noun · masculinethird declension
perductor
perductor m (genitive perductōris)
Classical[pɛrˈdʊk.tɔr]Ecclesiastical[perˈduk.tor]
Meaning
- masculinea leader, conductor
- masculinea pimp, pander
- masculinea guide, conductor
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | perductor | perductōrēs |
| genitive | perductōris | perductōrum |
| dative | perductōrī | perductōribus |
| accusative | perductōrem | perductōrēs |
| ablative | perductōre | perductōribus |
| vocative | perductor | perductōrēs |
perductor, ōris, m. id.,
I. a leader, conductor; in partic., a pimp, pander (cf. perduco, I. B. 1.):
lenonum, aleatorum, perductorum nulla mentio fiat, Cic. Verr. 2, 1, 12, § 34 (lenones sunt scortorum: perductores etiam invitarum personarum, et in quibus stupra exercita legibus vindicantur, Ascon. ad h. l.); Lact. 6, 17, 19.—* II. A guide, conductor, in a double sense with the preced. signif.: Si. Eho istum, puer, circumduce hasce aedes et conclavia. Th. Apage istum a me perductorem:
nihil moror ductarier, Plaut. Most. 3, 2, 159 sq.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
perductor ōris, m
per+DVC-, a seducer, pimp, pander .
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin perductor From perdūcō + -tor (agent suffix).