LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

perbeātus

perbeātus (feminine perbeāta, neuter perbeātum)
Classical[pɛr.beˈaː.tʊs]Ecclesiastical[per.beˈaː.tus]

Meaning

  1. adjectivevery fortunate

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeperbeātusperbeātaperbeātum
genitiveperbeātīperbeātaeperbeātī
dativeperbeātōperbeātaeperbeātō
accusativeperbeātumperbeātamperbeātum
ablativeperbeātōperbeātāperbeātō
vocativeperbeāteperbeātaperbeātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeperbeātīperbeātaeperbeāta
genitiveperbeātōrumperbeātārumperbeātōrum
dativeperbeātīsperbeātīsperbeātīs
accusativeperbeātōsperbeātāsperbeāta
ablativeperbeātīsperbeātīsperbeātīs
vocativeperbeātīperbeātaeperbeāta

per-bĕātus, a, um, adj.,
I. very fortunate, Cic. de Or. 1, 1, 1.

Origins

From per- + beātus (“fortunate”).

Quick answers

What does perbeātus mean in Latin?
perbeātus, a adjective, means “very fortunate”.
How do you pronounce perbeātus?
In classical Latin, [pɛr.beˈaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [per.beˈaː.tus].