LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

perfacilis

perfacilis (neuter perfacile, adverb perfacile)
Classical[pɛrˈfa.kɪ.lɪs]Ecclesiastical[perˈfaː.t͡ʃi.lis]

Meaning

  1. two terminationvery easy
  2. two terminationvery courteous

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeperfacilisperfacilisperfacile
genitiveperfacilisperfacilisperfacilis
dativeperfacilīperfacilīperfacilī
accusativeperfacilemperfacilemperfacile
ablativeperfacilīperfacilīperfacilī
vocativeperfacilisperfacilisperfacile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeperfacilēsperfacilēsperfacilia
genitiveperfaciliumperfaciliumperfacilium
dativeperfacilibusperfacilibusperfacilibus
accusativeperfacilīs
perfacilēs
perfacilīs
perfacilēs
perfacilia
ablativeperfacilibusperfacilibusperfacilibus
vocativeperfacilēsperfacilēsperfacilia

per-făcĭlis, e, adj.
I. Very easy (class.): perfacilis et expedita defensio, Cic. Fin. 3, 11, 36 Madv. N. cr.: disciplina cognitu perfacilis, id. Tusc. 4, 3, 6; id. Leg. 2, 7, 17: perfacile factu esse conata perficere, Caes. B. G. 1, 3.—
II. In partic., very courteous (class.): perfacilis in audiendo, Cic. de Or. 1, 20, 93.—Hence, adv., in two forms: perfacile (class.) and † perfacul.
A. perfăcĭlē.
1. Very easily (class.): perfacile hunc hominem de medio tolli posse, Cic. Rosc. Am. 7, 20: sese tueri, Cic. Verr. 2, 5, 4, § 8: apparere, id. Fin. 2, 33, 209.—
2. Very willingly (ante-class.): perfacile patior, Att. ap. Non. 5, 40 (Trag. Rel. v. 9 Rib.); Plaut. Most. 3, 1, 93.—
B. perfăcŭl antiqui et per se facul dicebant, quod nunc facile dicimus, Fest. p. 214 Müll.; cf. Paul. ex Fest. p. 215 Müll.

Origins

From per- (“very”) + facilis (“easy”).

Descendants
  • Asturianperfácil

Quick answers

What does perfacilis mean in Latin?
perfacilis, a adjective, means “very easy; very courteous”.
How do you pronounce perfacilis?
In classical Latin, [pɛrˈfa.kɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [perˈfaː.t͡ʃi.lis].