noun · masculinethird declension
pedes1
pedes m (genitive peditis)
Classical[ˈpɛ.dɛs]Ecclesiastical[ˈpɛː.des]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- masculinewalker (one who walks)
- masculinefoot soldier, infantryman, infantry
- Late Latinmasculinepawn
Latīnē defined in Latin in our graded readers
mīles quī pedibus pugnat.pedes -itis m — in Mille Verba, Bellum et Arma
mīles quī pedibus pugnatpedes -itis (m) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 10, 12
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | pedes | peditēs |
| genitive | peditis | peditum |
| dative | peditī | peditibus |
| accusative | peditem | peditēs |
| ablative | pedite | peditibus |
| vocative | pedes | peditēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- robora peditum
- the flower of the infantry.
pĕdes, itis, m. pes,
I. one that is or goes on foot.
I. In gen.:
etiam si pedes incedat, on foot, afoot, Liv. 28, 9, 15: cum pedes iret in hostem, Verg. A. 6, 881: silvā pedes errat in altā, Ov. M. 14, 364.—Esp., apposit.: etiam si pedes incedat, Liv. 28, 9, 15: Macedones sciverunt ne (Alexander) pedes venaretur, Curt. 8, 1, 18: ipse equo desiluit, pedesque per nives ingredi coepit, id. 5, 6, 14: agmen circumibat pedes, id. 7, 3, 17.—II. In partic.
A. A foot-soldier:
postulavit ne quem peditem ad colloquium Caesar adduceret, Caes. B. G. 1, 42: equitum et peditum copiae, foot-soldiers, foot, Pomp. ap. Cic. Att. 8, 12, C, 1: tria milia et septingenti pedites ierunt, Liv. 35, 40, 5.— 2. Collect., in sing., foot-soldiers, infantry. cum pedes concurrit, Liv. 30, 34:
in pedite robur, Tac. Agr. 12: simul pedes, eques, classis apud praedictum amnem convenere, Tac. A. 1, 60; id. H. 4, 70.—3. Transf.: equites pedites, as a general designation for the entire people; cf. colloq. Engl. horse, foot, and dragoons:
equitum peditumque prolem describunto, Cic. Leg. 3, 3, 7: omnes cives Romani equites peditesque, Liv. 1, 44: Romani tollent equites peditesque cachinnum, Hor. A. P. 113.— In sing.: quodvis genus hominum ibi videas, equitem, peditem, Plaut. Poen. 4, 2, 10.—B. A land-soldier (opp. to a marine, classicus):
classicae peditumque expeditiones, Vell. 2, 121, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
pedes itis, m
pes, a foot-traveller, walker : si pedes incedat, on foot , L.: cum pedes iret in hostem, V.: pedes per nives ingredi coepit, Cu.— A foot-soldier : ne quem peditem ad conloquium adduceret, Cs.: tria milia et septingenti pedites ierunt, infantry , L.—Sing collect., foot-soldiers, infantry : occiso pedite nostro, S.: cum pedes concurrit, L.: in pedite robur, Ta.: equitum peditumque prolem describunto, of horse and foot , i. e. the whole people : omnes cives Romani equites peditesque, L., H.
Origins
- Proto-Indo-European*ped-
- Proto-Indo-European*pṓds
- Proto-Italic*pets
- Latinpedes
Proto-Indo-European *h₁ey- Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-h₁its Proto-Italic *-its Latin -es Latin pedes From pēs (“foot”, oblique stem ped-) + -es (“-faring”, from the root of eō (“to go”)). Compare āles, eques, caeles.