noun · masculinefourth declension
patrōnātus
patrōnātus m (genitive patrōnātūs)
Classical[pa.troːˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[pa.troˈnaː.tus]
Meaning
- Late Latinpatronage
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | patrōnātus | patrōnātūs |
| genitive | patrōnātūs | patrōnātuum |
| dative | patrōnātuī | patrōnātibus |
| accusative | patrōnātum | patrōnātūs |
| ablative | patrōnātū | patrōnātibus |
| vocative | patrōnātus | patrōnātūs |
pā^trōnātus, ūs, m. id.,
I. the character and condition of a patron, patronship, patronage (late Lat.; cf.
patrocinium), Inscr. Murat. 564, 1: jus patronatus, the sum of the rights of a patron over his freedman, Dig. 37, tit. 37 (v Sandars ad Just. Inst. 1, 5, 3): omni commodo patronatus carere, Dig. 37, 14, 3: amissi patronatus jus recipere, ib. 21Origins
- Proto-Indo-European*peh₂-?
- Proto-Indo-European*ph₂tḗr
- Proto-Italic*patēr
- Latinpatrōnātus
▲ Latin colōnusinflu. Latin patrōnus Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin patrōnātus From patrōnus (“protector, patron”) + -ātus.
Descendants
- Catalanpatronat
- Englishpatronate
- Frenchpatronat
- GermanPatronat
- Italianpatronato
- Portuguesepatronato
- Romanianpatronat
- Spanishpatronato
- Sicilianpatrunatu
In English words that came into English from patrōnātus
- patronatepatrōnātus