LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

patruus1

patruus m (genitive patruī)
Classical[ˈpa.tru.ʊs]Ecclesiastical[ˈpaː.tru.us]

Meaning

  1. masculinepaternal uncle; a father's brother
  2. masculinea severe reprover

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativepatruuspatruī
genitivepatruīpatruōrum
dativepatruōpatruīs
accusativepatruumpatruōs
ablativepatruōpatruīs
vocativepatruepatruī

pā^trŭus, i, m. pater, like the Sanscr. pitrivya, patruus, from pitri,
I. a father's brother, paternal uncle (opp. avunculus, a mother's brother, maternal uncle); cf. Dig. 38, 10, 10.
I. Lit.: L. Cicero patruus, Cic. de Or. 2, 1, 2: tutor et patruus, Cic. Verr. 2, 1, 53, § 139; Hor. S. 1, 6, 131: patruus magnus = frater avi, Dig. 38, 10, 10: patruus major = frater proavi, Tac. A. 12, 22; Dig. 38, 10, 10: major patruus = avi et aviae patruus, Paul. ex Fest. p. 136 Müll.: patruus maximus = frater abavi, id. ib. Fragm. 17 ; plur., Juv. 1, 158; 6, 567.—
II. Transf., a severe reprover (as uncles are apt to co towards their nephews): pertristis quidam patruus, censor, magister, Cic. Cael. 11, 25: ne sis patruus mihi, Hor. S. 2, 3, 88: cum sapimus patruos, Pers. 1, 11; Manil. 5, 449.

Origins

From Proto-Indo-European *ph₂tr̥wyos (“paternal uncle”). Cognate with Proto-Germanic *fadurwijô (“paternal uncle”).

adjectivefirst/second-declension adjective
patruus2
patruus (feminine patrua, neuter patruum)
Classical[ˈpa.tru.ʊs]Ecclesiastical[ˈpaː.tru.us]

Meaning

  1. adjectiveof or pertaining to a paternal uncle (a father's brother)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepatruuspatruapatruum
genitivepatruīpatruaepatruī
dativepatruōpatruaepatruō
accusativepatruumpatruampatruum
ablativepatruōpatruāpatruō
vocativepatruepatruapatruum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepatruīpatruaepatrua
genitivepatruōrumpatruārumpatruōrum
dativepatruīspatruīspatruīs
accusativepatruōspatruāspatrua
ablativepatruīspatruīspatruīs
vocativepatruīpatruaepatrua

pătrŭus, a, um, adj. 1. patruus,
I. of or belonging to a father's brother, of an uncle (poet.): patruae verbera linguae, an uncle's, Hor C. 3, 12, 2: ense cadit patruo, Ov. F. 4, 55 (al. patrui).—Comically in sup.: patrue mi patruissime, my uncle, my best of uncles! Plaut. Poen. 5, 4, 24; 26.

Origins

From Proto-Indo-European *ph₂tr̥wyos (“paternal uncle”). Cognate with Proto-Germanic *fadurwijô (“paternal uncle”).

Quick answers

What does patruus mean in Latin?
patruus, a noun, means “paternal uncle; a father's brother; a severe reprover”.
What is the genitive of patruus?
The genitive singular is patruī. patruus is masculine, second declension.
How do you pronounce patruus?
In classical Latin, [ˈpa.tru.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpaː.tru.us].