LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

perīclitor

perīclitor (present infinitive perīclitārī, perfect active perīclitātus sum)
Classical[pɛˈriː.klɪ.tɔr]Ecclesiastical[peˈriː.kli.tor]

Meaning

  1. deponentto try, prove or test
  2. deponentto attempt
  3. deponentto be put in danger, to be imperiled
  4. deponentto risk, endanger, put in peril, jeopard

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Tentare · Experiri · Periclitari · Periculum · Discrimen

1. Tentare means, to make an experiment, in order to form a judgment of something, from a desire of knowledge, and with activity; periclitari, with courage and contempt of the danger associated with the experiment; experiri, merely to learn something by actual experiment. 2. Periculum denotes danger, as occupying duration, of time; discrimen, as a point of time, as the critical moment and the culminating point of periculum. Liv. vi. 17. In ipso discrimine periculi destituat. (v. 263.)

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.perīclitorperīclitābarperīclitābor———
2nd sg.perīclitāris
perīclitāre
perīclitābāris
perīclitābāre
perīclitāberis
perīclitābere
———
3rd sg.perīclitāturperīclitābāturperīclitābitur———
1st pl.perīclitāmurperīclitābāmurperīclitābimur———
2nd pl.perīclitāminīperīclitābāminīperīclitābiminī———
3rd pl.perīclitanturperīclitābanturperīclitābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.perīcliterperīclitārer——
2nd sg.perīclitēris
perīclitēre
perīclitārēris
perīclitārēre
——
3rd sg.perīclitēturperīclitārētur——
1st pl.perīclitēmurperīclitārēmur——
2nd pl.perīclitēminīperīclitārēminī——
3rd pl.perīclitenturperīclitārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.perīclitāre—
pres. 2nd pl.perīclitāminī—
fut. 2nd sg.perīclitātor—
fut. 3rd sg.perīclitātor—
fut. 3rd pl.perīclitantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveperīclitārī—
perfect infinitiveperīclitātum esse—
future infinitiveperīclitātūrum esse—
present participleperīclitāns—
perfect participleperīclitātus
perīclitāta, perīclitātā, perīclitātae, perīclitātam, perīclitātārum, perīclitātās, perīclitāte, perīclitātī, perīclitātīs, perīclitātō, perīclitātōrum, perīclitātōs
—
future participleperīclitātūrus
perīclitātūra, perīclitātūrā, perīclitātūrae, perīclitātūram, perīclitātūrārum, perīclitātūrās, perīclitātūre, perīclitātūrī, perīclitātūrīs, perīclitātūrō, perīclitātūrōrum, perīclitātūrōs, perīclitātūrum
perīclitandus
perīclitanda, perīclitandā, perīclitandae, perīclitandam, perīclitandārum, perīclitandās, perīclitande, perīclitandīs, perīclitandōrum, perīclitandōs
gerundperīclitandī, perīclitandō, perīclitandumsupineperīclitātum, perīclitātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

fortunam periclitari (periculum facere)
to run a risk; to tempt Providence.
salus, caput, vita alicuius agitur, periclitatur, in discrimine est or versatur
a man's life is at stake, is in very great danger.

pĕrīclĭtor, ātus, 1 (periclitatus, in
I. pass. signif.; v. infra fin.), v. dep. a. and n. periculum.
I. Act.
A. In gen., to try, prove, test any thing, to make a trial of, put to the test (class.; syn.: experior, tento): periclitatus animum sum tuum, quid faceres, Plaut. Am 3, 2, 33: an periclitamini Quid animi habeam, id. ib. 2, 2, 57: belli fortunam tentare ac periclitari, Cic. Verr. 2, 5, 50, § 132: omnia, id. Quint. 31, 96: fidem alicujus. Sol. 19: in periclitandis experiundisque pueris, Cic. Div. 2, 46, 97: periclitandae vires ingenii, id. de Or. 1, 34, 157: exerceri in rebus cominus noscendis periclitandisque, Gell. 13, 8, 2.—
B. In partic., to put in peril, to endanger, risk, jeopard (rare but class.): non est saepius in uno homine salus summa periclitanda rei publicae, Cic. Cat. 1, 5, 11.—
II. Neutr.
A. To try, attempt, make an attempt (class.): periclitari volui, si, etc., Planc. ap. Cic. Fam. 10, 18, 3: cotidie quid nostri auderent, periclitabatur, Caes. B. G. 2, 8; Cic. Off. 3, 18, 73.—
2. Pregn., to venture, to be bold or enterprising (post-Aug.): proeliis et periclitando tuti sunt, Tac. G. 40.—
B. To be in danger or peril, to incur or be exposed to danger, to be endangered or imperilled (class.): ut potius Gallorum vita quam legionariorum periclitaretur, Caes. B. G. 6, 33: ne de summā imperii populus Romanus periclitetur, Aug. ap. Suet. Tib. 21.—
(b). With abl.: famā ingenii, Liv. 40, 15: capite, to have one's head in danger, be in danger of losing one's head, Mart. 6, 26, 1: veneno, Just. 37, 3, 7: paralysi, Plin. 20, 15, 59, § 165: causā, to be on trial, Quint. 7, 2, 12.—
(g). With gen. (postclass.): capitis, to be in peril of one's life, App. M. 8, p. 216, 13.—
(d). With inf. (postAug.): periclitabatur totam paene tragoediam evertere, Petr. 140: rumpi, Quint. 11, 3, 42; Plin. 26, 11, 69, § 112.—With ab and abl.: ab obtrectatore, Ambros. in Psa. 118, Serm. 14, 29.—With pro: pro veritate, Ambros. in Psa. 118, Serm. 14, 29.—With propter: propter te cotidie, Ambros. in Psa. 118, Serm. 14, 29: propter peccatum, Petr. 30, 7.—With ex: periclitantes ex canis rabiosi morsu, Plin. 32, 5, 19, § 54.—
2. Trop.: ut verba non periclitentur, that the words may run no danger (of losing the cause), Quint. 7, 3, 17.—Hence, pĕrīclĭtātus, a, um, part. perf.; in pass. signif., tried, tested: periclitatis moribus amicorum, Cic. Lael. 17, 63.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus ▲ Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin perīclitor From perīculum (“attempt; danger”) + -ō + -itō.

Descendants
  • Englishpericlitate
  • Frenchpéricliter
  • Italianpericlitare
  • Portuguesepericlitar
  • Romanianpericlita
  • Spanishpericlitar

In English words that came into English from perīclitor

  • periclitatepericlitari
  • periclitationpericlitatio

Quick answers

What does perīclitor mean in Latin?
perīclitor, a verb, means “to try, prove or test; to attempt; to be put in danger, to be imperiled”.
What are the principal parts of perīclitor?
perīclitor, perīclitārī, perīclitātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce perīclitor?
In classical Latin, [pɛˈriː.klɪ.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [peˈriː.kli.tor].