LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

praeceptiō

praeceptiō f (genitive praeceptiōnis)

Meaning

  1. taking or receiving in advance; anticipation
  2. preconception
  3. precept

Declension

declension
formsingularplural
nominativepraeceptiōpraeceptiōnēs
genitivepraeceptiōnispraeceptiōnum
dativepraeceptiōnīpraeceptiōnibus
accusativepraeceptiōnempraeceptiōnēs
ablativepraeceptiōnepraeceptiōnibus
vocativepraeceptiōpraeceptiōnēs

praeceptĭo, ōnis, f. praecipio.
I. A taking beforehand, a receiving in advance (jurid. Lat.): per praeceptionem legamus, Ulp. Reg. 24, 2: dotis, Dig. 23, 4, 26: per praeceptionem legare, Gai. Inst. 2, 192; 216; Paul. Sent. 3, 6, 1.—
B. The right of receiving in advance: praeceptionem quadringentorum milium dedit, Plin. Ep. 5, 7, 1: bonorum, Dig. 33, 7, 2.—
II. A previous notion, preconception: ad eam praeceptionem accedere, quam inchoatam habebunt in animis, Cic. Part. 36, 123.—
III. A precept, injunction (class.): lex est recti praeceptio, pravique depulsio, Cic. N. D. 2, 31, 79: Stoicorum, id. Off. 1, 2, 6: in juris scientiā est persecutionum cautionumque praeceptio, id. Or. 41, 141.—
2. Esp., an imperial rescript or order, Cod. Just. 1, 11, 2; 11, 59, 3.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin praeceptiō From praecipiō + -tiō.

In English words that came into English from praeceptiō

  • preceptionpraeceptiō

Quick answers

What does praeceptiō mean in Latin?
praeceptiō, a noun, means “taking or receiving in advance; anticipation; preconception”.
What is the genitive of praeceptiō?
The genitive singular is praeceptiōnis. praeceptiō is feminine, third declension.