adjectivethird-declension one-termination adjective
plānifrōns
plānifrōns (genitive plānifrontis)
Classical[ˈpɫa.nɪ.frõːs]Ecclesiastical[ˈplaː.ni.frons]
Meaning
- New Latinone terminationhaving a flat front or forehead
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | planifrōns | planifrōns | planifrōns |
| genitive | planifrontis | planifrontis | planifrontis |
| dative | planifrontī | planifrontī | planifrontī |
| accusative | planifrontem | planifrontem | planifrōns |
| ablative | planifrontī planifronte | planifrontī planifronte | planifrontī planifronte |
| vocative | planifrōns | planifrōns | planifrōns |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | planifrontēs | planifrontēs | planifrontia |
| genitive | planifrontium | planifrontium | planifrontium |
| dative | planifrontibus | planifrontibus | planifrontibus |
| accusative | planifrontīs planifrontēs | planifrontīs planifrontēs | planifrontia |
| ablative | planifrontibus | planifrontibus | planifrontibus |
| vocative | planifrontēs | planifrontēs | planifrontia |
Origins
New Latin; from planus (“flat, level”) + frōns (“forehead, front”).