LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

pervicāx

pervicāx (genitive pervicācis, adverb pervicāciter)
Classical[ˈpɛr.wɪ.kaːks]Ecclesiastical[ˈpɛr.vi.kaks]

Meaning

  1. one terminationfirm, determined, persistent, dogged
  2. one terminationstubborn, obstinate, headstrong, wilful
  3. one terminationsteadfast

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Pervicacia · Perseverantia · Pertinacia · Contumacia · Destinatio · Obstinatio

1. Pervicacia and perseverantia denote adherence to what is once resolved upon as a virtue; pervicacia (from vincere? vigere?) has its foundation in natural energy of disposition; perseverantia, in earnestness of character, formed by cultivation; whereas pertinacia and contumacia as a fault; pertinacia has its foundation in a stiff-necked adherence to what is once resolved upon, like obstinacy and stubbornness, in opp. to condescension; contumacia (from temere, contemnere) in a haughty maintenance of one’s free-will, even against proper and legitimate superiority,3 like insolence and refractoriness, in opp. to complaisance, obsequium. Tac. Ann. iv. 20. Hist. iv. 74. Accius apud Non. Tu pertinacem esse, Antiloche, hanc prædicas, ego pervicaciam esse aio et a me uti volo, etc. Cic. inv. ii. 54. Unicuique virtuti finitimum vitium reperietur, ut pertinacia, quæ finitima perseverantiæ est: comp. with Balb. 27. Marc. 10. 2. Pervicacia, etc. denote persisting in a resolution once made; destinatio and obstinatio are more immediately connected with the making of the resolution; destinatio, the making of an unalterable resolution, decidedness; obstinatio, adhering to it in spite of insurmountable obstacles and reasonable remonstrances, obstinacy. (iv. 176.)

3 [But, adhibere liberam contumaciam. Cic. Tus. 1, 29.]

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepervicāxpervicāxpervicāx
genitivepervicācispervicācispervicācis
dativepervicācīpervicācīpervicācī
accusativepervicācempervicācempervicāx
ablativepervicācī
pervicāce
pervicācī
pervicāce
pervicācī
pervicāce
vocativepervicāxpervicāxpervicāx
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepervicācēspervicācēspervicācia
genitivepervicāciumpervicāciumpervicācium
dativepervicācibuspervicācibuspervicācibus
accusativepervicācīs
pervicācēs
pervicācīs
pervicācēs
pervicācia
ablativepervicācibuspervicācibuspervicācibus
vocativepervicācēspervicācēspervicācia

pervĭcax, ācis, adj. per and root vicof vinco,
I. firm, determined; esp. in a bad sense, stubborn, obstinate, headstrong, wilful (not in Cic. or Cæs.): tu pertinaciam esse, Antiloche, hanc praedicas: Ego pervicaciam aio et eā me uti volo ... Nam pervicacem dici me esse et vincere Perfacile patior: pertinacem nil moror? Att. ap. Non. 432, 32 sq. (Trag. Rel. v. 8 Rib.); cf.: adversus peritos pervicax, Tac. H. 1, 26; Ter. Hec. 4, 1, 17: musa, Hor. C. 3, 3, 70: accusatio, Tac. A. 13, 33; 3, 33: pervicacissimi Latinorum, Flor. 1, 11, 11: pervicacioris irae fuit, Curt. 8, 6, 1: homines pervicaci audaciā, pertinaci spe, App. de Deo Socr. p. 43 fin.—
B. Of things, steady, unmoved: contra flatus pervicax libra, Plin. 16, 36, 65, § 161.—
II. Transf., in a good sense, steadfast, firm: recti pervicax, constans adversus metus, Tac. H. 4, 5.—Hence, adv.: pervĭ-cācĭter, stoutly, stiffly, stubbornly, obstinately: pervicaciter perstare, Dig. 26, 10, 3. —Comp.: pervicacius causam belli quaerere, Liv. 42, 14; Tac. A. 4, 42; 13, 54 fin.

Origins

From pervincō (“to conquer”) + -āx (“inclined to”).

Descendants
  • Englishpervicacious
  • Italianpervicace
  • Portuguesepervicaz

In English words that came into English from pervicāx

  • pervicaciouspervicāx
  • pervicacitypervicācitās

Quick answers

What does pervicāx mean in Latin?
pervicāx, a adjective, means “firm, determined, persistent, dogged; stubborn, obstinate, headstrong, wilful; steadfast”.
How do you pronounce pervicāx?
In classical Latin, [ˈpɛr.wɪ.kaːks]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpɛr.vi.kaks].