adjectivethird-declension two-termination adjective
pecūliāris
pecūliāris (neuter pecūliāre, adverb pecūliāriter)
Classical[pɛ.kuː.liˈaː.rɪs]Ecclesiastical[pe.ku.liˈaː.ris]
Meaning
- two terminationprivate
- two terminationpersonal
- two terminationpeculiar, specific
- two terminationsingular, exceptional
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Privus · Proprius · Peculiaris
Privus means one’s own, in opp. to alienus, that which belongs to another, like οἰκεῖος; proprius, that which is exclusively one’s own, in opp. to communis, that which is common, like ἴδιος; lastly, peculiaris, that which is especially one’s own, in opp. to universalis, that to which all are entitled. (iv. 344.)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | pecūliāris | pecūliāris | pecūliāre |
| genitive | pecūliāris | pecūliāris | pecūliāris |
| dative | pecūliārī | pecūliārī | pecūliārī |
| accusative | pecūliārem | pecūliārem | pecūliāre |
| ablative | pecūliārī | pecūliārī | pecūliārī |
| vocative | pecūliāris | pecūliāris | pecūliāre |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | pecūliārēs | pecūliārēs | pecūliāria |
| genitive | pecūliārium | pecūliārium | pecūliārium |
| dative | pecūliāribus | pecūliāribus | pecūliāribus |
| accusative | pecūliārīs pecūliārēs | pecūliārīs pecūliārēs | pecūliāria |
| ablative | pecūliāribus | pecūliāribus | pecūliāribus |
| vocative | pecūliārēs | pecūliārēs | pecūliāria |
pĕcūlĭāris, e, adj. peculium,
I. of or relating to private property.
I. Lit.:
peculiaris causa, concerning property, Dig. 41, 2, 44: peculiari nomine, on account of property, ib. 14, 12, 16.—II. Transf.
A. One's own, belonging to one (cf. proprius):
etiam opilio, qui pascit alienas oves, aliquam habet peculiarem, Plaut. As. 3, 1, 36: ovem tibi dabo peculiarem, id. Merc. 3, 1, 27: ut peculiare aliquid in fundo pascere liceat, Varr. R. R. 1, 17: aedes, Dig. 15, 1, 22; 23: nummi, ib. 12, 1, 31: vinum, ib. 33, 6, 9: vectigalibus peculiares servos praeposuit, belonging to him, his own, Suet. Caes. 76: prolatos manu sua e peculiaribus loculis suis id. Galb. 12.—B. One's own, belonging particularly to one's self, not held in common with others; proper, special, peculiar:
venio ad Lysaniam, peculiarem tuum, Deciane, testem, Cic. Fl. 21, 51: hoc mihi peculiare fuerit, id. Q. Fr. 2, 10, 3: edictum, Cic. Verr. 2, 3, 14, § 36; Liv. 3, 19, 9: quasi proprio suo et peculiari deo, Suet. Aug. 5: Africae peculiare, quod in oleastro inserit, Plin. 17, 18, 30, § 129: haec sunt peculiaria Arabiae, id. 12, 17, 38, § 77; 19, 8, 41, § 140: me peculiaris quidem impedit ratio, Plin. Ep. 1, 8, 16; 10, 2, 2: luce peculiari nitere, Mart. 4, 64, 8: ut sis ei populus peculiaris, Vulg. Deut. 26, 18: in populum peculiarem, id. ib. 14, 2.—C. Singular, particular, extraordinary, peculiar (post-Aug.):
peculiari merito, Suet. Vit. 4: peculiare munus, Just. 36, 4, 3.—Adv.: pĕcūlĭārĭ-ter. A. As private property:
quaedam etiam ignorantes possidemus, id est quae servi peculiariter paraverunt, Dig. 41, 2, 3; 20, 6, 8.—B. Especially, particularly, peculiarly:
folia peculiariter cruribus vitiosis utilia, Plin. 26, 8, 33, § 50: medicinae peculiariter curiosus, id. 25, 2, 3, § 7; Quint. 1, 2, 16; 11, 3, 130; 8, 2, 8 (but in Plin. 36, 20, 37, § 145, the correct read. is peculiaris, not peculiarius; v Sillig ad h. l.).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
pecūliāris e, adj.
peculium, of private property, one's own, proper, special, peculiar : tuus testis: vestra patria peculiarisque res p., L.— Extraordinary, special : edictum.
Origins
Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin -āris Latin pecūliāris From pecūlium + -āris.
Elsewhere
- Catalanpeculiar
- Englishpeculiar
- Italianpeculiare
- Portuguesepeculiar
- Spanishpeculiar
- Asturianpeculiar
- Asturianpecuñar
- Galicianpeculiar
Ibero-Romance
- Spanishpegujal
Insular Romance
- Old Sardinianpecugiare
In English words that came into English from pecūliāris
- peculiarpecūliāris