor means the teacher, as far as he imparts theory, with reference to the student, in opp. to the mere hearer; præceptor, as far as he leads to practice, in reference to the pupil, in opp. to the mere scholar; magister, in a general sense, with reference to his superiority and ascendency in knowledge, in opp. to the laity. Cic. Orat. iii. 15. Vetus illa doctrina eadem videtur et recte faciendi et bene dicendi magistra, neque disjuncti doctores, sed iidem erant vivendi præceptores atque dicendi. And. Mur. 31. (vi. 105).

Declension

declension
formsingularplural
nominativepraeceptorpraeceptōrēs
genitivepraeceptōrispraeceptōrum
dativepraeceptōrīpraeceptōribus
accusativepraeceptōrempraeceptōrēs
ablativepraeceptōrepraeceptōribus
vocativepraeceptorpraeceptōrēs

praeceptor, ōris, m. id..
I. One who seizes beforehand, an anticipator (postclass.): servilium praeceptor operum (al. praereptor, al. praecerptor), Paul. Nol. Ep. 23, n. 4.—
II. A commander, ruler (postclass.), Gell. 1, 13, 8.—
III. A teacher, instructor, preceptor (class.): praeceptor tuus, qui te hanc fallaciam docuit, Plaut. Ps. 4, 7, 96: vivendi atque dicendi, Cic. de Or. 3, 15, 57: praeceptor et auctor omnium consiliorum totiusque vitae, id. Phil. 2, 6, 14: fortitudinis, id. Fam. 5, 13, 3: philosophiae, Nep. Epam. 2, 2: recti bonique, Petr. 88: ut praeceptori verborum regula constet, Juv. 7, 230.—Of Christ: Jesu praeceptor, miserere nostri, Vulg. Luc. 17, 13 al.: nostri praeceptores putant, our authorities, Gai. Inst. 2, 219; 3, 87 et saep.

Origins

Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin praeceptor From praecipiō + -tor.

Descendants
  • Englishpreceptor
  • Frenchprécepteur
  • GermanPräzeptor
  • Italianprecettore
  • Romanianpreceptor
  • Spanishperceptor
  • Lower Sorbianceptaŕfrom German Präzeptor
  • Polishpreceptor

In English words that came into English from praeceptor

  • preceptorpraeceptor
  • preceptorypraeceptoria

Quick answers

What does praeceptor mean in Latin?
praeceptor, a noun, means “teacher, instructor, tutor, preceptor; commander, ruler”.
What is the genitive of praeceptor?
The genitive singular is praeceptōris. praeceptor is masculine, third declension.
How do you pronounce praeceptor?
In classical Latin, [prae̯ˈkɛp.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈt͡ʃɛp.tor].