noun · masculinethird declension
perditor
perditor m (genitive perditōris)
Classical[ˈpɛr.dɪ.tɔr]Ecclesiastical[ˈpɛr.di.tor]
Meaning
- masculinedestroyer, ruiner
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | perditor | perditōrēs |
| genitive | perditōris | perditōrum |
| dative | perditōrī | perditōribus |
| accusative | perditōrem | perditōrēs |
| ablative | perditōre | perditōribus |
| vocative | perditor | perditōrēs |
perdĭtor, ōris, m. id.,
I. a ruiner, destroyer (rare but class.):
perditor rei publi cae, Cic. Planc. 36, 89; id. Vatin. 3, 7: vexa tor et perditor, id. Pis. 34, 84: afflictor et perditor ordinis, id. ib. 27, 64: hominum, Lact. 2, 14, 8.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
perditor ōris, m
perdo, a ruiner, destroyer : rei p.