LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

patricius1

patricius (feminine patricia, neuter patricium)
Classical[paˈtrɪ.ki.ʊs]Ecclesiastical[paˈtriː.t͡ʃi.us]

Meaning

  1. adjectivepatrician, noble

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepatriciuspatriciapatricium
genitivepatriciīpatriciaepatriciī
dativepatriciōpatriciaepatriciō
accusativepatriciumpatriciampatricium
ablativepatriciōpatriciāpatriciō
vocativepatriciepatriciapatricium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepatriciīpatriciaepatricia
genitivepatriciōrumpatriciārumpatriciōrum
dativepatriciīspatriciīspatriciīs
accusativepatriciōspatriciāspatricia
ablativepatriciīspatriciīspatriciīs
vocativepatriciīpatriciaepatricia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

spiritus patricii (Liv. 4. 42)
patrician arrogance; pride of caste.

pā^trĭcĭus (pā^trĭtĭus, Aug. Mon. Ancyr.), a, um, adj. patres,
I. of the rank or dignity of the patres; belonging to the patricians, patrician, noble (cf. nobilis): patricii pueri, Plaut. Capt. 5, 4, 5: familia, Cic. Leg. 2, 3, 6; Vell. 2, 59, 2: gens, Juv. 10, 332: sanguis, Pers. 1, 61: ostrum, Stat. S. 1, 4, 97: Patricius Vicus Romae dictus eo, quod ibi patricii habitaverunt (the mod. Via Urbana), Fest. p. 221 Müll.—
II. Subst.: pā^trĭcĭus, i (usu. plur., pā^trĭcĭi, ōrum), m., a patrician, a member of the Roman nobility, divided into patricii majorum and minorum gentium (of the older and younger families): olim patricii dicebant, plebiscitis se non teneri, Gai. Inst. 1, 3: patres ab honore, patriciique progenies eorum appellati, Liv. 1, 8 fin.: patricios Cincius ait appellari solitos, qui nunc ingenui vocentur, Fest. p. 241 Müll.; Cic. Caecin. 35, 101: patricii minorum gentium, id. Fam. 9, 21, 2: (Sulla) primus e patriciis Corneliis igni voluit cremari, of the Cornelian patricians, id. Leg. 2, 22, 57: exire e patriciis, to pass, by adoption, into a plebeian family, id. Dom. 14, 37; Juv. 8, 190; 1, 24.—In sing.: nisi qui patricius sit, Cic. Mur. 7, 15; id. Brut. 16, 62.—
B. From the time of the emperor Constantine, patricius became the title of a person high in office at court, Inscr. Grut. 1076, 2; Sid. 2, 90.

Origins

From patr- (literally “father”) + -icius (adjective-forming suffix).

In English words that came into English from patricius

  • patricianpatricius
  • patriciatepatriciātus
noun · masculinesecond declension
patricius2
patricius m (genitive patriciī or patricī)
Classical[paˈtrɪ.ki.ʊs]Ecclesiastical[paˈtriː.t͡ʃi.us]

Meaning

  1. masculinepatrician

Declension

declension
formsingularplural
nominativepatricius
patriciolus, patritius
patriciī
patriciolī, patritiī
genitivepatriciī
patricī, patriciolī, patritī, patritiī
patriciōrum
patriciolōrum, patritiōrum
dativepatriciō
patriciolō, patritiō
patriciīs
patriciolīs, patritiīs
accusativepatricium
patriciolum, patritium
patriciōs
patriciolōs, patritiōs
ablativepatriciō
patriciolō, patritiō
patriciīs
patriciolīs, patritiīs
vocativepatricie
patriciole, patritie
patriciī
patriciolī, patritiī

Origins

From patr- (literally “father”) + -icius (adjective-forming suffix).

Descendants
  • Catalanpatrici
  • Frenchpatrice
  • GermanPatrizier
  • Italianpatrizio
  • Occitanpatrici
  • Portuguesepatrício
  • Romanianpatriciu
  • Spanishpatricio
  • Czechpatricij
  • Dutchpatriciër
proper noun · masculinesecond declension
Patricius3
Patricius m sg (genitive Patriciī or Patricī)
Classical[paˈtrɪ.ki.ʊs]Ecclesiastical[paˈtriː.t͡ʃi.us]

Meaning

  1. masculinesingulara male given name

Declension

declension
formsingularplural
nominativePatricius—
genitivePatriciī
Patricī
—
dativePatriciō—
accusativePatricium—
ablativePatriciō—
vocativePatricī—

Origins

See patricius.

Descendants
  • CatalanPatrici
  • EnglishPatrick
  • FrenchPatrice
  • ItalianPatrizio
  • PortuguesePatrício
  • RomanianPatriciu
  • SpanishPatricio
  • IrishPádraig
  • Scottish GaelicPàdraig

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does patricius mean in Latin?
patricius, a adjective, means “patrician, noble”.
How do you pronounce patricius?
In classical Latin, [paˈtrɪ.ki.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [paˈtriː.t͡ʃi.us].