adjectivefirst/second-declension adjective
postrēmōgenitus
postrēmōgenitus (feminine postrēmōgenita, neuter postrēmōgenitum)
Classical[pɔs.treː.moːˈɡɛ.nɪ.tʊs]Ecclesiastical[pos.tre.moˈd͡ʒɛː.ni.tus]
Meaning
- adjectivelast-born
Genuerat primum ex ea filium vnum, & filias duas, primogenitam Flandrinam, poſtremogenitam hanc Mathæam.
1615, Carolus de la Sauſſaye, Annales Eccleſiae Aurelianenſis, page 488:Henricus I, VVilhelmi Conqueſtoris filius poſtremogenitus, regnum adiit anno à C. N. 1100.
1630, Thomas Smith [aut.], [unknown tr.], De Republica Anglorum, page 326:
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | postrēmōgenitus | postrēmōgenita | postrēmōgenitum |
| genitive | postrēmōgenitī | postrēmōgenitae | postrēmōgenitī |
| dative | postrēmōgenitō | postrēmōgenitae | postrēmōgenitō |
| accusative | postrēmōgenitum | postrēmōgenitam | postrēmōgenitum |
| ablative | postrēmōgenitō | postrēmōgenitā | postrēmōgenitō |
| vocative | postrēmōgenite | postrēmōgenita | postrēmōgenitum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | postrēmōgenitī | postrēmōgenitae | postrēmōgenita |
| genitive | postrēmōgenitōrum | postrēmōgenitārum | postrēmōgenitōrum |
| dative | postrēmōgenitīs | postrēmōgenitīs | postrēmōgenitīs |
| accusative | postrēmōgenitōs | postrēmōgenitās | postrēmōgenita |
| ablative | postrēmōgenitīs | postrēmōgenitīs | postrēmōgenitīs |
| vocative | postrēmōgenitī | postrēmōgenitae | postrēmōgenita |
Origins
postrēmus (“[person who is] last”) + genitus (“begotten”); compare prīmōgenitus (“first-born”)
Descendants
- Englishpostremogeniture
In English words that came into English from postrēmōgenitus
- postremogeniturepostrēmōgenitus