LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

perdoceō

perdoceō (present infinitive perdocēre, perfect active perdocuī, supine perdoctum)
Classical[pɛrˈdɔ.ke.oː]Ecclesiastical[perˈdɔː.t͡ʃe.o]

Meaning

  1. transitiveto teach, instruct or inform thoroughly

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.perdoceōperdocēbamperdocēbōperdocuīperdocueramperdocuerō
2nd sg.perdocēsperdocēbāsperdocēbisperdocuistīperdocuerāsperdocueris
3rd sg.perdocetperdocēbatperdocēbitperdocuitperdocueratperdocuerit
1st pl.perdocēmusperdocēbāmusperdocēbimusperdocuimusperdocuerāmusperdocuerimus
2nd pl.perdocētisperdocēbātisperdocēbitisperdocuistisperdocuerātisperdocueritis
3rd pl.perdocentperdocēbantperdocēbuntperdocuērunt
perdocuēre
perdocuerantperdocuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.perdoceamperdocēremperdocuerimperdocuissem
2nd sg.perdoceāsperdocērēsperdocuerīsperdocuissēs
3rd sg.perdoceatperdocēretperdocueritperdocuisset
1st pl.perdoceāmusperdocērēmusperdocuerīmusperdocuissēmus
2nd pl.perdoceātisperdocērētisperdocuerītisperdocuissētis
3rd pl.perdoceantperdocērentperdocuerintperdocuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.perdoceorperdocēbarperdocēbor
2nd sg.perdocēris
perdocēre
perdocēbāris
perdocēbāre
perdocēberis
perdocēbere
3rd sg.perdocēturperdocēbāturperdocēbitur
1st pl.perdocēmurperdocēbāmurperdocēbimur
2nd pl.perdocēminīperdocēbāminīperdocēbiminī
3rd pl.perdocenturperdocēbanturperdocēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.perdocearperdocērer
2nd sg.perdoceāris
perdoceāre
perdocērēris
perdocērēre
3rd sg.perdoceāturperdocērētur
1st pl.perdoceāmurperdocērēmur
2nd pl.perdoceāminīperdocērēminī
3rd pl.perdoceanturperdocērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.perdocēperdocēre
pres. 2nd pl.perdocēteperdocēminī
fut. 2nd sg.perdocētōperdocētor
fut. 3rd sg.perdocētōperdocētor
fut. 2nd pl.perdocētōte—
fut. 3rd pl.perdocentōperdocentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveperdocēreperdocērī
perfect infinitiveperdocuisseperdoctum esse
future infinitiveperdoctūrum esseperdoctum īrī
present participleperdocēns—
perfect participle—perdoctus
perdocta, perdoctā, perdoctae, perdoctam, perdoctārum, perdoctās, perdocte, perdoctī, perdoctīs, perdoctō, perdoctōrum, perdoctōs
future participleperdoctūrus
perdoctūra, perdoctūrā, perdoctūrae, perdoctūram, perdoctūrārum, perdoctūrās, perdoctūre, perdoctūrī, perdoctūrīs, perdoctūrō, perdoctūrōrum, perdoctūrōs, perdoctūrum
perdocendus
perdocenda, perdocendā, perdocendae, perdocendam, perdocendārum, perdocendās, perdocende, perdocendīs, perdocendōrum, perdocendōs
gerundperdocendī, perdocendō, perdocendumsupineperdoctum, perdoctū

per-dŏcĕo, cui, ctum, 2, v. a.,
I. to teach or instruct thoroughly (rare but class.; syn. erudio): res difficilis ad perdocendum, Cic. Sest. 44, 96: aliquem, Plaut. Capt. 3, 5, 59: quanti istuc unum me coquitare perdoces? id. Ps. 3, 2, 85: si quid Apollo Utile mortales perdocet ore meo, Ov. R. Am. 490: homines, Lucr. 5, 1438: suam stultitiam, to betray, Quint. 1, 1, 8.—With object-clause: dignam Maeoniis Phaeacida condere chartis Cum te Pierides perdocuere tuae, Ov. P. 4, 12, 28.—Hence, perdoctus, a, um, P. a., very learned, very skilful (rare but class.), Plaut. Mil. 2, 2, 103; Ter. Heaut. 2, 3, 120: homo, Cic. Balb. 27, 60: genitor, Stat. S. 5, 3, 2: exitio, Lucr. 3, 473.—Adv.: perdoctē, very skilfully (ante-class.), Plaut. Most. 1, 3, 122.

Origins

Proto-Indo-European *per-der. Proto-Italic *peri- Latin per- Proto-Indo-European *deḱ- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *doḱ-éye-ti Proto-Italic *dokejō Proto-Italic *dokeō Ancient Greek διδάσκω (didáskō)sl. Latin doceō Latin perdoceō From per- + doceō (“teach”).

Quick answers

What does perdoceō mean in Latin?
perdoceō, a verb, means “to teach, instruct or inform thoroughly”.
What are the principal parts of perdoceō?
perdoceō, perdocēre, perdocuī, perdoctum (second conjugation).
How do you pronounce perdoceō?
In classical Latin, [pɛrˈdɔ.ke.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [perˈdɔː.t͡ʃe.o].