noun · masculinefourth declension
pecūlātus
pecūlātus m (genitive pecūlātūs)
Classical[pɛ.kuːˈɫaː.tʊs]Ecclesiastical[pe.kuˈlaː.tus]
Meaning
- embezzlement of public money or property, peculation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | pecūlātus | pecūlātūs |
| genitive | pecūlātūs | pecūlātuum |
| dative | pecūlātuī | pecūlātibus |
| accusative | pecūlātum | pecūlātūs |
| ablative | pecūlātū | pecūlātibus |
| vocative | pecūlātus | pecūlātūs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- peculatum facere (Rab. Perd. 3. 8)
- to embezzle money.
- accusare aliquem peculatus, pecuniae publicae
- to accuse some one of malversation, embezzlement of public money.
pĕcūlātus (PEQVLATVS, Lex Apparit.,
I. v. in the foll.), ūs, m. peculor.
I. Lit., an embezzlement of public money, peculation:
peculatus furtum publicum a pecore dictum, sicut et pecunia, eo quod antiqui Romani nihil praeter pecora habebant, Fest. p. 212 Müll.: perfidia et peculatus ex urbe si exulant, Plaut. Pers. 4, 4, 7; Cic. Phil. 12, 5, 12: peculatum facere, id. Rab. Perd. 3, 8: accusari peculatus, Auct. Her. 1, 12, 22: peculatus damnari, Cic. Fl. 18, 43; Liv. 33, 47: SINE MALO PEQVLATV, Lex Apparit. Grut. 628: judices qui peculatu provincias quassavissent, Cod. Th. 9, 28, 1: ad legem Juliam peculatus, Dig. 48, tit. 48.—II. Transf., of the caprice of love: perfidiosus est Amor. Si. Ergo in me peculatum facit, Plaut. Cist. 1, 1, 73.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
pecūlātus ūs, m
peculor, an embezzlement, peculation : aerari, S.: peculatūs damnari.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin pecūlātus From pecūlor + -tus.
Descendants
- Italianpeculato
- Italianpecolato
- Frenchpéculat
- Romanianpeculatfrom French péculat
- Portuguesepeculato
- Spanishpeculado
- Sicilianpiculatu
In English words that came into English from pecūlātus
- peculatepecūlātus