adjectivefirst/second-declension adjective
patricus
patricus (feminine patrica, neuter patricum, adverb patricē)
Classical[ˈpa.trɪ.kʊs]Ecclesiastical[ˈpaː.tri.kus]
Meaning
- adjectiveOf or pertaining to a father, paternal, fatherly.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | patricus | patrica | patricum |
| genitive | patricī | patricae | patricī |
| dative | patricō | patricae | patricō |
| accusative | patricum | patricam | patricum |
| ablative | patricō | patricā | patricō |
| vocative | patrice | patrica | patricum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | patricī | patricae | patrica |
| genitive | patricōrum | patricārum | patricōrum |
| dative | patricīs | patricīs | patricīs |
| accusative | patricōs | patricās | patrica |
| ablative | patricīs | patricīs | patricīs |
| vocative | patricī | patricae | patrica |
pā^trĭcus, a, um, adj. pater,
I. of or belonging to a father, fatherly, paternal; in gram.:
patricus casus, the genitive, Varr. L. L. 8, § 66 Müll.; 8, § 67 ib.; 9, § 54 ib; 9, § 67 ib.; 9, § 85 ib.—Hence, adv.: pă-trĭcē, paternally, in the manner of a father (ante-class.): cesso magnifice patriceque ita ero meo ire advorsum? Plaut. Cas. 3, 6, 8.Origins
From pater (“father”).