noun · masculinesecond declension
patruus1
patruus m (genitive patruī)
Classical[ˈpa.tru.ʊs]Ecclesiastical[ˈpaː.tru.us]
Meaning
- masculinepaternal uncle; a father's brother
- masculinea severe reprover
Latīnē defined in Latin in our graded readers
frāter patrispatruus -ī (m) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 2
uncle
patruus -ī (m) — in De Bello Gallico III
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | patruus | patruī |
| genitive | patruī | patruōrum |
| dative | patruō | patruīs |
| accusative | patruum | patruōs |
| ablative | patruō | patruīs |
| vocative | patrue | patruī |
pā^trŭus, i, m. pater, like the Sanscr. pitrivya, patruus, from pitri,
I. a father's brother, paternal uncle (opp. avunculus, a mother's brother, maternal uncle); cf. Dig. 38, 10, 10.
I. Lit.:
L. Cicero patruus, Cic. de Or. 2, 1, 2: tutor et patruus, Cic. Verr. 2, 1, 53, § 139; Hor. S. 1, 6, 131: patruus magnus = frater avi, Dig. 38, 10, 10: patruus major = frater proavi, Tac. A. 12, 22; Dig. 38, 10, 10: major patruus = avi et aviae patruus, Paul. ex Fest. p. 136 Müll.: patruus maximus = frater abavi, id. ib. Fragm. 17 ; plur., Juv. 1, 158; 6, 567.—II. Transf., a severe reprover (as uncles are apt to co towards their nephews):
pertristis quidam patruus, censor, magister, Cic. Cael. 11, 25: ne sis patruus mihi, Hor. S. 2, 3, 88: cum sapimus patruos, Pers. 1, 11; Manil. 5, 449.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
patruus ī, m
pater, a father's brother, paternal uncle (cf. avunculus): Iunius, patruus pueri: tutor et patruus: qui dedit tribus patruis aconita, Iu.— A censor, reprover : pertristis: ne sis patruus mihi, H.
Origins
From Proto-Indo-European *ph₂tr̥wyos (“paternal uncle”). Cognate with Proto-Germanic *fadurwijô (“paternal uncle”).