adjectivethird-declension two-termination adjective
poenālis
poenālis (neuter poenāle, adverb poenāliter)
Classical[poe̯ˈnaː.lɪs]Ecclesiastical[peˈnaː.lis]
Meaning
- two terminationpenal; of or pertaining to punishment
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | poenālis | poenālis | poenāle |
| genitive | poenālis | poenālis | poenālis |
| dative | poenālī | poenālī | poenālī |
| accusative | poenālem | poenālem | poenāle |
| ablative | poenālī | poenālī | poenālī |
| vocative | poenālis | poenālis | poenāle |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | poenālēs | poenālēs | poenālia |
| genitive | poenālium | poenālium | poenālium |
| dative | poenālibus | poenālibus | poenālibus |
| accusative | poenālīs poenālēs | poenālīs poenālēs | poenālia |
| ablative | poenālibus | poenālibus | poenālibus |
| vocative | poenālēs | poenālēs | poenālia |
poenālis, e, adj. poena,
I. of or belonging to punishment, penal (post-Aug.;
esp. freq. in the jurists): opera, Plin. 18, 11, 29, § 112: poenalis aquae dirisque genitae, in the infernal regions, id. 4, 8, 15, § 31: ex lege poenali aquā et igne interdici, by the penal law, Gai. Inst. 1, § 128: actio, Dig. 40, 12, 21: causa, ib. 46, 3, 7: conditio, ib. 22, 2, 5: stipulatio, ib. 19, 2, 54 et saep.— Absol.: poenāles, ĭum, m., men subject to punishment, criminals: carcer poenalium, Cod. Just. 10, 19, 2.—Sup.: inter haec horrenda et poenalissima, exceedingly punishable or criminal, Salv. Avar. 2, 10.— Adv.: poenālĭter, by punishment or penalty (post-class.): reus poenaliter interibat, Amm. 16, 8, 2.Origins
Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin poenālis From poenā + -ālis.
Descendants
- Italianpenale
In English words that came into English from poenālis
- penaltypoenālis
- penalpenalis