noun · masculinefirst declension
pīrāta
pīrāta m (genitive pīrātae)
Classical[piːˈraː.ta]Ecclesiastical[piˈraː.ta]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- pirate
Latīnē defined in Latin in our graded readers
latrō maris, quī nāvēs petit et bona rapit.pīrāta -ae m — in Mille Verba, Mare et Nāvēs
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | pīrāta | pīrātae |
| genitive | pīrātae | pīrātārum |
| dative | pīrātae | pīrātīs |
| accusative | pīrātam | pīrātās |
| ablative | pīrātā | pīrātīs |
| vocative | pīrāta | pīrātae |
pīrāta, ae, m., = πειρατής (an adventurer, hence),
I. a sea-robber, corsair, pirate (syn. praedo):
nam pirata non est ex perduellium numero definitus, sed communis hostis omnium, Cic. Rosc. Am. 50, 146; id. Off. 3, 29, 107; Vell. 2, 31, 2; Luc. 3, 228; Flor. 3, 6, 11: Capito et Numitor, Piratae Cilicum, Juv. 8, 94 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
pīrāta ae, m
, πειρατής, a sea-robber, corsair, pirate: barbarus: Piratae Cilicum, Iu.
Origins
Borrowed from Ancient Greek πειρᾱτής (peirātḗs), from πεῖρᾰ (peîră, “trial, attempt, plot”).
Descendants
- Catalanpirata
- Frenchpiratefrom Old French pirate
- Romanianpiratfrom Old French pirate
- Englishpiratefrom Old French pirate
- Englishpyratefrom Old French pirate
- Italianpirata
- GermanPiratfrom Italian pirata
- Italianpirato
- Occitanpirata
- Portuguesepirata