LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

pecūniārius

pecūniārius (feminine pecūniāria, neuter pecūniārium)
Classical[pɛ.kuː.niˈaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[pe.ku.niˈaː.ri.us]

Meaning

  1. adjectiverelationalmoney; pecuniary, financial

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepecūniāriuspecūniāriapecūniārium
genitivepecūniāriīpecūniāriaepecūniāriī
dativepecūniāriōpecūniāriaepecūniāriō
accusativepecūniāriumpecūniāriampecūniārium
ablativepecūniāriōpecūniāriāpecūniāriō
vocativepecūniāriepecūniāriapecūniārium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepecūniāriīpecūniāriaepecūniāria
genitivepecūniāriōrumpecūniāriārumpecūniāriōrum
dativepecūniāriīspecūniāriīspecūniāriīs
accusativepecūniāriōspecūniāriāspecūniāria
ablativepecūniāriīspecūniāriīspecūniāriīs
vocativepecūniāriīpecūniāriaepecūniāria

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

res nummaria or pecuniaria
finance; money-matters.

pĕcūnĭārĭus, a, um, adj. id.,
I. of or belonging to money, pecuniary (class.): rei pecuniariae socius, in a money matter, Cic. Rosc. Am. 40, 117: res, Tac. A. 6, 5: praemia rei pecuniariae magna, great rewards in money, Caes. B. C. 3, 59; Cic. Ep. ad Brut. 1, 18: lis, Quint. 6, 1, 50: quaestiones, id. 12, 1, 26: poena, Dig. 3, 1, 1 med.: condemnatio, to pay a fine, ib. 42, 1, 6.—
II. Subst.: pĕcūnĭārĭus, χρηματιστής, Gloss. Gr. Lat.—Adv.: pĕcūnĭārĭē, pecuniarily: i. q. pecuniariter. Dig. 16, 2, 10.

Origins

From pecūnia + -ārius.

Descendants
  • Catalanpecuniari
  • Englishpecuniary
  • Frenchpécuniaire
  • Romanianpecuniarfrom French pécuniaire
  • Italianpecuniario
  • Occitanpecuniari
  • Portuguesepecuniário
  • Spanishpecuniario

Quick answers

What does pecūniārius mean in Latin?
pecūniārius, a adjective, means “money; pecuniary, financial”.
How do you pronounce pecūniārius?
In classical Latin, [pɛ.kuː.niˈaː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [pe.ku.niˈaː.ri.us].