noun · masculinefourth declension
peditātus1
peditātus m (genitive peditātūs)
Classical[pɛ.dɪˈtaː.tʊs]Ecclesiastical[pe.diˈtaː.tus]
Meaning
- collectivefoot soldiers, infantry
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | peditātus | peditātūs |
| genitive | peditātūs | peditātuum |
| dative | peditātuī | peditātibus |
| accusative | peditātum | peditātūs |
| ablative | peditātū | peditātibus |
| vocative | peditātus | peditātūs |
pĕdĭtātus, ūs, m. pedes,
I. foot-soldiers, foot, infantry (opp. equitatus, cavalry):
aliquem peditatu, equitatu, copiis instruere, Cic. Phil. 5, 2, 6: equitatum peditatumque cogere, Caes. B. G. 5, 3.—In plur.: peditatibus et equitatibus celeriter iter faciens, Auct. B. Hisp. 37.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
peditātus ūs, m
pedes, foot-soldiers, foot, infantry : civem peditatu instruere: peditatum cogere, Cs.
Origins
From pedes + -ātus (forming nouns).