LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

perrumpō

perrumpō (present infinitive perrumpere, perfect active perrūpī, supine perruptum)
Classical[pɛrˈrʊm.poː]Ecclesiastical[perˈrum.po]

Meaning

  1. to break or force through
  2. to overcome

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.perrumpōperrumpēbamperrumpamperrūpīperrūperamperrūperō
2nd sg.perrumpisperrumpēbāsperrumpēsperrūpistīperrūperāsperrūperis
3rd sg.perrumpitperrumpēbatperrumpetperrūpitperrūperatperrūperit
1st pl.perrumpimusperrumpēbāmusperrumpēmusperrūpimusperrūperāmusperrūperimus
2nd pl.perrumpitisperrumpēbātisperrumpētisperrūpistisperrūperātisperrūperitis
3rd pl.perrumpuntperrumpēbantperrumpentperrūpērunt
perrūpēre
perrūperantperrūperint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.perrumpamperrumperemperrūperimperrūpissem
2nd sg.perrumpāsperrumperēsperrūperīsperrūpissēs
3rd sg.perrumpatperrumperetperrūperitperrūpisset
1st pl.perrumpāmusperrumperēmusperrūperīmusperrūpissēmus
2nd pl.perrumpātisperrumperētisperrūperītisperrūpissētis
3rd pl.perrumpantperrumperentperrūperintperrūpissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.perrumporperrumpēbarperrumpar
2nd sg.perrumperis
perrumpere
perrumpēbāris
perrumpēbāre
perrumpēris
perrumpēre
3rd sg.perrumpiturperrumpēbāturperrumpētur
1st pl.perrumpimurperrumpēbāmurperrumpēmur
2nd pl.perrumpiminīperrumpēbāminīperrumpēminī
3rd pl.perrumpunturperrumpēbanturperrumpentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.perrumparperrumperer
2nd sg.perrumpāris
perrumpāre
perrumperēris
perrumperēre
3rd sg.perrumpāturperrumperētur
1st pl.perrumpāmurperrumperēmur
2nd pl.perrumpāminīperrumperēminī
3rd pl.perrumpanturperrumperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.perrumpeperrumpere
pres. 2nd pl.perrumpiteperrumpiminī
fut. 2nd sg.perrumpitōperrumpitor
fut. 3rd sg.perrumpitōperrumpitor
fut. 2nd pl.perrumpitōte—
fut. 3rd pl.perrumpuntōperrumpuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveperrumpereperrumpī
perfect infinitiveperrūpisseperruptum esse
future infinitiveperruptūrum esseperruptum īrī
present participleperrumpēns—
perfect participle—perruptus
perrupta, perruptā, perruptae, perruptam, perruptārum, perruptās, perrupte, perruptī, perruptīs, perruptō, perruptōrum, perruptōs
future participleperruptūrus
perruptūra, perruptūrā, perruptūrae, perruptūram, perruptūrārum, perruptūrās, perruptūre, perruptūrī, perruptūrīs, perruptūrō, perruptūrōrum, perruptūrōs, perruptūrum
perrumpendus
perrumpundus, perrumpenda, perrumpendā, perrumpendae, perrumpendam, perrumpendārum, perrumpendās, perrumpende, perrumpendīs, perrumpendōrum, perrumpendōs
gerundperrumpendī, perrumpendō, perrumpendumsupineperruptum, perruptū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

munitiones perrumpere
to break through the lines (and relieve a town).
ordines turbare, perrumpere
to break the ranks.
per medios hostes (mediam hostium aciem) perrumpere
to break through the enemy's centre.

per-rumpo, rūpi, ruptum, 3, v. n. and a.
I. , to break through.
I. Neutr., to break or rush through, to force one's way through: per medios hostes perrumpunt, Caes. B. G. 6, 39: in vestibulum templi, Liv. 3, 18: in urbem, id. 10, 41: in triclinium usque, Suet. Oth. 8.—Impers. pass.: nec per castra eorum perrumpi ad Capuam posse, Liv. 26, 7. —
II. Act.
1. In gen., to break through any thing: ut rates perrumperet, Caes. B. C. 1, 26: perrumpitur concretus aër, Cic. Tusc. 1, 18, 42: bipenni Limina, Verg. A. 2, 479: laterum cratem, Ov. M. 12, 370: costam, Cels. 8, 9.—
2. In partic., to force one's way through any thing: paludem, Caes. B. G. 7, 19: acie perruptā, Vell. 2, 112, 6; Tac. H. 2, 44: perruptus hostis, id. A. 1, 51: Acheronta, Hor. C. 1, 3, 36.—
B. Trop., to break through, break down, overcome: leges, Cic. Off. 3, 8, 36: periculum, id. Part. 32, 112: quaestiones, Cic. Verr. 2, 1, 5, § 13: perrumpi affectu aliquo, Tac. A. 3, 15: magistratus, qui te invito perrumpunt, overcome your modesty, id. ib. 4, 40: fastidia, Hor. Ep. 1, 10, 25.

Origins

Proto-Indo-European *Hrew-? Proto-Indo-European *Hrewp- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *Hrunépti Latin rumpō Latin perrumpō From per- + rumpō.

Quick answers

What does perrumpō mean in Latin?
perrumpō, a verb, means “to break or force through; to overcome”.
What are the principal parts of perrumpō?
perrumpō, perrumpere, perrūpī, perruptum (third conjugation).
How do you pronounce perrumpō?
In classical Latin, [pɛrˈrʊm.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [perˈrum.po].