LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

praecautiō

praecautiō f (genitive praecautiōnis)
Classical[prae̯ˈkau̯.ti.oː]Ecclesiastical[preˈkau̯t.t͡si.o]

Meaning

  1. Late Latinprecaution.

Declension

declension
formsingularplural
nominativepraecautiōpraecautiōnēs
genitivepraecautiōnispraecautiōnum
dativepraecautiōnīpraecautiōnibus
accusativepraecautiōnempraecautiōnēs
ablativepraecautiōnepraecautiōnibus
vocativepraecautiōpraecautiōnēs

praecautĭo, ōnis, f. praecaveo,
I. precaution (post-class.): passionis avertendae praecautio, Cael. Aur. Acut. 1, 15.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin praecautiō From praecaveō + -tiō.

Descendants
  • Englishprecaution
  • Frenchprécaution
  • Italianprecauzione
  • Spanishprecaución

In English words that came into English from praecautiō

  • precautionpraecautiō

Quick answers

What does praecautiō mean in Latin?
praecautiō, a noun, means “precaution.”.
What is the genitive of praecautiō?
The genitive singular is praecautiōnis. praecautiō is feminine, third declension.
How do you pronounce praecautiō?
In classical Latin, [prae̯ˈkau̯.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈkau̯t.t͡si.o].