adjectivefirst/second-declension adjective
patrītus
patrītus (feminine patrīta, neuter patrītum)
Classical[paˈtriː.tʊs]Ecclesiastical[paˈtriː.tus]
Meaning
- adjectivearchaicof one's father or forefathers
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | patrītus | patrīta | patrītum |
| genitive | patrītī | patrītae | patrītī |
| dative | patrītō | patrītae | patrītō |
| accusative | patrītum | patrītam | patrītum |
| ablative | patrītō | patrītā | patrītō |
| vocative | patrīte | patrīta | patrītum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | patrītī | patrītae | patrīta |
| genitive | patrītōrum | patrītārum | patrītōrum |
| dative | patrītīs | patrītīs | patrītīs |
| accusative | patrītōs | patrītās | patrīta |
| ablative | patrītīs | patrītīs | patrītīs |
| vocative | patrītī | patrītae | patrīta |
pătrītus, a, um, adj. pater, like avitus from avus,
I. of one's father or forefathers (an archaic word, which, however, in Cic. Tusc. 1, 19, 45, is suspected without sufficient cause): avito ac patrito more, Varr. ap. Non. 161, 6:
secundum leges patritas, id. ib. 161, 8: patrita et avita philosophia, Cic. Tusc. 1, 19, 45: res, Cic. Verr. 1, 5, 13 (Klotz); Lex. Thor lin. 28: subleva misericordiā aetatem familiarem tibi et patritam, Front. Ep. ad Amic. 2, 6 fin.: in sedem patritam referri, Arn. 2, 87: Jesum Valentiniani cognominant Soterem de patritis, after the example of their fathers or forefathers, Tert. adv. Val. 12.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
patrītus adj.
pater, of a father : philosophia.
Origins
From pater.