LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

pecūliāris

pecūliāris (neuter pecūliāre, adverb pecūliāriter)
Classical[pɛ.kuː.liˈaː.rɪs]Ecclesiastical[pe.ku.liˈaː.ris]

Meaning

  1. two terminationprivate
  2. two terminationpersonal
  3. two terminationpeculiar, specific
  4. two terminationsingular, exceptional

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Privus · Proprius · Peculiaris

Privus means one’s own, in opp. to alienus, that which belongs to another, like οἰκεῖος; proprius, that which is exclusively one’s own, in opp. to communis, that which is common, like ἴδιος; lastly, peculiaris, that which is especially one’s own, in opp. to universalis, that to which all are entitled. (iv. 344.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepecūliārispecūliārispecūliāre
genitivepecūliārispecūliārispecūliāris
dativepecūliārīpecūliārīpecūliārī
accusativepecūliārempecūliārempecūliāre
ablativepecūliārīpecūliārīpecūliārī
vocativepecūliārispecūliārispecūliāre
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepecūliārēspecūliārēspecūliāria
genitivepecūliāriumpecūliāriumpecūliārium
dativepecūliāribuspecūliāribuspecūliāribus
accusativepecūliārīs
pecūliārēs
pecūliārīs
pecūliārēs
pecūliāria
ablativepecūliāribuspecūliāribuspecūliāribus
vocativepecūliārēspecūliārēspecūliāria

pĕcūlĭāris, e, adj. peculium,
I. of or relating to private property.
I. Lit.: peculiaris causa, concerning property, Dig. 41, 2, 44: peculiari nomine, on account of property, ib. 14, 12, 16.—
II. Transf.
A. One's own, belonging to one (cf. proprius): etiam opilio, qui pascit alienas oves, aliquam habet peculiarem, Plaut. As. 3, 1, 36: ovem tibi dabo peculiarem, id. Merc. 3, 1, 27: ut peculiare aliquid in fundo pascere liceat, Varr. R. R. 1, 17: aedes, Dig. 15, 1, 22; 23: nummi, ib. 12, 1, 31: vinum, ib. 33, 6, 9: vectigalibus peculiares servos praeposuit, belonging to him, his own, Suet. Caes. 76: prolatos manu sua e peculiaribus loculis suis id. Galb. 12.—
B. One's own, belonging particularly to one's self, not held in common with others; proper, special, peculiar: venio ad Lysaniam, peculiarem tuum, Deciane, testem, Cic. Fl. 21, 51: hoc mihi peculiare fuerit, id. Q. Fr. 2, 10, 3: edictum, Cic. Verr. 2, 3, 14, § 36; Liv. 3, 19, 9: quasi proprio suo et peculiari deo, Suet. Aug. 5: Africae peculiare, quod in oleastro inserit, Plin. 17, 18, 30, § 129: haec sunt peculiaria Arabiae, id. 12, 17, 38, § 77; 19, 8, 41, § 140: me peculiaris quidem impedit ratio, Plin. Ep. 1, 8, 16; 10, 2, 2: luce peculiari nitere, Mart. 4, 64, 8: ut sis ei populus peculiaris, Vulg. Deut. 26, 18: in populum peculiarem, id. ib. 14, 2.—
C. Singular, particular, extraordinary, peculiar (post-Aug.): peculiari merito, Suet. Vit. 4: peculiare munus, Just. 36, 4, 3.—Adv.: pĕcūlĭārĭ-ter.
A. As private property: quaedam etiam ignorantes possidemus, id est quae servi peculiariter paraverunt, Dig. 41, 2, 3; 20, 6, 8.—
B. Especially, particularly, peculiarly: folia peculiariter cruribus vitiosis utilia, Plin. 26, 8, 33, § 50: medicinae peculiariter curiosus, id. 25, 2, 3, § 7; Quint. 1, 2, 16; 11, 3, 130; 8, 2, 8 (but in Plin. 36, 20, 37, § 145, the correct read. is peculiaris, not peculiarius; v Sillig ad h. l.).

Origins

Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin -āris Latin pecūliāris From pecūlium + -āris.

Elsewhere
  • Catalanpeculiar
  • Englishpeculiar
  • Italianpeculiare
  • Portuguesepeculiar
  • Spanishpeculiar
  • Asturianpeculiar
  • Asturianpecuñar
  • Galicianpeculiar
Ibero-Romance
  • Spanishpegujal
Insular Romance
  • Old Sardinianpecugiare

In English words that came into English from pecūliāris

  • peculiarpecūliāris

Quick answers

What does pecūliāris mean in Latin?
pecūliāris, a adjective, means “private; personal; peculiar, specific”.
How do you pronounce pecūliāris?
In classical Latin, [pɛ.kuː.liˈaː.rɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [pe.ku.liˈaː.ris].