LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

partus

partus m (genitive partūs)
Classical[ˈpar.tʊs]Ecclesiastical[ˈpar.tus]

Meaning

  1. masculinea bearing, childbearing, parturition
  2. masculinea birth, delivery
    spem partus adimit [Amulius] deprived [Rea Silvia] of the hope of delivery27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita I.3
  3. masculineyoung, offspring

Declension

declension
formsingularplural
nominativepartuspartūs
genitivepartūs
partuīs, partī
partuum
dativepartuī
partū
partibus
partubus
accusativepartumpartūs
ablativepartūpartibus
partubus
vocativepartuspartūs

partus, a, um, Part. and P. a., from 2. pario.
partus, ūs (
I. gen. parti, Pac. ap. Non. 486, 6: partuis, Varr. ib. 8; dat. sing. partu, Prop. 1, 13, 30; dat. plur. partibus, App. M. 9, 33), m. 2. pario, a bearing, bringing forth, birth (equally common in the sing. and plur.).
I. In abstr.: propinquitas parti, Pac. ap. Non. 486, 6: cum esset gravida Auria, et jam appropinquare partus putaretur, Cic. Clu. 11, 31; cf. Ov. M. 9, 673: antequam veniret partus ejus, peperit, the time for bearing, Vulg. Isa. 66, 7: Diana adhibetur ad partus, Cic. N. D. 2, 27, 69: maturos aperire partus Lenis, Hor. C. S. 13: partūs discrimen subire, Juv. 6, 592: (Dejanira) Oenei partu edita, begotten, Poët. ap. Cic. Tusc. 2, 8, 20.—
B. Trop.: et Graeciae quidem oratorum partus atque fontes vides, i. e. beginnings, Cic. Brut. 13, 49.—
II. In concr., the young or offspring of any creature, the fœtus or embryo: bestiae pro suo partu propugnant, Cic. Tusc. 5, 27, 79: Veneri partus suus, Verg. A. 7, 321: partus Missos ad Orcum, Hor. C. 3, 4, 40: tanti partus equae constat, Juv. 6, 626: partum ferre, i. e. to be pregnant, Plin. 8, 32, 50, § 112; so, partum gerere, id. 8, 47, 72, § 187: partum eniti, to bear, bring forth, id. 7, 3, 3, § 34: partum edere, id. 7, 3, 3, § 35: partum reddere, id. 10, 12, 15, § 32: partum abigere, to cause abortion, id. 14, 18, 22, § 116: partum eicere, id. 24, 6, 20, § 30: partum mortuum pellere, id. 22, 21, 26, § 54: partum trahere, id. 20, 8, 30, § 74: partus gravidarum extorquere tormentis, Flor. 3, 4.—Leg. maxim: partus sequitur ventrem, Gai. Inst. 1, 78; Ulp. Fragm. 5, 9. —Of plants, Varr. R. R. 1, 8 fin.; Col. 3, 10, 16; Plin. 17, 2, 2, § 13.—
B. Trop.: neque concipere aut edere partum mens potest, nisi, etc., Petr. 118.
partus,
I. gen., from pars, v. pars init.

Origins

Proto-Indo-European *perh₃-der. Proto-Italic *parjō Latin pariō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin partus From pariō (“to bring forth, give birth (to)”) + -tus.

Descendants
  • Catalanpart
  • Frenchpart
  • Italianparto
  • Portugueseparto
  • Spanishparto
  • Englishpostpartum
  • Friulianpart
  • Venetanpart

Quick answers

What does partus mean in Latin?
partus, a noun, means “a bearing, childbearing, parturition; a birth, delivery; young, offspring”.
What is the genitive of partus?
The genitive singular is partūs. partus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce partus?
In classical Latin, [ˈpar.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpar.tus].