noun · masculinefourth declension
plōrātus
plōrātus m (genitive plōrātūs)
Classical[pɫoːˈraː.tʊs]Ecclesiastical[ploˈraː.tus]
Meaning
- a crying, wailing, weeping, lamenting
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | plōrātus | plōrātūs |
| genitive | plōrātūs | plōrātuum |
| dative | plōrātuī | plōrātibus |
| accusative | plōrātum | plōrātūs |
| ablative | plōrātū | plōrātibus |
| vocative | plōrātus | plōrātūs |
plōrātus, ūs, m. id.,
I. a wailing, weeping, lamenting.
I. Lit.:
virginalem ploratum edere, Cic. poët. Tusc. 2, 9, 21: ploratum infantis cohibere, Plin. 36, 5, 4, § 29: vox ploratūs, Vulg. Matt. 2, 18.—In plur.: omnia mulierum ploratibus sonant, Liv. 29, 17.—II. Transf., of the weeping or bleeding of a tree, Plin. 12, 25, 54, § 116.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
plōrātus ūs, m
ploro, a wailing, weeping, lamenting : amicorum, Cu.: virginalis, C. poët.: mulierum ploratibus sonare, L.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin plōrātus From plōrō + -tus (forming ation nouns).