LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

pluvius1

pluvius (feminine pluvia, neuter pluvium)
Classical[ˈpɫʊ.wi.ʊs]Ecclesiastical[ˈpluː.vi.us]

Meaning

  1. adjectiverainy, bringing rain

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepluviuspluviapluvium
genitivepluviīpluviaepluviī
dativepluviōpluviaepluviō
accusativepluviumpluviampluvium
ablativepluviōpluviāpluviō
vocativepluviepluviapluvium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepluviīpluviaepluvia
genitivepluviōrumpluviārumpluviōrum
dativepluviīspluviīspluviīs
accusativepluviōspluviāspluvia
ablativepluviīspluviīspluviīs
vocativepluviīpluviaepluvia

plŭvĭus, a, um, adj. pluo,
I. rainy, causing or bringing rain, rain- (class.): SI AQVA PLVVIA NOCET, rain-water, Fragm. XII. Tab.; cf. aquae, Cic. Mur. 9, 22; id. Top. 9, 38: tempestates, Cato, R. R. 2, 3: caelum, Varr. R. R. 1, 13, 2: Hyades, rain-bringing, Verg. A. 3, 516: venti, Hor. C. 1, 17, 4: rores, rain, id. ib. 3, 3, 56: arcus, rainbow, id. A. P. 18: Juppiter, who dispenses rain, Tib. 1, 8 (7), 26 (cf.: Juppiter uvidus, Verg. G. 1, 418, and Ζεὺς ἰκμαῖος): dies, Col. 2, 15: caeli status, id. 2, 10: nomen, Plin. 2, 39, § 106.—Hence, subst.: plŭvĭum, ii, n., = impluvium, q. v., the inner court of a dwelling, Ter. Eun. 3, 5, 41.

Origins

From pluit (“to rain”).

noun · masculinesecond declension
pluvius2
pluvius m (genitive pluviī or pluvī)
Classical[ˈpɫʊ.wi.ʊs]Ecclesiastical[ˈpluː.vi.us]

Meaning

  1. masculineThe inner court of a dwelling, usually open to the sky and capable of collecting rainwater.

Declension

declension
formsingularplural
nominativepluviuspluviī
genitivepluviī
pluvī
pluviōrum
dativepluviōpluviīs
accusativepluviumpluviōs
ablativepluviōpluviīs
vocativepluviepluviī

Origins

From pluit (“to rain”).

Quick answers

What does pluvius mean in Latin?
pluvius, a adjective, means “rainy, bringing rain”.
How do you pronounce pluvius?
In classical Latin, [ˈpɫʊ.wi.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpluː.vi.us].